ตอนที่ 140 — เส้นสายหมึกสีเงินที่ปลายแขน
เสียงตะโกนป่าเถื่อนดังสะท้อนไปทั่วลานกว้างของตลาดเก่า ทหารสภาจารึกสวมชุดเกราะหนาทึบพร้อมดาบที่สลักอักขระสีเข้มยืนล้อมกลุ่มคน ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด ดวงตาฉายแววหวาดกลัวและสิ้นหวัง หนึ่งในนั้น เด็กสาวหน้าใสถือถุงผ้าใบเล็กๆ พยายามเบียดฝูงชนเพื่อเข้าไปใกล้ทหารที่กำลังต้อนพวกคนป่วย “ท่านครับ! ได้โปรดฟังข้าก่อน! พวกเขาไม่ได้เป็นอันตราย!” ไมโลร้องตะโกน เสียงแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้าจากการวิ่งหนีมาทั้งวัน
“ถอยไปเจ้าหนู!” นายทหารหน้าเข้มหันมาตวาดใส่ ใบหน้าหยาบกร้านเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ “นี่เป็นคำสั่งจากสภาจารึก! ผู้ที่อักขระเสื่อมสลายต้องถูกชำระล้างเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของคีรีคราม!”
“แต่…แต่พวกเขาแค่ป่วย! พวกเขายังจำหน้าครอบครัวได้! พวกเขายังมีชีวิต!” ไมโลแย้ง พยายามก้าวเข้าไปอีก ทหารคนหนึ่งยกดาบขึ้นขวาง “อย่าเข้ามา! เจ้าไม่เข้าใจถึงอันตรายที่พวกมันนำมา!”
“อันตรายคืออะไร?” ไมโลเงยหน้ามองนายทหาร แววตาใสซื่อแต่ฉายแววจริงจัง “อันตรายคือการสูญเสียความทรงจำ? อันตรายคือการกลายเป็นเพียงร่างไร้จิตวิญญาณ? ข้า…ข้าพอจะรู้วิธีช่วยเหลือพวกเขา!”
คำพูดของไมโลทำให้ฝูงชนเงียบกริบ แม้กระทั่งทหารก็ชะงักไปชั่วขณะ นายทหารหัวเราะเยาะ “เจ้า? เด็กน้อยอย่างเจ้า? จะรู้วิธีรักษาโรคหมึกละลายได้อย่างไร? อย่ามาพูดจาเหลวไหล! พวกเจ้าทุกคนต้องถูกเผา!”
“ข้าไม่ได้พูดเล่น!” ไมโลยืนยัน เสียงสั่นเครือ “ข้าเห็น…ข้าเห็นอักขระบางอย่างที่ซ่อนอยู่! อักขระที่สภาฯ ไม่เคยสอน! ข้าจำมันได้! มัน…มันสามารถช่วยฟื้นฟูอักขระที่จางหายได้!”
“ไร้สาระ!” นายทหารตะคอก “นั่นเป็นอักขระต้องห้าม! เป็นอักขระของพวกนอกรีต!”
“แต่มัน…มันได้ผล!” ไมโลกล่าวเสียงดังพลางยกมือที่เปื้อนหมึกขึ้น “ดูนี่สิ! รอยบนแขนข้า…มันเคยจางมาก่อน แต่มันกลับเข้มขึ้น! ข้าใช้สมุดบันทึกที่ท่านยึดไป…บันทึกอักขระโบราณที่ข้าแอบจดจำไว้!”
นายทหารเบิกตากว้าง มองไปยังรอยเปื้อนสีคล้ำบนแขนของไมโลที่กำลังขยายตัวอย่างเห็นได้ชัด แต่แทนที่จะแสดงความเห็นใจ เขาคำราม “จับมัน! มันคือต้นเหตุของโรค! มันต้องถูกกำจัด!”
ทันใดนั้น ทหารสองนายพุ่งเข้ามายึดตัวไมโล แต่ขณะที่พวกเขากำลังจะจับตัวเขาได้ เสียงสัญญาณดังขึ้นจากด้านนอก “ถอย! มีพวกเราบุกเข้ามา!”
เป็นกลุ่มคนที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีเข้ม หน้ากากปิดบังใบหน้า พวกเขาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พลังอักขระสาดประกายจากมือของพวกเขา โจมตีทหารสภาฯ จนเสียกระบวน “พวกเรามาช่วยแล้ว!” หนึ่งในกลุ่มตะโกน “หนีเร็วเข้า!”
ท่ามกลางความโกลาหล ไมโลเห็นโอกาส เขาผลักทหารที่จับเขาอยู่ออกไป และรีบวิ่งไปหาคนป่วย “ตามข้ามา! ข้าจะพาพวกเจ้าไปที่ปลอดภัย!”
เขาเห็นรอยอักขระที่สลักไว้บนพื้นลานตลาดเก่า เขาใช้ปลายปากกาจารึกไร้ลักษณ์ที่ซ่อนอยู่ในเสื้อ จุ่มหมึกสีเงินจากขวดเล็กๆ ที่พกติดตัว แล้วรีบขีดเขียนลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว “นี่คือเส้นทาง! ตามข้ามา!”
อักขระที่เขาวาดขึ้นส่องแสงวาบ สร้างภาพลวงตาของกำแพงหินโบราณที่ปรากฏขึ้นขวางทางทหารสภาฯ หลายนายหยุดชะงักด้วยความงุนงง “นั่นมัน…?”
“อักขระมายา!” ไมโลตะโกน “รีบไป!”
กลุ่มผู้ติดเชื้อและผู้ที่เห็นอกเห็นใจพวกเขา พากันวิ่งตามไมโลไปอย่างไม่คิดชีวิต ทหารสภาฯ บางส่วนพยายามตามมา แต่ก็ติดกับดักอักขระที่ไมโลสร้างไว้ บางคนวิ่งชนกับกำแพงลวงตา บางคนถูกกระแสลมที่เกิดจากอักขระพัดกระเด็น
“ไปทางนี้!” ไมโลชี้ไปยังตรอกแคบๆ ที่เขาจำได้ว่าเคยเห็นมาก่อน “เราจะไปที่ซ่อนของพวกกบฏ!”
ขณะที่เขาวิ่งนำ ผู้ติดเชื้อคนอื่นๆ วิ่งตามมาติดๆ เสียงฝีเท้าของทหารสภาฯ ดังไล่หลังมาติดๆ แต่ก็ยังคงมีอุปสรรคที่ไมโลสร้างขึ้นคอยถ่วงเวลาอยู่เนืองๆ
“เกือบถึงแล้ว!” ไมโลหอบหายใจ มองไปยังอาคารเก่าแก่ที่ปิดทึบอยู่สุดตรอก “เราต้องรีบ!”
เขากระชากประตูเหล็กที่ขึ้นสนิมออก เผยให้เห็นทางเดินที่มืดมิด “เข้ามาเร็ว!”
ผู้คนพากันกรูเข้าไปในที่หลบภัยนั้นทีละคน ไมโลเป็นคนสุดท้าย เขาปิดประตูเหล็กอย่างแรง หวังว่ามันจะช่วยยับยั้งทหารได้ชั่วคราว
เขาหันไปมองกลุ่มคนที่เพิ่งหนีมาได้ ใบหน้าของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็มีความหวังฉายประกายในดวงตา
“ขอบคุณ…ขอบคุณมากนะเจ้าหนู” หญิงชราคนหนึ่งเอ่ยเสียงสั่นเครือ “เจ้าช่วยพวกเราไว้”
ไมโลพยักหน้า พยายามยิ้มให้ แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยเปื้อนบนแขนของตัวเองอีกครั้ง มันไม่ใช่เพียงรอยจางๆ อีกต่อไป แต่เป็นเส้นสายหมึกสีเข้มที่กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว กำลังก่อตัวเป็นอักขระประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน รอยเปื้อนนั้นกำลังลามขึ้นมาบนต้นแขนของเขา ราวกับมีชีวิตของมันเอง
“ไม่…” ไมโลพึมพำ เขากำมือแน่น พยายามซ่อนรอยนั้นไว้ใต้เสื้อ “ไม่นะ…”
เขาเงยหน้ามองไปยังกลุ่มคนที่กำลังมองเขาด้วยความสงสัย ความหวังในแววตาของพวกเขากำลังเปลี่ยนเป็นความกังวล “เจ้า…เป็นอะไรไป?”
ไมโลพยายามกลั้นน้ำตา “ข้า…ข้าต้องไปแล้ว” เขาถอยหลังไปทีละก้าว “ข้า…ข้าอาจจะ…ติดเชื้อแล้ว”
ขณะที่เขากำลังจะหันหลังวิ่งหนีออกจากที่นั่น ภาพของ 'คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน' ที่เขาเคยได้ยินมาแวบเข้ามาในหัว ผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต…เขาจะใช่คนคนนั้นหรือไม่? หรือว่าเขา…กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาที่เขาพยายามจะแก้ไข? รอยเปื้อนสีเงินบนแขนของเขาเต้นระริก ยิ่งขยายใหญ่ขึ้น…
--- ไมโลใช้ความรู้เรื่องอักขระต้องห้ามที่เขาแอบจดจำมา สร้างกับดักหลอกล่อทหารสภาจารึก เปิดทางให้กลุ่มผู้ติดเชื้อโรคหมึกละลายหลบหนี แต่ขณะหลบหนี เขาพบว่ารอยเปื้อนหมึกบนแขนของตนเองกำลังขยายใหญ่ขึ้นและกลายเป็นอักขระประหลาด