ตอนที่ 106 — การปลดปล่อยแสงจากหน้ากระดาษที่สาบสูญ
“มันไม่ใช่แค่กระดาษและหมึก บรอนเวน แต่มันคือความวุ่นวายที่ถูกจัดระเบียบด้วยกฎเกณฑ์ของอาลักษณ์” เอเลียสพ่นลมหายหายใจออกมาหนักๆ ขณะที่เขากำลังขยับแว่นสายตาเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของชั้นวางหนังสือรอบตัว
บรอนเวนไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอเพียงแต่วางหนังสือเล่มแรกที่เธอชิงมาได้ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กหนาหนัก เสียงกระทบของปกหนังดัง ‘ปึก’ กังวานไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด ความตึงเครียดในอากาศหนาแน่นเสียจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังหายใจเอาฝุ่นผงจากประวัติศาสตร์เข้าไปในปอด “ถ้ามันเป็นความวุ่นวาย แล้วทำไมมันถึงส่งเสียงเหมือนกำลังกรีดร้องล่ะ?” เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลางจ้องมองไปที่รอยแยกจางๆ ที่แผ่ออกมาจากขอบหน้ากระดาษ
“อย่าพูดอะไรที่ดูไร้สาระในห้องสมุดแห่งนี้ได้ไหม” เอเลียสถอนหายใจอีกครั้ง “ถ้าสำนักอาลักษณ์รู้ว่าคุณเก็บหนังสือที่ไม่มีที่มาไว้ในครอบครอง กฎหมายอาชญากรรมทางเวทมนตร์จะทำงานทันที และคราวนี้แม้แต่ฉันก็ช่วยคุณไม่ได้”
“ฉันไม่ได้เก็บมันไว้เพื่ออ่านเล่นเหมือนตำราทำอาหาร” บรอนเวนขัดขึ้น เธอหยิบผลึกแก้วขนาดเล็กที่เพิ่งได้รับมาจากเซเลสเทนขึ้นมาถือไว้ “ฉันต้องการรู้ว่าทำไมมันถึงสั่นไหวแบบนี้ มันเหมือนมีบางอย่างพยายามจะแทรกตัวออกมาจากบรรทัดพวกนี้”
บรอนเวนเริ่มจดจ่อ เธอหลับตาลงและพยายามส่งกระแสจิตผ่านปลายนิ้วที่สัมผัสกับปกหนัง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้อง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเอเลียสที่เธอยังคงได้ยินอยู่ลางๆ เธอพยายามดึงพลังงานออกมาจากแกนกลางของหนังสือ แต่มันกลับเหมือนกับการพยายามงัดแงะประตูเหล็กที่ถูกล็อกด้วยกลไกซับซ้อน พลังงานนั้นหนักอึ้งและดื้อรั้น มันไม่ยอมหลุดลอยออกมาจากผืนกระดาษเสียที
“ทำไมมันถึงยากขนาดนี้...” เธอพึมพำ สมาธิของเธอเริ่มแกว่ง ความเหนื่อยล้าเริ่มจู่โจมเมื่อเธอพยายามจะบังคับทิศทางของแสงที่อัดแน่นอยู่ภายใน
“คุณกำลังพยายามควบคุมมันเหมือนที่พวกอาลักษณ์ทำหรือเปล่า?” เสียงของเอเลียสดังขึ้นจากด้านหลัง “พวกเขาใช้ระเบียบและกฎเกณฑ์ในการบังคับแสงให้สว่าง แต่หนังสือเล่มนี้... มันดูเหมือนจะมีกฎของมันเอง”
บรอนเวนลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความดื้อรั้น “ถ้าการควบคุมใช้ไม่ได้ผล งั้นฉันจะใช้ทางอื่น”
เธอปล่อยวางความพยายามที่จะ 'จัดระเบียบ' พลังงานนั้น เธอหยุดบังคับทิศทาง และแทนที่จะคิดถึงโครงสร้างหรือความถูกต้องตามหลักอาลักษณ์ เธอกลับปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปถึงความหมายที่แท้จริงของสิ่งที่หนังสือเล่มนี้พยายามจะสื่อสาร เธอไม่ได้คิดถึงคำทำนายในเชิงการเมืองหรือการควบคุมอำนาจแบบที่ราชสำนักต้องการ แต่เธอนึกถึง 'อิสรภาพ' นึกถึงความว่างเปล่าที่กว้างไกลกว่ากำแพงเมืองเอลเดอร์เมียร์ นึกถึงสภาวะที่แสงไม่ถูกกักขังไว้ในกรอบของตัวอักษร
ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไป แสงสีทองอ่อนๆ เริ่มไหลซึมออกมาจากรอยแยกของหน้ากระดาษ มันไม่ได้สว่างวาบแบบระเบิดพลัง แต่มันเริ่มขยายตัวอย่างนุ่มนวลเหมือนน้ำหมึกที่หยดลงในน้ำ
“บรอนเวน! ดูนั่น!” เอเลียสอุทาน เขาขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือจับขอบโต๊ะแน่น
หนังสือเริ่มสั่นเทาเบาๆ แสงสีทองนั้นเริ่มทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่แสงสีขาวบริสุทธิ์แบบที่ใช้ในสำนักอาลักษณ์ แต่มันเป็นแสงที่มีชีวิต มีความผันผวนและไม่สม่ำเสมอ บรอนเวนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านมาจากปลายนิ้วสู่กระดูกแขนของเธอ มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกของการถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง
“มันกำลังตอบสนอง...” บรอนเวนกระซิบ เธอไม่ยอมปล่อยมือ แม้ว่าแสงนั้นจะเริ่มทำให้สายตาของเธอพร่ามัว “มันไม่ได้ต้องการคนคัดลอก แต่มันต้องการคนปลดปล่อย”
ทันใดนั้น แสงสว่างวาบขนาดใหญ่ก็ระเบิดออกมาจากใจกลางหนังสือ มันสว่างจ้าเสียจนเอเลียสต้องยกมือขึ้นมาบังหน้า บรอนเวนรู้สึกเหมือนแรงดันอากาศในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงหวีดหวิวของพลังงานที่ถูกปลดปล่อยดังสะท้อนในโสตประสาทของเธอ
เมื่อแสงนั้นจางลงจนเหลือเพียงความสลัว บรอนเวนหอบหายใจถี่ เธอพบว่าหน้ากระดาษของหนังสือเล่มนั้นมีรอยไหม้จางๆ เป็นรูปทรงประหลาด และที่น่าตกใจที่สุดคือ ข้อความในหน้ากลางที่เคยระบุถึง 'ราชินีผู้จะมาจุติเพื่อนำความสมดุลมาสู่โลก' กลับเลือนหายไปราวกับถูกลบออกไปจากหน้าประวัติศาสตร์ เหลือเพียงกระดาษที่ว่างเปล่าและไร้ร่องรอยของหมึก
“ข้อความหายไป...” เอเลียสเดินเข้ามาใกล้โต๊ะ เขาจ้องมองหน้าที่ว่างเปล่าด้วยความตื่นตระหนก “นี่คือการสูญเสียข้อมูลทางเวทมนตร์ที่ร้ายแรงที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา บรอนเวน คุณทำอะไรลงไป?”
บรอนเวนจ้องมองหนังสือเล่มนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความกังวลในแววตาของเธอถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่เย็นเยียบ เธอไม่ได้มองว่ามันคือความเสียหาย แต่เธอมองเห็น 'โอกาส'
“ฉันไม่ได้ทำลายมัน เอเลียส” เธอพูดเสียงเรียบ พลางลูบไล้หน้ากระดาษที่ว่างเปล่า “ฉันแค่ทำให้มันตื่นขึ้น และดูเหมือนว่ามันจะยอมคายความลับออกมาเพื่อแลกกับความเป็นอิสระ”
เธอมองไปที่กองหนังสือเก่าแก่ที่วางเรียงรายอยู่ในมุมมืดของห้องสมุด ความคิดหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างชัดเจน
“ถ้าฉันสามารถทำแบบนี้ได้กับเล่มนี้... ฉันจะปลดปล่อยพลังงานของหนังสือทุกเล่มที่มีคำทำนายพวกนี้ออกมาให้หมด”
--- บรอนเวนพยายามใช้สมาธิเพื่อปลดปล่อยพลังงานจากหนังสือต้องห้าม และเมื่อเธอใช้ความคิดถึงอิสรภาพ หนังสือก็ส่องแสงสว่างจ้าจนทำให้ข้อความสำคัญหายไป ทำให้เธอตัดสินใจที่จะปลดปล่อยพลังงานจากหนังสือคำทำนายเล่มอื่นๆ ต่อไป