ตอนที่ 46 — บทที่หนึ่ง: เสียงเพรียกจากรอยแยกแห่งความจริง
ความเงียบภายในห้องไม้ผุพังนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบ แต่มันคือความเงียบที่หนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยชั้นดินหนาเตอะ บรอนเวนขดตัวอยู่ใต้โต๊ะไม้ที่ขาข้างหนึ่งหักพัง กลิ่นสาบของไม้ชื้นและกลิ่นอับของกระดาษที่เน่าเปื่อยลอยคลุ้งอยู่ในจมูก ทุกครั้งที่เธอสูดลมหายใจ เธอรู้สึกเหมือนกำลังสูดเอาเศษฝุ่นแห่งความทรงจำที่กำลังแตกสลายเข้าไปในปอด หัวใจของเธอเต้นระรัวเป็นจังหวะที่ผิดเพี้ยน มันไม่ได้เต้นเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิต แต่มันเต้นด้วยความหวาดกลัวที่พยายามจะตะโกนออกมาผ่านความเงียบ
เสียงไม้ลั่นดัง เอี๊ยด... บาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัส บรอนเวนกลั้นหายใจจนหน้าอกปวดหนึบ เธอเห็นเพียงช่องว่างเล็กๆ ใต้ขอบโต๊ะที่เผยให้เห็นพื้นห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนาและรอยขีดข่วน แสงจากตะเกียงที่สั่นไหวข้างนอกสาดส่องผ่านรอยแตกของประตูเข้ามาเป็นจังหวะ มันดูเหมือนดวงตาของอสูรกายที่กำลังกวาดมองหาเหยื่อในความมืด
เงาร่างนั้นก้าวเข้ามา... มันไม่ได้รวดเร็ว แต่มันมั่นคงและมีจังหวะที่สม่ำเสมอจนน่าขนลุก บรอนเวนเห็นปลายรองเท้าหนังขัดเงาวับก้าวผ่านขอบประตูเข้ามา มันสะอาดสะอ้านและดูสูงศักดิ์เกินกว่าจะอยู่ในซากปรักหักพังเช่นนี้ ความตัดกันระหว่างความเน่าเฟะของห้องกับความสมบูรณ์แบบของชายผู้นั้นทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้
เมื่อเงาของเขาพาดผ่านช่องว่างใต้โต๊ะ บรอนเวนก็เห็นมือของเขา มันไม่ได้สวมถุงมือ แต่กลับดูเรียบเนียนและซีดขาวราวกับกระดาษชั้นดี ในมือข้างนั้นถือปากกาขนนกขนาดใหญ่ที่ดูประหลาด ปลายของมันไม่ได้ชุ่มด้วยหมึกดำธรรมดา แต่มันกำลังหยดของเหลวสีดำข้นคลักที่ดูเหมือนจะมีความคิดเป็นของตัวเอง หยดหมึกนั้นร่วงลงสู่พื้นไม้ที่ผุพัง และทันทีที่มันสัมผัสพื้น มันก็เริ่มขยายตัวออกเป็นอักขระที่ขยับเขยื้อนได้ราวกับหนอนที่หิวโหย
“ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ บรอนเวน...”
เสียงของเขานุ่มนวล ทว่ามันไร้ซึ่งความอบอุ่นของมนุษย์ มันเป็นเสียงที่เหมือนกับการพลิกหน้ากระดาษในห้องสมุดที่ว่างเปล่า เสียงที่ไม่มีลมหายใจมารองรับ บรอนเวนรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยคำพูดนั้น เธออยากจะตะโกน อยากจะหยิบมีดตัดกระดาษที่ซ่อนอยู่ข้างเอวขึ้นมาสู้ แต่ร่างกายของเธอกลับหนักอึ้ง ราวกับว่าน้ำหนักของ 'บทบาท' ที่เขากำลังจะเขียนให้เธอนั้นกำลังกดทับกระดูกของเธอไว้
“เราไม่ควรขีดฆ่าเธอทิ้งในหน้าที่แล้ว...” เขาพูดต่อ เสียงของเขาดูคล้ายจะเอ็นดู แต่เป็นความเอ็นดูที่คนเขียนมีต่อตัวละครที่กำลังจะถูกเผาทิ้งเพื่อเปลี่ยนพล็อตเรื่อง “แต่ในเมื่อเธอหนีออกมาได้... ในเมื่อเธอพยายามจะเขียนเส้นทางที่ไม่ได้อยู่ในแผนผัง... เราก็ต้องเขียนบทใหม่ให้เธอเสียเอง บทที่เธอจะไม่มีวันหนีพ้น”
บรอนเวนหลับตาลงแน่น ความทรงจำเกี่ยวกับความเจ็บปวดจากการถูกลบเลือนในมิติก่อนหน้าแล่นกลับมา เธอพยายามนึกถึงรอยแผลที่ฝ่ามือ รอยหมึกสีแดงที่กำลังขยับได้ แต่มันกลับเลือนลางลงทุกที ราวกับว่าความจริงที่เธอเคยเผชิญมาทั้งหมดกำลังถูก 'ขีดฆ่า' ทิ้งไปจากความทรงจำของเธอในขณะที่เขากำลังยืนอยู่ตรงนี้
ชายผู้นั้นหยุดยืนอยู่กลางห้อง เขาไม่ได้มองหาเธอด้วยสายตา แต่เขากำลัง 'อ่าน' ห้องนี้ เขาขยับปากกาขนนกในมือเบาๆ ในอากาศที่ว่างเปล่าเริ่มปรากฏรอยจารึกสีดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มันคือคำอธิบายสภาพห้อง... 'หญิงสาวผู้หวาดกลัวซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะไม้ที่ผุพัง หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับนกที่ติดอยู่ในกรง'
บรอนเวนเบิกตากว้าง ความสยดสยองที่แท้จริงไม่ใช่การถูกพบตัว แต่คือการที่ความรู้สึกภายในของเธอถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นเพียง 'คำบรรยาย' ในมือของเขา เธอไม่ใช่คนอีกต่อไป เธอเป็นเพียงเนื้อหาที่เขากำลังจะจัดระเบียบใหม่
“ออกมาเถอะ บรอนเวน” เขาเอ่ยพลางขยับปากกาไปทางมุมห้องที่เธอซ่อนตัวอยู่ “อย่าทำให้บทนี้ต้องยืดเยื้อด้วยการต่อต้านที่เปล่าประโยชน์เลย เพราะยิ่งเธอขัดขืน ฉันก็ยิ่งต้องใช้หมึกที่รุนแรงขึ้น... และหมึกที่รุนแรงขึ้น มักจะหมายถึงการลบตัวตนเดิมทิ้งไปให้หมดสิ้น”
บรอนเวนกัดฟันจนเจ็บกราม ความโกรธแค้นเริ่มผุดขึ้นท่ามกลางความกลัว เธอไม่ใช่น้ำหมึกที่เขาจะสั่งให้แห้งหรือเขียนใหม่ได้ตามใจชอบ เธอจำความรู้สึกตอนที่เธอใช้ความไร้ระเบียบต่อสู้ได้ ความรู้สึกที่ว่าแม้แต่ในความว่างเปล่า เธอก็ยังสามารถสร้างสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมได้
เธอเอื้อมมือไปที่กระเป๋าเสื้อ สัมผัสถึงเศษกระดาษที่ยังหลงเหลืออยู่ มันอาจจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวที่ไร้ค่า แต่มันคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเธอเคยมีเจตจำนงเป็นของตัวเอง เธอตัดสินใจแล้ว... หากเขาต้องการจะเขียนเธอใหม่ เธอก็จะเขียน 'รอยด่าง' ลงบนหน้ากระดาษของเขาให้เขาต้องปวดหัวจนเขียนต่อไม่ได้
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าของชายผู้นั้นก็หยุดลงตรงหน้าโต๊ะที่เธอซ่อนตัวอยู่พอดี
“เจอตัวแล้ว...”
เงาของเขาบดบังแสงตะเกียงจนมืดมิด บรอนเวนเห็นปลายปากกาขนนกที่หยดหมึกดำข้นคลักเลื่อนเข้ามาใกล้ช่องว่างใต้โต๊ะ หมึกหยดนั้นไม่ได้ตกกระทบพื้น แต่มันลอยคว้างในอากาศราวกับมีชีวิต และมันกำลังพุ่งตรงมาที่ใบหน้าของเธอ!
--- บรอนเวนที่กำลังหลบซ่อนอยู่ในห้องร้างต้องเผชิญหน้ากับชายปริศนาผู้มีอำนาจในการ 'เขียน' ความเป็นจริงผ่านปากกาขนนก และพบว่าความรู้สึกนึกคิดของเธอกำลังถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นเพียงคำบรรยายในบทละครของเขา