ตอนที่ 3 — รอยเปื้อนในแท่นพิธีชำระล้าง
กลิ่นกำยานฉุนกะทิผสมกับกลิ่นคาวของหมึกเวทมนตร์เข้มข้นอบอวลอยู่ในวิหารหินศิลา อาวุโสคัลลันขยับนิ้วที่สวมแหวนเงินสลักลายอย่างระมัดระวัง เขามองลงไปยังแผ่นศิลาจารึกโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางแท่นพิธี ลายเส้นอักขระที่เคยคมกริบดุจใบมีด บัดนี้กลับดูบิดเบี้ยวและขุ่นมัวราวกับมีหยดน้ำค้างซึมเข้าไปในเนื้อหิน
“ขยับตะเกียงน้ำมันหมึกไปทางซ้ายอีกสองนิ้ว” คัลลันสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาที่ผ่านโลกมาหลายทศวรรษกลับจ้องเขม็งไปยังรอยร้าวเล็กๆ บนอักขระตัวที่เจ็ด
“ท่านอาวุโสครับ หมึกจากคลังหลวงที่ส่งมาวันนี้... มันดูข้นผิดปกติ” ไมโล เด็กรับใช้ผู้มีดวงตาใสซื่อเอ่ยถามขณะประคองถ้วยเซรามิกบรรจุหมึกเวทมนตร์สีนิล ‘น้ำหมึกศักดิ์สิทธิ์’ ที่สภาจารึกควบคุมไว้อย่างเบ็ดเสร็จ “มันมีกลิ่นเหมือนสนิมเหล็กมากกว่ากลิ่นดินหลังฝนตกเหมือนทุกครั้ง”
“เจ้าเป็นแค่เด็กรับใช้ หน้าที่ของเจ้าคือเทมันลงในรางจารึก ไม่ใช่มานั่งดมกลิ่น” คัลลันตวาดเบาๆ แต่รังสีความเย็นเยียบในน้ำเสียงทำให้ไมโลรีบก้มหน้าลงทันที “ความแม่นยำคือหัวใจของอักขระ หากเจ้าทำพลาดแม้เพียงเส้นเดียว ความทรงจำของบรรพบุรุษที่สลักอยู่ในหินนี้จะสูญสิ้นไปตลอดกาล”
คัลลันหยิบพู่กันขนสัตว์วิเศษขึ้นมา เขาเริ่มจรดปลายพู่กันลงบนรอยเสื่อมของอักขระโบราณ แผนการของเขาชัดเจน พิธีชำระล้างจะต้องใช้หมึกบริสุทธิ์ไหลซึมเข้าไปเพื่อตรึงลายเส้นที่กำลังจะเลือนหายให้กลับมามั่นคงอีกครั้ง เขาต้องแสดงให้สภาเห็นว่าอำนาจในการควบคุมอักขระของพวกเขายังคงสมบูรณ์แบบ
เมื่อปลายพู่กันสัมผัสผิวหิน เสียงซ่าเบาๆ เหมือนน้ำมันร้อนๆ กระทบน้ำเย็นก็ดังขึ้น คัลลันชะงัก มือที่ถือพู่กันเริ่มสั่นเล็กน้อย แสงสีน้ำเงินจากอักขระไม่ได้เรืองรองขึ้นตามที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต้นตุบๆ เหมือนชีพจรที่ผิดจังหวะ
“ทำไมมันถึงไม่ซึมลงไป?” คัลลันพึมพำ เขาเพิ่มแรงกดพู่กันลงไปอีก “หมึกต้องทำปฏิกิริยากับร่องหิน ไม่ใช่ไหลย้อนกลับขึ้นมาแบบนี้!”
“ท่านอาวุโส! ดูนั่น!” ไมโลร้องอุทานด้วยความตกใจ
หมึกเวทมนตร์ที่ควรจะซึมลงไปในเนื้อหิน กลับขยายตัวออกเป็นวงกว้างอย่างควบคุมไม่ได้ มันไม่ได้ไหลไปตามลายเส้นอักขระที่กำหนดไว้ แต่มันกำลังแทรกซึมไปตามรอยแตกที่ไร้ความหมาย กระจายตัวออกเป็นรอยเปื้อนดำมืดที่ดูคล้ายกับคราบน้ำมันที่หกเลอะเทอะ แทนที่จะเป็นการจารึกที่งดงาม มันกลับกลายเป็นความโกลาหลบนผิวศิลา
“ถอยออกไป!” คัลลันสั่งเสียงเข้ม เขาพยายามใช้พลังจากแหวนเงินเพื่อกดทับหมึกเหล่านั้นไว้ แต่ยิ่งเขาใช้พลัง หมึกสีดำเข้มก็ยิ่งดูเหมือนจะ ‘หิวโหย’ มันดูดซับพลังเวทมนตร์จากแหวนของเขาเข้าไป แล้วเปลี่ยนมันให้กลายเป็นรอยเปื้อนที่กว้างขึ้น
เขารีบวางพู่กันแล้วคว้าขวดหมึกสำรองขึ้นมาตรวจดูทันที “หมึกนี่มันอะไรกัน... ทำไมโครงสร้างโมเลกุลของมันถึงไม่เสถียร?” เขาเทหมึกลงในถ้วยแก้วใสเพื่อสังเกตการตกตะกอน สิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของอาวุโสผู้เยือกเย็นเต้นผิดจังหวะ ในเนื้อหมึกสีดำสนิทนั้น มีละอองสีเงินจางๆ ลอยวนอยู่คล้ายกับฝุ่นผงที่หลุดรอดออกมาจากดวงดาว
“มันปนเปื้อน...” คัลลันพึมพำกับตัวเอง “มีใครบางคนแอบใส่บางอย่างลงไปในแหล่งผลิตหมึกของสภา”
เขารู้สึกถึงความไม่มั่นคงที่กำลังคืบคลานเข้ามา หากเรื่องนี้รั่วไหลออกไป ความเชื่อมั่นในสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์จะพังทลาย และหากอักขระโบราณนี้สูญเสียความหมายไป ประวัติศาสตร์ของที่ราบสูงคีรีครามจะถูกลบเลือน
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสงบสติอารมณ์ “ไมโล ไปนำน้ำยาชำระล้างเกลือบริสุทธิ์มาให้ข้า เดี๋ยวนี้! แล้วห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด แม้แต่สมาชิกสภาคนอื่น”
“ครับ... ครับท่าน” ไมโลวิ่งออกไปจากวิหารด้วยท่าทางลนลาน
คัลลันยืนอยู่หน้าแท่นพิธีที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนดำน่าเกลียด เขาใช้ผ้าสะอาดพยายามเช็ดรอยหมึกที่ขยายตัวบนหินออกอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่เขากำลังก้มหน้าก้มตาทำความสะอาด เขาก็รู้สึกถึงความเย็นวาบที่ข้อมือซ้าย
เขายกข้อมือขึ้นมาดูภายใต้แสงตะเกียงที่ริบหรี่
ที่ผิวหนังตรงรอยต่อระหว่างข้อมือกับฝ่ามือ รอยเปื้อนสีดำที่ดูคล้ายหมึกละลายกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้น มันไม่ได้เกิดจากภายนอก แต่มันดูเหมือนกำลังซึมออกมาจากใต้ผิวหนังของเขาเอง รอยนั้นไร้รูปทรง ไม่มีความหมายของอักขระใดๆ สลักอยู่ มันเป็นเพียงจุดดำที่ขยายตัวออกอย่างช้าๆ เหมือนรอยเปื้อนที่ไม่มีวันลบออกได้
คัลลันรีบดึงแขนเสื้อลงเพื่อปกปิดมันไว้ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาต้องรักษาความบริสุทธิ์ของอักขระนี้ไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เพราะถ้าแม้แต่ตัวเขาเองยังแปดเปื้อน โลกทั้งใบก็คงถึงกาลอวสาน
--- อาวุโสคัลลันพยายามทำพิธีชำระล้างอักขระโบราณแต่กลับพบว่าหมึกเวทมนตร์ที่ใช้มีการปนเปื้อนจนทำให้พิธีล้มเหลว และเขาก็พบว่าตนเองเริ่มมีรอยเปื้อนจากโรคหมึกละลายปรากฏขึ้นบนผิวหนัง