ตอนที่ 19 — รอยเปื้อนบนหลังมือของคัลลัน
แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับผนังหินของห้องทำงานในวิหารสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์ อาวุโสคัลลันจ้องมองแผ่นหินจารึกที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เหนื่อยล้า เส้นสายอักขระที่เคยคมชัดและสมบูรณ์แบบในวันนี้กลับดูบิดเบี้ยวไปเล็กน้อยเมื่อถูกแสงสลัวส่องกระทบ เขาพยายามเพ่งมองความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับนิ้วมือขวาของตนเอง
'มันเริ่มอีกแล้วใช่ไหม?' เสียงทุ้มต่ำของเขาถามตัวเองในความเงียบ
คัลลันพลิกฝ่ามือขึ้นมาดู รอยหมึกที่ควรจะเป็นอักขระ 'ความมั่นคง' (Stability) ซึ่งเป็นอักขระพื้นฐานของผู้ถือครองระดับสูง กลับมีลักษณะคล้ายหยดน้ำที่กำลังละลาย มันไม่มีขอบเขตที่ชัดเจนเหมือนที่กฎของสภาจารึกกำหนดไว้ แต่มันดูเหมือนกระแสของของเหลวที่พยายามจะไหลไปตามรอยหยักของผิวหนัง หากความทรงจำคือสิ่งที่แลกมาด้วยความแม่นยำของเส้นสาย การที่เส้นเหล่านี้เบลอไปหมายความว่าเขากำลังจะสูญเสียตัวตนไปทีละน้อย
เสียงเคาะประตูหนักๆ ดังขึ้นโดยไม่รอการอนุญาต เซราฟิน่าก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นไหม้ของกำยานและไอความเย็นจากหินชื้นติดตัวเธอมาด้วย ใบหน้าของเธอเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง 'ท่านอาวุโส ข่าวจากเขตชั้นนอก... โรคหมึกละลายไม่ได้กระจายแค่ในกลุ่มคนยากจนแล้ว แต่มันเริ่มแทรกซึมเข้าไปในชั้นหินจารึกของวิหารด้วย'
คัลลันไม่เงยหน้าขึ้น 'เจ้าหมายความว่าอย่างไร เซราฟิน่า? หินจารึกคือสิ่งนิรันดร์ มันไม่มีวันละลาย'
'แต่มันกำลังละลาย!' เซราฟิน่าตบโต๊ะหินเสียงดังสนั่น 'อักขระบนแผ่นหลังของข้า... มันไม่ได้แค่จางหาย แต่มันกำลังเปลี่ยนรูป มันเปิดประตูสู่ที่ที่ข้าไม่ควรไป และตอนนี้ชาวบ้านเริ่มตั้งคำถามว่าทำไมเราถึงต้องเผาพวกเขา ในเมื่อสิ่งที่พวกเขาเสียไปไม่ใช่แค่พลัง แต่คือชีวิตที่เหลืออยู่'
คัลลันนิ่งเงียบ ความขัดแย้งในใจเขารุนแรงยิ่งกว่าพายุบนที่ราบสูงคีรีคราม ตลอดแปดสิบปี เขาคือผู้รักษาความบริสุทธิ์ของอักขระ เขาคือคนที่เซ็นคำสั่งเผาทำลายผู้ติดเชื้อเพื่อไม่ให้ 'ความไร้ความหมาย' แพร่กระจายไปสู่ระบบอักขระหลัก หากเขาบอกว่าอักขระสามารถเปลี่ยนรูปได้โดยไม่สูญเสียความทรงจำทั้งหมด นั่นหมายความว่ารากฐานที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตคือความเข้าใจผิด
'ถ้าเรายอมรับรอยเปื้อนเหล่านั้น... สภาจารึกศักดิ์สิทธิ์จะล่มสลาย' คัลลันกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ 'ความศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ความแม่นยำ ไม่ใช่ความปนเปื้อน'
'แล้วความจริงล่ะ?' เซราฟิน่าสวนกลับ 'ความจริงที่ว่าเรากำลังฆ่าคนเพื่อรักษาเส้นที่ขีดผิดไปไม่กี่มิลลิเมตรนั้นคือความศักดิ์สิทธิ์งั้นหรือ?'
เธอเดินจากไป ทิ้งให้คัลลันอยู่กับความเงียบที่น่าอึดอัด เขาหยิบพู่กันและหมึกเวทมนตร์ขึ้นมา พยายามจะขีดเส้นทับรอยที่ละลายนั้นเพื่อ 'แก้ไข' ตามหลักการเดิม แต่เมื่อปลายพู่กันแตะลงบนผิวหนัง เขากลับพบความรู้สึกประหลาด รอยเปื้อนที่เคยดูเหมือนความล้มเหลว กลับตอบสนองต่อการสัมผัสของเขา
เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ห้ามทำที่สุดในชีวิตอาวุโส แทนที่จะขีดเส้นให้คมชัด เขาเลิกพยายามควบคุมเส้น แต่กลับปล่อยให้หมึกไหลไปตามจังหวะการเต้นของชีพจร รอยเปื้อนบนมือของเขาเริ่มขยายตัว มันไม่ใช่การจางหาย แต่มันคือการ 'ไหลเวียน' อักขระที่ดูเหมือนจะพังทลายกลับรวมตัวกันเป็นรูปแบบใหม่ที่ซับซ้อนกว่าเดิม
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เซราฟิน่า แต่เป็นไมโล เด็กหนุ่มผู้ช่วยงานในวิหารที่มักจะมีแววตาสงสัยอยู่เสมอ ไมโลดูตื่นตระหนก ผิวหน้าของเขาซีดเผือด 'ท่านอาวุโส... ช่วยด้วย... อักขระบนแขนของข้า...'n คัลลันรีบพยุงเด็กหนุ่มขึ้นมา บนแขนของไมโล รอยเปื้อนสีดำสนิทกำลังลามจากข้อมือขึ้นสู่ข้อศอก มันคืออาการ Ink-Fade ขั้นรุนแรงที่ปกติแล้วต้องถูกแยกตัวออกไปกักกันทันที
'ใจเย็นไว้ไมโล' คัลลันกล่าว แม้ในใจจะเต้นระรัว เขาไม่รู้ว่าควรจะใช้พิธีกรรมชำระล้างหรือควรจะวิ่งไปตามหน่วยกำจัดโรค
แต่ในวินาทีที่มือที่เปื้อน 'อักขระรูปแบบใหม่' ของคัลลันสัมผัสลงบนรอยเปื้อนบนแขนของไมโล สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ความร้อนสายหนึ่งไหลจากปลายนิ้วของเขาเข้าสู่ผิวหนังของเด็กหนุ่ม รอยเปื้อนที่เคยไร้ทิศทางบนแขนของไมโลเริ่มหมุนวนและถูกดูดซับเข้าไปในรอยเปื้อนบนมือของคัลลัน
มันไม่ใช่การรักษาด้วยการลบออก แต่มันคือการ 'จัดระเบียบใหม่' ผ่านการไหลเวียน
เมื่อคัลลันผละมือออก รอยเปื้อนบนแขนของไมโลหายไป เหลือเพียงอักขระที่ดูแปลกตาแต่มีความมั่นคงอย่างประหลาด ไมโลมองแขนตัวเองด้วยความตกตะลึง 'มัน... มันไม่เจ็บแล้ว และข้ายังจำชื่อของท่านแม่ได้ชัดเจนเหมือนเดิม'
คัลลันจ้องมองมือตัวเอง รอยเปื้อนบนมือของเขาตอนนี้ดูเข้มข้นและทรงพลังยิ่งกว่าอักขระดั้งเดิมที่เขาเคยรู้จัก มันคือคำตอบที่เขาไม่เคยคาดคิด ความเปลี่ยนแปลงไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือวิวัฒนาการที่เขามองข้ามมาตลอดชีวิต
ทว่า ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงตะโกนจากด้านนอกห้องวิหารดังขึ้นอย่างโกลาหล ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของฝูงชนที่กำลังเบียดเสียดกันอยู่หน้าประตู
'ท่านอาวุโส! ได้โปรด!' เสียงหญิงชราคนหนึ่งตะโกนก้องผ่านประตู 'อักขระบนหน้าอกของข้ากำลังจะหายไป! ข้ากำลังจะลืมลูกชายของข้า... ได้โปรดช่วยข้าด้วย!'
คัลลันมองดูไมโลที่ยังคงสับสน และมองดูรอยเปื้อนบนมือของตนเองที่ยังคงเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจ เขาตระหนักได้ว่าหากเขาเดินออกไปจากห้องนี้ในฐานะอาวุโสผู้รักษาความบริสุทธิ์ เขาจะสูญเสียจิตวิญญาณไปตลอดกาล แต่หากเขาเดินออกไปในฐานะผู้ที่ยอมรับความแปดเปื้อน เขาอาจจะเป็นคนเดียวที่รักษาเศษเสี้ยวสุดท้ายของมนุษยชาติไว้ได้
เขาลุกขึ้นยืน ปรับชุดคลุมอาวุโสให้เรียบร้อย แล้วเดินตรงไปยังประตูที่กำลังถูกทุบตีจากภายนอก
--- อาวุโสคัลลันค้นพบว่าอักขระที่ดูเหมือนจะละลายและผิดเพี้ยนสามารถใช้รักษาผู้ติดเชื้อโรคหมึกละลายได้โดยไม่เสียความทรงจำ เขาจึงตัดสินใจละทิ้งหลักการเดิมเพื่อออกไปช่วยเหลือชาวบ้านที่กำลังสูญเสียตัวตน