ตอนที่ 157 — หมึกสีดำปิดฟ้า
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแหวกอากาศเข้ามาในห้องโถงใหญ่ของสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์ สัญญาณของการมาถึงของหน่วยล่าที่ถูกส่งออกไป ใบหน้าของอาวุโสคัลลันยังคงฉายแววสงบนิ่ง แต่ดวงตาคู่คมสะท้อนประกายแห่งความไม่พอใจ เขาเพิ่งได้รับรายงานว่าอคิราห์ที่ควรจะถูกกักบริเวณในคุกใต้ดินของสภาฯ บัดนี้ได้หลบหนีไปแล้ว
“รายงาน!” เสียงของคัลลันก้องกังวาน ชัดเจน และปราศจากอารมณ์ใดๆ
นายทหารหน่วยล่าก้าวออกมา ย่อกายลงเล็กน้อย “ขออภัยครับอาวุโส! เป้าหมายได้หลบหนีไปแล้ว พวกเราตามรอยอักขระของมันไปถึงขอบเขตของป่าหมอก แต่แล้ว… ร่องรอยก็ขาดหายไปทั้งหมด ราวกับว่ามันกลืนหายไปในอากาศ”
คัลลันขมวดคิ้วเล็กน้อย “ขาดหายไป? อักขระของอคิราห์เป็นระดับใด? มันมีความสามารถในการลบลายเส้นของตัวเองได้หรือไม่?”
“ไม่ครับอาวุโส! อักขระของอคิราห์มีความซับซ้อนอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งลายเส้นโบราณที่มันได้เรียนรู้มา มันสามารถสร้างภาพลวงตาที่ทำให้การติดตามเป็นไปได้ยากลำบากยิ่งนัก พวกเราพยายามอย่างที่สุดแล้ว แต่… มันเหมือนกำลังเล่นซ่อนหากับเราอยู่” นายทหารตอบอย่างอึดอัด
“ภาพลวงตา… อักขระโบราณ…” คัลลันพึมพำกับตัวเอง เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังทิวทัศน์ของที่ราบสูงคีรีครามที่ปกคลุมไปด้วยม่านหมอกหนาทึบ “อคิราห์… เจ้ากำลังนำพาอันตรายมาสู่ตัวเจ้าเอง”
คัลลันหันกลับมาเผชิญหน้ากับนายทหาร “ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าอีกหนึ่งชั่วโมง หากยังตามหาตัวมันไม่พบ ข้าจะถือว่าพวกเจ้าไร้ความสามารถ และจะลงโทษตามระเบียบ” เขาหยุดเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องมองเข้าไปในดวงตาของนายทหาร “แต่ก่อนที่เจ้าจะจากไป… สั่งให้หน่วยวิจัยอักขระศึกษา 'คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน' อีกครั้ง คราวนี้เน้นไปที่ส่วนที่กล่าวถึง 'ผู้ปลดพันธนาการแห่งอักขระ' ให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ข้าต้องการทราบทุกความเป็นไปได้”
นายทหารรับคำสั่งด้วยความตกใจเล็กน้อย “ขอรับอาวุโส!” เขาผงกศีรษะอย่างรวดเร็วและรีบถอยออกไป เหลือเพียงคัลลันยืนนิ่งอยู่กลางห้อง
ในเมื่อการตามล่าด้วยวิธีปกติไม่เป็นผล คัลลันจึงตัดสินใจใช้ไม้ตาย เขาเดินไปยังแท่นบูชาที่ตั้งอยู่ใจกลางห้อง ในนั้นมีแผ่นศิลาโบราณที่สลักอักขระสีดำสนิทเอาไว้ นี่คือ 'อักขระแห่งความเงียบ' อักขระที่สามารถตัดขาดการสื่อสารทุกรูปแบบ แม้กระทั่งการส่งพลังเวทมนตร์ผ่านอักขระจารึก
“อคิราห์… เจ้าคิดว่าการหลบหนีด้วยอักขระโบราณจะทำให้เจ้าปลอดภัยงั้นหรือ? เจ้าลืมไปว่าโลกนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยอักขระ หากปราศจากการสื่อสาร เจ้าก็ไม่ต่างจากมนุษย์ไร้อักขระธรรมดา” คัลลันกล่าวขณะที่มือเรียวยกขึ้นแตะแผ่นศิลา
เขาเริ่มร่ายอักขระตามที่จารึกไว้บนศิลา เส้นสายของอักขระเรืองแสงสีดำเข้มขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้องโถง ราวกับว่าอากาศรอบตัวกำลังถูกบีบอัด
“อักขระแห่งความเงียบ… จงทำงาน!” คัลลันตะโกน พลังงานสีดำทะลักออกจากมือของเขา พุ่งขึ้นสู่เบื้องบน ห่อหุ้มอาคารสภาจารึกทั้งหมด
ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือที่ราบสูงคีรีครามก็พลันมืดมิดลงอย่างผิดธรรมชาติ แสงตะวันถูกกลืนหายไปราวกับถูกผ้าคลุมสีดำไร้รูปร่างบดบัง บรรยากาศหนาวเย็นยะเยือกแผ่ปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง เสียงลมที่เคยหวีดหวิวเงียบสงัดลงอย่างฉับพลัน ไร้ซึ่งเสียงนกร้อง หรือเสียงกระซิบใดๆ
บนแขนของอคิราห์ที่กำลังวิ่งหนีอยู่ในป่าทึบ รอยสักอักขระโบราณเริ่มสั่นไหวเบาๆ ราวกับกำลังจะสูญเสียพลังงาน แต่กลับไม่มีสัญญาณใดๆ จากโลกภายนอกที่จะมาเติมเต็ม มันเหมือนถูกตัดขาดจากแหล่งพลังงานหลักโดยสิ้นเชิง ความรู้สึกหวาดหวั่นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของอคิราห์
ในขณะเดียวกัน ที่ห้องส่วนตัวของเซราฟิน่า แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยสักของเธอ สัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้นใหม่เริ่มซีดจางลงอย่างรวดเร็ว “ไม่นะ! ความทรงจำของฉัน!” เธออุทานออกมาด้วยความตกใจปนหวาดกลัว เสียงเรียกชื่อของเธอที่เคยดังแว่วๆ จากรอยสักก็เงียบหายไปเช่นกัน โลกภายนอกดูเหมือนจะถูกปิดตายลงอย่างสมบูรณ์
ในส่วนลึกของสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์ อาวุโสคัลลันยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาปราศจากความรู้สึกใดๆ “การตัดขาดคือจุดเริ่มต้นของการควบคุม… อคิราห์ เจ้าจะไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกต่อไป” เขาครุ่นคิดถึงคำทำนายที่เคยถูกมองข้าม ความสำคัญของ 'ผู้ปลดพันธนาการ' บัดนี้ทำให้เขารู้สึกถึงความไม่แน่นอนบางอย่าง
“อักขระแห่งความเงียบ… จงแผ่ขยายอิทธิพลของเจ้าไปทั่วอาณาเขตนี้” คัลลันสั่งการต่อ “ไม่มีการสื่อสารใดๆ อนุญาตให้ผ่านออกไปได้อีก”
เบื้องล่าง ณ ที่ราบสูงคีรีคราม ความมืดที่ปกคลุมท้องฟ้าดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เป็นสัญญาณแห่งการเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะมาถึง… การเปลี่ยนแปลงที่ถูกออกแบบโดยอาวุโสคัลลัน เพื่อกักขังทุกคนให้อยู่ภายใต้อำนาจของสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์ตลอดไป
“การศึกษาคำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน… เร่งดำเนินการ” คัลลันสั่งการกับตัวเอง “ข้าต้องมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดหลุดรอดสายตาของข้าไปได้อีก” เขาหยุดชะงักเมื่อนึกถึงรอยยิ้มบางๆ ของอคิราห์ที่เห็นเมื่อตอนที่มันหลบหนีไป… รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้บางอย่างที่เขายังเข้าไม่ถึง
“แต่… ข้าต้องแน่ใจเสียก่อนว่ามันจะไม่มีโอกาสใช้ความรู้นั้นได้อีก” คัลลันก้าวถอยหลัง ทิ้งแผ่นศิลาแห่งความเงียบไว้เบื้องหลัง เขาหันหลังให้กับหน้าต่าง มองตรงไปยังทางเดินที่ทอดออกไป “หน่วยลาดตระเวน! ออกตามล่าอคิราห์อีกครั้ง! คราวนี้… ใช้หน่วยที่เชี่ยวชาญด้านการแกะรอยโดยไม่ต้องอาศัยอักขระ”
คำสั่งสุดท้ายดังขึ้นอย่างเด็ดขาด ปิดฉากการเคลื่อนไหวของอาวุโสคัลลัน และส่งสัญญาณเริ่มต้นของการล่าที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิมภายใต้ท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยความเงียบ
“ไมโล… เซราฟิน่า… พวกเจ้าทั้งสองกำลังสร้างปัญหาให้กับข้า…” คัลลันพึมพำกับตัวเองขณะที่เดินจากไป “ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะยังคงมีความทรงจำอยู่… จนกว่าข้าจะจัดการพวกเจ้าได้”
ความมืดที่ปกคลุมท้องฟ้าเริ่มส่องสะท้อนในดวงตาของคัลลัน ประกายสีดำที่น่าพรั่นพรึง
“ข้า… จะไม่ยอมให้คำทำนายนั้นกลายเป็นจริง…”
การปิดกั้นการสื่อสารนี้คือการรับประกันว่า อคิราห์ จะไม่สามารถเข้าถึงแหล่งข้อมูลใดๆ ได้อีกเลย และถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างแท้จริง
“คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน… ข้าจะทำให้มันเป็นเพียงนิทาน…”
เสียงฝีเท้าของคัลลันค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทุกสิ่ง
…
การวิจัยคำทำนายแห่งดวงดาวสีเงินถูกสั่งให้ทำซ้ำ โดยเน้นส่วนที่เกี่ยวกับ 'ผู้ปลดพันธนาการแห่งอักขระ' เพื่อหาทางควบคุมหรือป้องกันไม่ให้คำทำนายนั้นเกิดขึ้นจริง
...“การปิดการสื่อสารของอคิราห์”คือสิ่งที่คัลลันเชื่อว่าจะทำให้เขาสามารถควบคุมสถานการณ์ได้
“การใช้ 'อักขระแห่งความเงียบ' เพื่อตัดขาดอคิราห์จากแหล่งข้อมูลภายนอก” คือการตัดสินใจที่แสดงถึงความเด็ดขาดและไร้ความปรานีของคัลลัน
“การสั่งให้หน่วยวิจัยศึกษา 'คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน' ซ้ำอีกครั้ง” แสดงให้เห็นถึงความกังวลแฝงของคัลลันต่อคำทำนาย แม้จะพยายามควบคุมทุกอย่างก็ตาม
“การที่ท้องฟ้าเหนือที่ราบสูงคีรีครามพลันมืดมิดลงอย่างผิดธรรมชาติ” คือผลลัพธ์ที่มองเห็นได้ชัดเจนของการใช้ 'อักขระแห่งความเงียบ' และเป็นจุดจบที่น่าสะพรึงกลัวของตอนนี้
“อาการ 'หมึกละลาย' ของเซราฟิน่า” และ “รอยสักที่แขนของไมโล” เป็นการบอกใบ้ถึงผลกระทบที่กว้างขวางกว่าที่คัลลันคาดคิด และอาจเชื่อมโยงกับอคิราห์
“อคิราห์… เจ้ากำลังนำพาอันตรายมาสู่ตัวเจ้าเอง”
“เจ้าลืมไปว่าโลกนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยอักขระ หากปราศจากการสื่อสาร เจ้าก็ไม่ต่างจากมนุษย์ไร้อักขระธรรมดา”
“การปิดขาดคือจุดเริ่มต้นของการควบคุม… อคิราห์ เจ้าจะไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกต่อไป”
“ข้า… จะไม่ยอมให้คำทำนายนั้นกลายเป็นจริง”
“ข้าจะทำให้มันเป็นเพียงนิทาน…”
“ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะยังคงมีความทรงจำอยู่… จนกว่าข้าจะจัดการพวกเจ้าได้”
--- อาวุโสคัลลันสั่งให้หน่วยล่าตามจับอคิราห์ผู้หลบหนี โดยตัดสินใจใช้ 'อักขระแห่งความเงียบ' เพื่อตัดขาดการสื่อสารของอคิราห์กับโลกภายนอก ทำให้ท้องฟ้าเหนือที่ราบสูงคีรีครามมืดมิดลงอย่างผิดธรรมชาติ พร้อมทั้งสั่งให้มีการวิจัย 'คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน' ซ้ำอีกครั้ง