ตอนที่ 165 — แสงแปลกปลอมในเรือนกระจก
บรอนเวนยืนนิ่งอยู่หน้าเรือนกระจกแก้วขนาดมหึมา ผนังกระจกสะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามของเอลเดอร์เมียร์เป็นล้านๆ เหลี่ยม เงาของเธอเองทอดยาวไปบนพื้นหญ้าเขียวขจี แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอไม่ใช่ความงามอันน่าตื่นตาตื่นใจของสถาปัตยกรรมแห่งนี้ หากแต่เป็นความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ ที่ดวงตาของเธอจับได้ – แสงที่ส่องผ่านมวลผลึกแก้วที่ประกอบกันเป็นผนังเรือนกระจกนั้น มันดูเหมือนจะ... เต้นระยิบระยับในจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากปกติ
“มีอะไรผิดปกติ?” เสียงของเซเลสเทนดังขึ้นจากด้านหลัง เธอเดินเข้ามาใกล้ กวาดตามองไปรอบๆ ใบหน้าเล็กๆ ฉายแววกังวล “ฉันสังเกตเห็นมันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แสงที่ลอดผ่านผลึกหลัก ตรงที่มันมีรอยร้าวน่ะ มันไม่สม่ำเสมอเลย”
บรอนเวนพยักหน้าช้าๆ “มันเหมือนมีสิ่งมีชีวิตอยู่ในนั้น” เธอพูดขณะก้าวเข้าไปใกล้ผนังด้านหนึ่ง มือหยาบกร้านยกขึ้นสัมผัสกับผิวกระจกเย็นเฉียบ “ไม่ใช่แค่การสั่นไหวตามปกติของพลังงานผลึก แต่เป็นเหมือน... คลื่น”
เอเลียสเดินตามมาหลังจากสำรวจบริเวณโดยรอบ เขาหยุดยืนข้างบรอนเวน ถอนหายใจเบาๆ “ความไม่เป็นระเบียบอีกแล้วสินะ” เขาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำ “เราควรจะรายงานเรื่องนี้ทันที”
“รายงานอะไร?” บรอนเวนหันมามองเอเลียส คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน “รายงานว่าแสงเต้นระบำ? พวกเขาจะหาว่าเราเพ้อเจ้อ” เธอหันกลับไปมองผนังกระจกอีกครั้ง “แต่มันไม่ใช่แค่แสง… มันมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้”
เซเลสเทนเดินไปที่ผลึกหลักซึ่งมีรอยร้าวเล็กๆ เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา “พลังงานมันรั่วไหลออกมามากผิดปกติ คุณรู้สึกได้ไหมคะ? อากาศรอบๆ มันหนักอึ้งขึ้น” เธอใช้นิ้วค่อยๆ ลูบไปตามรอยร้าวอย่างระมัดระวัง “เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังถูกดึงออกไป… หรือเข้ามา”
ทันใดนั้นเอง แสงที่ส่องผ่านผนังกระจกก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน มันไม่ได้แค่ระยิบระยับอีกต่อไป แต่มันเหมือนกับภาพที่ถูกฉายขึ้นบนจอขนาดมหึมา ภาพเหล่านั้นพร่ามัวในตอนแรก คล้ายกับละอองหมอกที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่าง
“นั่นมันอะไร!” เอเลียสอุทาน เขาก้าวถอยหลังเล็กน้อย
บรอนเวนจ้องมองภาพที่ปรากฏขึ้นบนผนังแก้วอย่างไม่กะพริบตา มันไม่ใช่ภาพสะท้อนของตัวเธอเอง หรือของเอเลียสและเซเลสเทน แต่มันเป็นเงา... เงาของสิ่งที่ไม่คุ้นเคย รูปร่างที่บิดเบี้ยวและเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
“มัน… มันเหมือนภาพเคลื่อนไหว” เซเลสเทนพูดเสียงสั่น “แต่ไม่ใช่ภาพที่ถ่ายทอดด้วยเทคโนโลยีที่เรามี”
ภาพเงาเหล่านั้นเริ่มชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่เพียงแค่เงาอีกต่อไป แต่เป็นเหมือนภาพในความทรงจำที่เลือนราง รูปร่างของอาคารที่ดูคุ้นตาแต่ก็แปลกไป เป็นผู้คนในชุดที่แตกต่างจากปัจจุบัน กำลังทำกิจกรรมบางอย่างที่บรอนเวนไม่เคยเห็นมาก่อน
“นี่มัน… ยุคไหนกัน?” เอเลียสพึมพำ เขาพยายามเพ่งมองรายละเอียด แต่ภาพเหล่านั้นก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วราวกับกระดาษที่ถูกพลิกไปมา
แล้วภาพก็เปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพที่ดูทันสมัยกว่าเดิม แต่ก็ยังคงมีความผิดเพี้ยนบางอย่าง ซากปรักหักพังของอาคารที่คล้ายกับเอลเดอร์เมียร์ในปัจจุบัน แต่มีร่องรอยความเสียหายอย่างหนัก ผู้คนวิ่งหนีอย่างโกลาหล มีแสงสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้า
“มัน… มันคืออนาคต?” เซเลสเทนเอ่ยถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตกใจ
บรอนเวนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ภาพที่เห็นมันกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ข้างใน มันไม่ใช่แค่ภาพ แต่เป็นเหมือนการบอกเล่าเรื่องราว… เรื่องราวที่ยังไม่เกิดขึ้น และเรื่องราวที่อาจจะเกิดขึ้น
“ไม่ใช่แค่อนาคต” บรอนเวนพูด เสียงของเธอแหบพร่า “ดูนั่นสิ” เธอชี้ไปที่มุมหนึ่งของผนังภาพเงาบางส่วนปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันแตกต่างออกไป มันเป็นภาพของสตรีผู้หนึ่ง สวมมงกุฎเรืองรอง ดวงตาของเธอส่องประกายแห่งปัญญาและอำนาจ ภาพนั้นจางหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอึดอัดในอากาศ
“มันเหมือน… เรากำลังมองเข้าไปในเหตุการณ์ในอดีต และ… เหตุการณ์ในอนาคต” เอเลียสกล่าว เขาดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด
บรอนเวนเดินกลับไปที่ประตูเรือนกระจก หันกลับมามองผนังแก้วที่กลับมาเปล่งแสงปกติอีกครั้ง แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยคำถาม ความรู้สึกที่ว่าเรือนกระจกแก้วแห่งนี้ ไม่ใช่เพียงแค่สิ่งก่อสร้างธรรมดาอีกต่อไป มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญบางอย่าง… กุญแจที่จะไขความลับของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น หรือสิ่งที่เคยเกิดขึ้น
“เรือนกระจกแห่งนี้…” บรอนเวนพึมพำกับตัวเอง “มันอาจจะเกี่ยวข้องกับ… หนังสือแห่งอนาคต” เธอรู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงที่มองไม่เห็นระหว่างผลึกแก้วแห่งนี้กับตำราโบราณที่กล่าวถึงคำทำนายที่เธอเคยได้ยินมา… คำทำนายถึงราชินีผู้จะมาจุติเพื่อนำความสมดุลมาสู่โลก
ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่เปล่งออกมาจากรอยร้าวบนผลึกหลักก็เริ่มสว่างจ้าขึ้นอย่างผิดปกติ เสียงหึ่งๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงที่ทำให้รู้สึกไม่สบายหู ผนังกระจกโดยรอบเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
“เกิดอะไรขึ้น!” เซเลสเทนร้องถาม เธอรีบถอยห่างจากผลึกหลัก
บรอนเวนเหลือบมองไปที่รอยร้าว คราวนี้แสงสีฟ้าไม่ได้เพียงแค่เปล่งประกาย แต่มันดูเหมือนจะกำลัง… ถูกดูดเข้าไป สู่จุดศูนย์กลางของรอยร้าวนั้น สร้างกระแสหมุนวนที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“ดูเหมือนว่า… มันจะเปิดออก” บรอนเวนกล่าว เสียงของเธอสงบ แต่แฝงความตึงเครียด “และบางสิ่ง… กำลังจะออกมา”
ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว จุดศูนย์กลางของรอยร้าวนั้นก็สว่างวาบขึ้นอย่างจ้าจนแสบตา จนทำให้ทั้งสามคนต้องยกมือขึ้นบังตา ท่ามกลางเสียงหึ่งๆ ที่ดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า เกิดเป็นช่องว่างสีดำมืดสนิทปรากฏขึ้นกลางผลึกแก้ว เผยให้เห็นเบื้องหลังที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด… และบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในนั้น
--- ขณะสำรวจเรือนกระจกแก้ว บรอนเวนสังเกตเห็นความผิดปกติของแสงที่ส่องผ่านผลึก ก่อนที่ภาพเหตุการณ์ในอดีตและอนาคตจะปรากฏขึ้นบนผนังแก้ว สร้างความสงสัยว่าเรือนกระจกอาจมีความเชื่อมโยงกับ 'หนังสือแห่งอนาคต' ก่อนที่รอยร้าวบนผลึกหลักจะเปิดออกเป็นช่องว่างมืด