ตอนที่ 75 — บทเพลงแห่งการตัดสินครั้งสุดท้าย
ลมหายใจของธาราติดขัดในลำคอ เสียงกลองรัวแห่งจักรวาลดังสะท้อนก้องอยู่ในหูของเธอราวกับจะเป็นการประกาศจุดจบของสรรพสิ่ง ภาพเบื้องหน้าคือสมรภูมิที่ความจริงและความว่างเปล่ากำลังปะทะกันอย่างดุเดือด The Architects ในชุดเกราะสีเงินวาววับ ยืนหยัดอย่างสง่างาม ท่ามกลางสนามพลังที่บิดเบี้ยว รัศมีแห่งความเป็นระเบียบแผ่กระจายออกมาจากตัวตนของพวกเขา คล้ายกับคลื่นเสียงที่พยายามจะกลืนกินทุกสิ่งที่ไม่ลงรอยกัน.
ตรงกันข้ามกับระเบียบอันเยือกเย็นของ The Architects คือ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' รูปร่างของมันบิดเบี้ยวและไม่แน่นอน เปลี่ยนแปลงไปมาเหมือนเงาที่เต้นระบำบนผนังถ้ำที่มืดมิด มันไม่ใช่ตัวตนที่มีรูปทรงตายตัว แต่เป็นความรู้สึกของการมีอยู่ เป็นความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็มด้วยความทรงจำที่ถูกฉีกกระชาก และความปรารถนาที่จะกลืนกินทุกสรรพสิ่งเพื่อกลับคืนสู่สภาวะก่อนการกำเนิด.
ธารา ยืนอยู่ระหว่างสองขั้วอำนาจนี้ ร่างกายของเธอคือ 'สะพาน' ที่เชื่อมโยงทั้งสองโลกเข้าด้วยกัน การหลอมรวมกับ 'เงา' แห่งความว่างเปล่าที่ถูกลบเลือนในตอนก่อนหน้า ได้ทำให้เธอโอบรับทั้งความไม่สมบูรณ์แบบและความว่างเปล่าไว้ในตัวตนของเธอเอง ความรู้สึกของความเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาลแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ก็มาพร้อมกับภาระอันหนักอึ้ง
'เจ้าได้สร้างความไม่สมบูรณ์แบบขึ้นมาอีกครั้ง' เสียงทุ้มกังวานของหนึ่งใน The Architects ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงที่เปล่งออกมาจากปาก แต่เป็นคลื่นความคิดที่ส่งตรงเข้ามาในจิตใจของธารา 'ความไม่สมบูรณ์แบบที่เจ้าปรารถนา คือสิ่งที่ต้องได้รับการแก้ไข เพื่อนำพาสรรพสิ่งกลับคืนสู่สมดุลที่แท้จริง'
ธาราเงยหน้ามอง The Architects ดวงตาของเธอสะท้อนแสงเรืองรองจากสนามพลังที่แผ่กระจายไปทั่ว 'สมดุลของท่านคือความตาย' เธอตอบกลับ เสียงของเธอสั่นเครือ แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว 'ความสมบูรณ์แบบของท่านคือการไร้ชีวิตชีวา ข้าเลือกที่จะยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบ เลือกที่จะยอมรับการเปลี่ยนแปลงและการเติบโต'
ทันใดนั้น 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' ก็เคลื่อนไหว มันแผ่ขยายออกไปเหมือนหมอกควันสีดำที่คืบคลานเข้ามาหา The Architects ความรู้สึกของความเย็นเยียบและว่างเปล่าแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ สัตว์ป่าที่เคยหลบซ่อนอยู่ตามต้นไม้ใหญ่เริ่มกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว และต้นไม้ที่เคยเรืองรองด้วยแสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็เริ่มมืดมนลง.
'เจ้าไม่เข้าใจ' เสียงของ The Architects ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เจือไปด้วยความหงุดหงิด 'ความไม่สมบูรณ์แบบคือความผิดพลาด คือความบกพร่องที่ต้องถูกกำจัดออกไป เพื่อให้จักรวาลดำรงอยู่ได้อย่างสมบูรณ์'
'ความไม่สมบูรณ์แบบต่างหากคือชีวิต' ธาราตอบ เสียงของเธอแข็งกร้าวยิ่งขึ้น เธอยก 'มีดสั้นแห่งป่า' ขึ้นมา แสงสีเขียวเรืองรองของมันส่องประกายตัดกับความมืดมิด 'มันคือสิ่งที่ทำให้เราเติบโต ทำให้เราเรียนรู้ ทำให้เรามีความหวัง'
การปะทะเริ่มขึ้นอย่างรุนแรง The Architects ปล่อยกระแสพลังงานแห่งความเป็นระเบียบออกมา พุ่งเข้าใส่ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' คลื่นพลังงานสีเงินเข้มพุ่งทะลวงผ่านความว่างเปล่า สร้างรอยร้าวในมิติที่บิดเบี้ยว
ในขณะเดียวกัน 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' ก็ตอบโต้กลับด้วยพลังแห่งการกลืนกิน มันแผ่ขยายออกไป โอบล้อมกระแสพลังของ The Architects และพยายามจะบิดเบือนมันให้กลายเป็นความว่างเปล่าอันไร้รูป ธาราเห็นภาพของสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนที่ถูกกลืนกินและหายไปในความว่างเปล่านั้น
คราม ยืนอยู่ข้างๆ ธารา มือของเขาจับแน่นที่ด้ามดาบที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ เขากำลังพยายามรักษาพื้นที่รอบๆ ตัวของพวกเขาให้คงอยู่ แต่ก็เป็นไปด้วยความยากลำบาก พลังงานที่ปะทะกันนั้นรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะต้านทานได้.
'ธารา!' ครามตะโกนเสียงดัง 'เราต้องหาทางหยุดยั้งการปะทะนี้! มันกำลังทำลายทุกสิ่ง!'
ธาราพยักหน้า เธอหลับตาลง สัมผัสถึงแก่นแท้ของป่าดงพญาเย็นที่อยู่ลึกเข้าไปข้างใน พลังของ 'ความไม่สมบูรณ์แบบ' ที่เธอหลอมรวมไว้กำลังส่งเสียงร้องเตือน
'ข้าได้ยินแล้ว' เธอพูดเบาๆ 'ข้าได้ยินเสียงที่แท้จริงของจักรวาล'
ทันใดนั้น เสียงดนตรีที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงที่มาจากเครื่องดนตรี แต่เป็นเสียงที่มาจากทุกสรรพสิ่ง เป็น 'บทเพลงแห่งการตัดสินครั้งสุดท้าย' ที่กำลังบรรเลงขึ้น.
เสียงนั้นทรงพลังและน่าเกรงขาม มันแฝงไว้ด้วยความโศกเศร้า ความหวัง และความสิ้นหวัง ปะปนกันไปจนยากจะแยกแยะได้ ธาราเห็นภาพของดวงดาวที่ดับสูญ โลกที่แตกสลาย และชีวิตที่เกิดขึ้นใหม่.
'นี่คือสิ่งที่ท่านต้องการหรือ?' ธาราถาม The Architects ด้วยเสียงที่สั่นเครือ 'นี่คือสมดุลที่ท่านปรารถนา?'
The Architects ไม่ตอบ พวกเขายืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยพลังของบทเพลง
'และนี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการหรือ?' เสียงที่เย็นเยียบและไร้ความรู้สึกดังขึ้นจาก 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' 'การดำรงอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ที่ถูกกำหนดไว้?'
ธารากลืนน้ำลาย เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลจากทั้งสองฝ่าย
'ข้าต้องการการมีชีวิต' ธาราตอบอย่างหนักแน่น 'ข้าต้องการอิสรภาพในการเลือก ข้าต้องการสิทธิ์ที่จะไม่สมบูรณ์แบบ'
เธอเงื้อมีดสั้นแห่งป่าขึ้นสูง แสงสีเขียวเรืองรองสว่างไสวราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งรอบข้าง 'ข้าจะใช้พลังแห่งความไม่สมบูรณ์แบบนี้ เพื่อสร้างความเป็นจริงในแบบของข้าเอง!'
ทันใดนั้น ร่างของเธอก็สว่างวาบขึ้น พลังงานจำนวนมหาศาลไหลทะลักออกมาจากตัวเธอ มันไม่ได้มีลักษณะเป็นระเบียบแบบ The Architects หรือเป็นความว่างเปล่าแบบ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' แต่มันคือพลังที่แปลกประหลาดและคาดเดาไม่ได้
สนามพลังสีเขียวมรกตแผ่กระจายออกไป โอบล้อมทั้ง The Architects และ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' มันไม่ได้ทำลายล้าง แต่กลับบิดเบือนและเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งในบริเวณนั้น
The Architects ถอยกรูดด้วยความตกตะลึง พลังงานที่ธาราสร้างขึ้นนั้นแตกต่างจากทุกสิ่งที่พวกเขาเคยเผชิญมา มันไม่สามารถถูกจัดระเบียบได้ และไม่สามารถถูกกลืนกินได้
'นี่คือ... ความไม่สมบูรณ์แบบที่แท้จริง' หนึ่งใน The Architects กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ.
'สิ่งที่ถูกลบเลือน' เองก็ดูเหมือนจะสั่นคลอน มันไม่สามารถเข้าใจหรือกลืนกินพลังงานนี้ได้ ความว่างเปล่าที่เคยครอบงำเริ่มมีรอยร้าว.
ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ธาราค่อยๆ ลดมีดสั้นลง หายใจหอบ พลังงานทั้งหมดได้ถูกปลดปล่อยออกมา แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้
'นี่คือหนทางของข้า' เธอพูด พลางมองไปยังครามที่กำลังยืนอึ้งอยู่ข้างๆ 'หนทางที่ยอมรับทุกสิ่ง... ทั้งความสมบูรณ์แบบและความไม่สมบูรณ์แบบ'
การปะทะครั้งสุดท้ายได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และผลลัพธ์ของการตัดสินครั้งนี้ จะกำหนดนิยามของ 'ความเป็นจริง' และ 'ชีวิต' ที่จะดำรงอยู่ต่อไปในจักรวาลนี้.
แต่เมื่อคลื่นพลังงานเริ่มสงบลง สิ่งที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าธาราและคราม ไม่ใช่ชัยชนะที่สมบูรณ์ แต่เป็นภาพอันน่าตกตะลึง.
ใจกลางสมรภูมิที่เคยเต็มไปด้วยการปะทะของพลังบัดนี้กลับกลายเป็นหลุมมิติที่กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่ความว่างเปล่าที่ไร้รูปร่าง แต่เป็นเหมือนปากอเวจีที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง.
และจากใจกลางของหลุมมิตินั้นเอง ร่างกายที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยดวงตาหลายพันดวงก็เริ่มปรากฏขึ้น มันไม่ใช่ The Architects และไม่ใช่ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' แต่เป็นบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า.
'ผู้เฝ้ามอง'...
แต่ไม่ใช่ผู้เฝ้ามองที่เธอเคยพบเห็นมาก่อน ร่างนี้ดูราวกับเป็นศูนย์รวมของทุกสรรพสิ่ง เป็นจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของทุกความเป็นไปได้.
'เจ้าได้สร้างความไม่สมบูรณ์แบบขึ้นมา' เสียงที่ราวกับก้องสะท้อนมาจากทุกทิศทาง ดังขึ้นในจิตใจของธารา 'และนั่นคือสิ่งที่ข้าต้องจัดการ'
ธาราตัวแข็งทื่อ เธอสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากสิ่งมีชีวิตตรงหน้า มันคือพลังที่เหนือกว่าการจัดระเบียบ หรือการกลืนกิน มันคือพลังแห่งการ 'ตัดสิน' อย่างแท้จริง.
นี่คือบทเพลงแห่งการตัดสินครั้งสุดท้าย... และการตัดสินนั้นกำลังจะมาถึง.
--- ธาราใช้พลังแห่งความไม่สมบูรณ์แบบที่หลอมรวมไว้ สร้างสนามพลังที่บิดเบือนการปะทะระหว่าง The Architects และ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' แต่กลับเปิดทางให้ 'ผู้เฝ้ามอง' อันยิ่งใหญ่กว่าเดิมปรากฏตัวขึ้น พร้อมจะทำการ 'ตัดสิน' ความเป็นจริงที่เธอสร้างขึ้น.