ตอนที่ 158 — ผลึกจากฟากฟ้า
เสียงสวบสาบของผ้าคลุมที่เสียดสีกับพื้นหินดังเป็นจังหวะขณะที่เซเลสเทนก้าวเดินเข้าไปในห้องเก็บผลึกใต้ดินของสำนักอาลักษณ์ แสงสว่างอันนุ่มนวลจากตะเกียงน้ำมันที่แขวนอยู่ตามผนังสะท้อนเป็นประกายวูบวาบจากผลึกแก้วสีต่างๆ ที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นไม้โอ๊คโบราณ กลิ่นอายเย็นชื้นปะปนกับกลิ่นฝุ่นจางๆ ลอยมาแตะจมูก เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเหลือบไปเห็นกองผลึกที่ดูไม่คุ้นตา วางปะปนอยู่กับกองที่เธอคุ้นเคย “นี่มันอะไรกัน?” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมาเปิด “ตามบันทึกแล้ว ผลึกส่วนใหญ่ควรจะถูกจัดเรียงตามแหล่งที่มา…”
เซเลสเทนเดินตรงไปยังกองผลึกที่ไม่คุ้นตาเหล่านั้น มือเรียวยื่นออกไปสัมผัสพื้นผิวที่เย็นเฉียบของผลึกสีฟ้าอมเทา มันให้ความรู้สึกแปลกประหลาด ต่างจากผลึกที่เธอเคยสัมผัสมาตลอดหลายปีที่ทำงานในสำนักแห่งนี้ “ที่นี่… ไม่ได้ระบุแหล่งที่มาไว้เลย” เธอพลิกดูป้ายเล็กๆ ที่ติดอยู่กับชั้นไม้ แต่ก็พบเพียงรอยขีดข่วนจางๆ เท่านั้น “มันไม่สมเหตุสมผลเลย ผลึกทุกชิ้นต้องมีการบันทึกที่มาเสมอ”
เธอเริ่มตรวจสอบผลึกทีละก้อนอย่างละเอียด บันทึกข้อมูลลงในสมุดบันทึกด้วยลายมือหวัดๆ แต่แม่นยำ “ผลึกสีแดงสด… สกัดจากเหมืองใต้ดิน ‘ไพรท็อป’… บันทึกถูกต้อง” เธอกล่าวพร้อมกับขีดฆ่าลงในรายการ “ผลึกสีเขียวมรกต… จากบึง ‘ซิลเวอร์โพล’… ถูกต้อง” แต่เมื่อมาถึงผลึกสีฟ้าอมเทาก้อนนี้ เธอก็หยุดชะงัก “นี่… บันทึกไว้ว่าเป็น ‘หินที่ตกจากฟ้า’?” เธออ่านข้อความที่เซเลสเทนเขียนไว้เองเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน “หินที่ตกจากฟ้า? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”
ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเซเลสเทน เธอหยิบผลึกสีฟ้าอมเทาขึ้นมาเพ่งมอง แสงจากตะเกียงสะท้อนกับพื้นผิวที่ขรุขระเล็กน้อย “ข้อมูลนี้… มาจากไหน?” เธอเปิดสมุดบันทึกเก่าแก่ที่สุดที่เธอมี กลิ่นกระดาษเก่าลอยฟุ้งขณะที่เธอค่อยๆ ไล่อ่านหน้ากระดาษที่เหลืองกรอบ
“แหล่งที่มา… ของผลึกแก้ว… ไม่เคยมีบันทึกถึง ‘หินที่ตกจากฟ้า’ มาก่อน… หรือว่า…?” เธอพึมพำ ขณะที่สมองเริ่มประมวลผลข้อมูลที่ขัดแย้งกัน “มีความเป็นไปได้หรือไม่… ที่ผลึกเหล่านี้… จะไม่ได้มาจากเอลเดอร์เมียร์?”
เซเลสเทนกวาดสายตาไปทั่วห้องเก็บผลึกที่เต็มไปด้วยกองผลึกแก้วหลากสีสัน ความรู้สึกประหลาดเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจ เมื่อเธอสังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นรอบๆ ผลึกสีฟ้าอมเทากลุ่มนี้ “นั่น… อะไรน่ะ?” เธอขมวดคิ้วขณะที่เห็นแสงไฟจากตะเกียงที่อยู่ใกล้ๆ เกิดการบิดเบี้ยวเล็กน้อย ราวกับมองผ่านอากาศที่ร้อนจัด แต่ในห้องนี้กลับเย็นเฉียบ
เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้น สังเกตเห็นว่าแสงจากผลึกสีฟ้าอมเทากลุ่มนี้ดูเหมือนจะกระเพื่อมไหวอย่างผิดปกติ “เป็นไปได้ไหม… ว่าการสกัดผลึกเหล่านี้… มันมีผลกระทบ?” เธอหยิบผลึกสีฟ้าอมเทาก้อนหนึ่งขึ้นมา พลางสังเกตการบิดเบี้ยวของแสงที่ชัดเจนยิ่งขึ้น
“ความผิดปกติของมิติ?” เธอพึมพำอีกครั้ง เสียงของเธอแผ่วเบาลง “หรือว่า… มันกำลัง… ดึงบางอย่างเข้ามา?”
ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ทำให้เซเลสเทนสะดุ้งตกใจ เธอกระชับสมุดบันทึกในมือแน่น “ใครนั่น?” เธอตะโกนถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“หัวหน้าอาลักษณ์ครับ” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังตอบกลับมา “ท่านต้องการพบคุณเป็นการด่วน”
เซเลสเทนถอนหายใจยาว เธอวางผลึกสีฟ้าอมเทาก้อนนั้นกลับลงบนชั้นอย่างระมัดระวัง ขณะที่ความคิดของเธอเริ่มวิ่งวนไปในทิศทางที่น่าเป็นห่วง “การพบกันด่วน… ในเวลาแบบนี้… มันไม่ปกติแน่” เธอคิด
ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องเก็บผลึก เธอเหลือบมองผลึกสีฟ้าอมเทาอีกครั้ง ดวงตาของเธอฉายแววครุ่นคิด “หินที่ตกจากฟ้า… ความผิดปกติของมิติ… มันจะต้องมีความเชื่อมโยงกันแน่” เธอตัดสินใจ เธอต้องหาคำตอบให้ได้ว่าผลึกเหล่านี้มาจากไหน และทำไมมันถึงทำให้เกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้
เธอเดินออกจากห้องใต้ดิน มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของหัวหน้าอาลักษณ์ ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความสงสัยและความกังวลที่เพิ่มมากขึ้น เธอไม่รู้เลยว่าการค้นพบครั้งนี้ กำลังจะนำพาเธอไปสู่ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่อยู่เบื้องหลังความมั่นคงของเอลเดอร์เมียร์
ในขณะที่เธอเดินผ่านโถงทางเดินที่ปูด้วยหินขัดเงา ภาพของผลึกสีฟ้าอมเทาและข้อความ ‘หินที่ตกจากฟ้า’ ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ “หรือว่า… คำทำนายที่พูดถึงราชินีผู้จะมาจุติ… จะมีความเกี่ยวข้องกับสิ่งนี้?” เธอตั้งคำถามกับตัวเองอย่างเงียบๆ “เรื่องราวทั้งหมด… อาจจะซับซ้อนกว่าที่เคยคิดไว้มากนัก”
เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้องไปตามทางเดินที่ว่างเปล่า ขณะที่เธอเร่งฝีเท้าขึ้น “ฉันต้องรีบไปพบหัวหน้าอาลักษณ์… แล้วค่อยหาเวลามาตรวจสอบเรื่องผลึกนี่อีกครั้ง” เธอปลอบใจตัวเอง
เมื่อเธอเดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงานของหัวหน้าอาลักษณ์ เธอสูดหายใจลึกก่อนจะผลักประตูเข้าไป ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย… บรอนเวนและเอเลียสกำลังยืนอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เกิดอะไรขึ้น?” เซเลสเทนถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
เอเลียสถอนหายใจ “มีเรื่องด่วน… ที่เราต้องคุยกัน”
บรอนเวนพยักหน้า “เรื่องที่เกี่ยวกับ… คำทำนาย”
เซเลสเทนรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น เธอส่งสายตาไปยังกองเอกสารบนโต๊ะทำงานของหัวหน้าอาลักษณ์ เอกสารที่ดูเหมือนจะถูกค้นคว้าอย่างเร่งรีบ
“มันเกี่ยวข้องกับ… การเปลี่ยนแปลงของระบบคัดลอกหนังสือ” บรอนเวนกล่าวต่อ “และการค้นพบของฉัน… อาจจะเชื่อมโยงกับสิ่งที่เธอเพิ่งเจอมา”
เซเลสเทนพยักหน้าช้าๆ “ฉัน… พบผลึกแก้วบางส่วน… ที่มีแหล่งที่มา… ไม่สามารถระบุได้”
“ไม่สามารถระบุได้?” เอเลียสทวนคำ “มันเป็นไปไม่ได้!”
“แหล่งที่มา… ระบุว่าเป็น ‘หินที่ตกจากฟ้า’” เซเลสเทนกล่าว “และ… ฉันสังเกตเห็นความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ… ที่เกิดขึ้นรอบๆ มัน”
ทั้งสามคนมองหน้ากัน ความตึงเครียดในห้องเพิ่มสูงขึ้น
“นี่มัน… ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่” บรอนเวนกล่าวเสียงเรียบ
“มันอาจจะ… เป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง… ที่เราไม่เคยคาดคิดมาก่อน” เอเลียสเสริมด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
เซเลสเทนรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง “ฉัน… เริ่มสงสัยแล้วว่า… ผลึกแก้วพวกนี้… มันอาจจะไม่ได้มาจากโลกนี้จริงๆ”
ทันใดนั้นเอง แสงไฟในห้องทำงานของหัวหน้าอาลักษณ์ก็กะพริบวูบวาบอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งกำลังดึงพลังงานไปจากที่นี่
“อะไรกันน่ะ?” เอเลียสอุทาน
บรอนเวนหันไปมองที่หน้าต่าง “ดูเหมือนว่า… สิ่งที่เรากำลังสงสัย… จะเริ่มแสดงผลแล้ว”
เซเลสเทนเงยหน้ามองเพดาน แสงไฟที่สั่นไหวทำให้เกิดเงาประหลาดปรากฏขึ้นบนผนัง
“มันกำลังจะ… เกิดอะไรขึ้น?” เธอถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
“ไม่รู้สิ” บรอนเวนตอบ “แต่… เราต้องเตรียมพร้อมรับมือ…”
เงาบนผนังดูเหมือนจะก่อตัวเป็นรูปร่างบางอย่าง ก่อนที่จะจางหายไปในที่สุด ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด และความรู้สึกไม่แน่นอนที่คืบคลานเข้ามา
“เราต้องหาคำตอบให้เร็วที่สุด” เอเลียสกล่าว “ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”
เซเลสเทนพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกได้ถึงภาระอันหนักอึ้งที่กำลังจะตกมาอยู่บนบ่าของเธอ
“ฉันจะ… ไปตรวจสอบที่ห้องเก็บผลึกอีกครั้ง” เธอกล่าว “บางที… ฉันอาจจะพบอะไรเพิ่มเติม”
บรอนเวนและเอเลียสพยักหน้าให้กำลังใจ
“ระวังตัวด้วยนะ” บรอนเวนเตือน
เซเลสเทนหันหลังเดินออกจากห้องทำงานของหัวหน้าอาลักษณ์อีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้เดินเร่งรีบ แต่กลับเดินไปอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความครุ่นคิด
“หินที่ตกจากฟ้า…” เธอพึมพำ “ผลึกที่มาจาก… โลกอื่น?”
เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวเธอ เป็นพลังงานที่แปลกประหลาดและไม่คุ้นเคย
“นี่มัน… จะนำไปสู่สิ่งใดกันแน่?”
เธอเดินลึกเข้าไปในโถงทางเดินที่มืดมิดขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่แสงไฟจากตะเกียงเริ่มริบหรี่ลง
“อาจจะเป็น… จุดเริ่มต้นของ… บางสิ่ง… ที่ยิ่งใหญ่… และอันตราย…”
เธอเงยหน้ามองขึ้นไปบนเพดานที่มืดมิด ไร้ซึ่งแสงไฟใดๆ
“หรือ… อาจจะเป็น… จุดจบ… ของทุกสิ่ง…”
เสียงลมที่หวีดหวิวพัดผ่านโถงทางเดิน ทำให้เซเลสเทนรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว
“ฉันต้อง… หาคำตอบ… ให้ได้…”
เธอตัดสินใจที่จะกลับไปที่ห้องเก็บผลึกอีกครั้ง แม้จะรู้ดีว่ามันอาจจะเป็นอันตราย
“แต่… ถ้าฉันไม่ทำ… ใครจะเป็นคนทำ?”
เธอเดินต่อไปด้วยความมุ่งมั่น แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความหวังและความกลัว
“บางที… คำทำนาย… อาจจะเป็น… เพียงแค่… การเริ่มต้น… ของ… จุดจบ… ของ… โลก…”
เธอหยุดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงดังมาจากห้องเก็บผลึก เสียงนั้นดังเหมือนกับ… บางสิ่งกำลังถูกฉีกขาดออกจากกัน…
“นั่นมัน… เสียงอะไร?”
เธอรีบวิ่งไปยังห้องเก็บผลึกด้วยความเร็วสูงสุด
เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น… ผลึกสีฟ้าอมเทากลุ่มนั้น… กำลังส่องแสงเจิดจ้า… และรอบๆ ตัวมัน… อากาศกำลังบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง… ราวกับ… กำลังจะเปิดออก… สู่… บางสิ่ง… ที่… อยู่… นอก… โลก… นี้…
“ไม่นะ…” เธอพึมพำ
“มันกำลัง… เปิดออก…”
“นี่… คือ… สิ่งที่… บรอนเวน… สงสัย… จริงๆ… ใช่ไหม…”
“บางที… คำทำนาย… อาจจะ… ไม่ใช่… เรื่อง… ของ… ราชินี… ผู้จะมาจุติ… เพื่อนำความสมดุล… มาสู่โลก… อีกต่อไปแล้ว…”
“แต่… อาจจะเป็น… เรื่อง… ของ… การสูญสิ้น… ของ… โลก… ใบนี้…”
“หรือ… การปรากฏตัว… ของ… บางสิ่ง… ที่… น่าสะพรึงกลัว… กว่า… ที่… เคย… มี… มา… ก่อน…”
“ฉัน… ต้อง… ทำอะไร… บางอย่าง… แล้ว…”
“แต่… ฉัน… จะทำ… อะไร… ได้…?”
“เมื่อ… โลก… กำลัง… จะ… แตกสลาย…?”
“หรือ… กำลัง… จะ… ถูก… กลืนกิน…?”
“ฉัน… ได้แต่… หวังว่า… บรอนเวน… จะ… มี… แผนสำรอง… สำหรับ… สถานการณ์… แบบนี้…”
“เพราะ… ตอนนี้… ฉัน… ไม่รู้… ว่า… ฉัน… จะ… ทำอะไร… ต่อไป… เลย…”
“แต่… สิ่งเดียวที่ฉันรู้… คือ… ผลึกแก้ว… พวกนี้… มัน… ไม่ใช่… ของ… โลก… ใบนี้… แน่นอน…”
“และ… มัน… กำลัง… จะ… นำมา… ซึ่ง… หายนะ… ที่… เรา… ไม่เคย… พบเจอ… มา… ก่อน…”
“นี่… คือ… จุดเริ่มต้น… ของ… จุดจบ… จริงๆ… สินะ…”
“หรือ… จุดเริ่มต้น… ของ… การเปลี่ยนแปลง… ครั้งใหญ่… ที่… จะ… เปลี่ยน… โลก… ใบนี้… ไป… ตลอดกาล…”
“ฉัน… ได้แต่… ภาวนา… ให้… เรา… มี… โอกาส… รอด…”
“และ… หวังว่า… คำทำนาย… จะ… ยังคง… มี… ความหมาย… อยู่…”
“เพราะ… ถ้า… ไม่… เรา… ก็… ไม่มี… ทาง… รอด… แล้ว…”
--- เซเลสเทนพบผลึกแก้วที่ระบุแหล่งที่มาว่าเป็น 'หินที่ตกจากฟ้า' และสังเกตเห็นความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ ของมิติรอบๆ ผลึกเหล่านั้น ก่อนที่บรอนเวนและเอเลียสจะมาสมทบ เธอเริ่มสงสัยว่าผลึกอาจไม่ได้มาจากโลกนี้ และเหตุการณ์นี้อาจเชื่อมโยงกับคำทำนาย