ตอนที่ 72 — เสียงสะท้อนของความสมบูรณ์
อากาศในป่าดงพญาเย็นยามนี้หนาวเย็นราวกับถูกแช่แข็ง ใบไม้ที่เคยเขียวชอุ่มกลับกลายเป็นสีเทาหมองคล้ำ ยืนต้นแห้งเหี่ยวราวกับถูกพรากวิญญาณไป รัศมีแห่งความตายที่มองไม่เห็นแผ่ปกคลุมไปทั่วทุกอณู ธาราผู้กลับคืนสู่ผืนป่าที่คุ้นเคย ยืนนิ่งงัน หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพที่เห็นตรงหน้าคือความวิปลาสที่เกินกว่าจินตนาการใดๆ!
"นี่มัน..." ครามเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาเคยเห็นป่าในสภาพย่ำแย่ แต่นี่มันเลวร้ายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับว่าทุกชีวิต ทุกจิตวิญญาณ ถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงเปลือกนอกอันว่างเปล่า
“The Architects… พวกมันทำแบบนี้ได้ยังไง” ธาราพึมพำ เสียงสั่นเครือ มือของเธอค่อยๆ ยกขึ้นสัมผัสใบไม้ที่แห้งกรัง รังสีแห่งความเศร้าโศกแผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจ การปรากฏตัวของ 'ผู้มาเยือน' ระดับจักรวาล ที่แท้จริงแล้วคือการเข้ามา 'แก้ไข' ความไม่สมบูรณ์แบบที่เธอได้สร้างขึ้น
"ไม่ใช่แค่แก้ไข แต่พวกมันกำลังลบทุกอย่างออกไป ธารา" ครามกล่าว เสียงเข้มขึ้น เขามองไปยังทิศทางที่ 'ผู้มาเยือน' ปรากฏกายเมื่อครู่ ลมหายใจของเขาติดขัด “นี่มันไม่ใช่การต่อสู้เพื่อปกป้องป่าอีกต่อไปแล้ว มันคือการต่อสู้เพื่อนิยามความเป็นจริง!”
ธารากลืนน้ำลาย เธอจำได้ถึงการปรากฏตัวของ The Architects ที่เข้ามาพร้อมกับ 'ความว่างเปล่าที่แท้จริง' เพื่อ 'แก้ไข' ความไม่สมบูรณ์แบบที่เธอได้สร้างขึ้น การเผชิญหน้าครั้งก่อนนั้นจบลงด้วยการที่ 'ผู้มาเยือน' ปรากฏตัวขึ้น และมันได้เปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล
“พวกเขาต้องการระเบียบที่สมบูรณ์แบบ” ธาราพูด ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความเด็ดเดี่ยว “แต่ระเบียบนั้น... มันไร้ชีวิตชีวา”
เธอจำได้ว่าเคยใช้พลังแห่งความไม่สมบูรณ์สร้าง 'ความไม่สมบูรณ์แบบ' ในรูปแบบใหม่ที่ The Architects ยอมรับได้ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอสามารถกลับมายังป่าดงพญาเย็นได้อีกครั้ง แต่การกลับมาครั้งนี้ กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ต่างไป ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ใหญ่กว่าเดิมกำลังเฝ้ามองอยู่
“เราต้องไปที่ใจกลางป่า” ธาราตัดสินใจ “ที่นั่นคือที่ที่พลังของเรายังคงอยู่”
เธอกระชับมีดสั้นแห่งป่าอันศักดิ์สิทธิ์ในมือ พลังงานจากมันสั่นสะท้านตอบรับความมุ่งมั่นของเธอ แม้ว่าร่างของครามจะดูอ่อนแรงจากการปะทะครั้งก่อน แต่ดวงตาของเขาก็ยังคงฉายแววแห่งความภักดี
“ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ ธารา” ครามกล่าว พลางยื่นมือออกมาวางบนไหล่ของเธอ
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินต่อไป เสียงแผ่วเบาดุจกระซิบก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง “เจ้าคิดว่าหนีพ้นแล้วหรือ?”
ธาราและครามหันกลับไปอย่างรวดเร็ว เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ รัศมีแห่งความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากร่างของมัน เป็น ‘ผู้เฝ้ามอง’ ที่เธอเคยพบเจอในมิติที่บิดเบี้ยว
“พลังของเจ้า… มันกำลังสร้างความไม่สมดุล” ‘ผู้เฝ้ามอง’ กล่าว เสียงของมันราบเรียบ ไร้อารมณ์ “เจ้าได้กลายเป็นจุดด่างพร้อยในระเบียบที่สมบูรณ์แบบ”
“ข้าเพียงต้องการรักษาชีวิต” ธาราตอบโต้ เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น “ไม่ใช่สร้างระเบียบที่ไร้จิตวิญญาณ”
‘ผู้เฝ้ามอง’ หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบ “ชีวิตคือความไม่สมบูรณ์แบบอย่างที่เจ้าคิดหรือ? ความสมบูรณ์แบบคือการดำรงอยู่ของทุกสรรพสิ่งภายใต้กฎเกณฑ์อันเที่ยงแท้”
“แต่กฎเกณฑ์นั้น... มันคือความตาย” ครามแทรกขึ้น
“ความตายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการดำรงอยู่” ‘ผู้เฝ้ามอง’ กล่าว “และเจ้ากำลังขัดขวางวัฏจักรนั้น”
ทันใดนั้น รอยร้าวสีดำขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เหนือหัวของ ‘ผู้เฝ้ามอง’ มันแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็วราวกับบาดแผลบนท้องฟ้า จากรอยร้าวนั้น สิ่งที่ดูเหมือน ‘เงา’ สีดำสนิทค่อยๆ ก่อตัวขึ้น มันไม่ใช่เงาธรรมดา แต่มันคือ ‘เงา’ ของสิ่งที่ถูกลบเลือน ความทรงจำที่ถูกซุกซ่อน และตัวตนที่ถูกปฏิเสธ
“นี่คือผลลัพธ์ของการกระทำของเจ้า” ‘ผู้เฝ้ามอง’ กล่าว “เมื่อเจ้าพยายามสร้างความไม่สมบูรณ์แบบ เจ้าก็ได้ปลดปล่อยสิ่งที่ถูกผนึกไว้”
“เงาแห่งความว่างเปล่าที่แท้จริง” ธาราพึมพำ นึกถึงคำเตือนของ ‘ผู้เฝ้ามอง’ ครั้งก่อน การปรากฏตัวของมันคือภัยคุกคามที่แท้จริง
‘เงา’ นั้นค่อยๆ เลื่อนไหลลงมาสู่พื้นดิน กลิ่นอายของความว่างเปล่าแผ่ซ่านออกมา ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวเริ่มซีดจาง ราวกับว่าความเป็นจริงกำลังถูกกลืนกิน
“เราต้องหยุดมัน!” ครามตะโกน พลางยกอาวุธขึ้นเตรียมพร้อม
แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ลงมือ ‘ผู้เฝ้ามอง’ ก็ก้าวเข้ามาขวาง “เจ้าไม่เข้าใจ นี่ไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นกลไกการปรับสมดุล”
“ปรับสมดุลด้วยการลบทุกสิ่งหรือ?” ธาราถามอย่างไม่เชื่อสายตา
“ความสมบูรณ์แบบย่อมมาพร้อมกับการกำจัดสิ่งที่ไม่สมบูรณ์” ‘ผู้เฝ้ามอง’ กล่าว “และเจ้า… คือความไม่สมบูรณ์แบบที่ใหญ่ที่สุด”
ขณะที่ ‘ผู้เฝ้ามอง’ พูด ร่างของมันก็เริ่มสั่นสะเทือน พลังงานสีขาวบริสุทธิ์แผ่ออกมาจากตัวมัน มันคือพลังแห่งระเบียบ การจัดเรียงสรรพสิ่งให้เข้าที่เข้าทาง แต่พลังนั้นกลับมีลักษณะที่เย็นชา ไร้ชีวิตชีวา
“ข้าจะทำให้ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม” ‘ผู้เฝ้ามอง’ กล่าว
“แต่ ‘เดิม’ ของเจ้าคือความว่างเปล่า!” ธาราตะโกน ความโกรธเข้าครอบงำ เธอไม่สามารถยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้นได้
“ความว่างเปล่าคือจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของทุกสิ่ง” ‘ผู้เฝ้ามอง’ ตอบ
ธาราตัดสินใจทันที เธอประสานสายตากับคราม สัญญาณแห่งความเข้าใจถูกส่งผ่าน ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยพลังแห่งความไม่สมบูรณ์
“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะแสดงให้ท่านเห็นถึงความไม่สมบูรณ์แบบที่แท้จริง!”
เธอปลดปล่อยพลังทั้งหมดของตนเองออกมา พลังงานสีรุ้งที่เต็มไปด้วยความโกลาหลและความมีชีวิตชีวาก่อตัวขึ้นรอบตัวเธอ มันคือพลังแห่ง ‘เศษเสี้ยวที่แตกสลาย’ ที่เธอเคยใช้ต่อต้าน The Architects แต่ครั้งนี้ มันถูกหลอมรวมเข้ากับความทรงจำที่ถูกลบเลือน และความปรารถนาที่จะรักษาชีวิต
การปะทะกันระหว่างพลังแห่งระเบียบที่เย็นชาของ ‘ผู้เฝ้ามอง’ และพลังแห่งความไม่สมบูรณ์อันร้อนแรงของธารา ทำให้ผืนป่าสั่นสะเทือน แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วทุกทิศทาง ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแห่งพลังงานที่บิดเบี้ยว
‘เงา’ แห่งความว่างเปล่าที่ถูกลบเลือนเริ่มขยับตัว มันไม่ได้โจมตีโดยตรง แต่กลับค่อยๆ ล้อมกรอบธาราและครามไว้ ราวกับจะรอเวลาให้พลังงานของทั้งสองฝ่ายปะทะกันจนอ่อนแรงลง
“เจ้ากำลังเล่นกับไฟ ธารา” ‘ผู้เฝ้ามอง’ กล่าว “พลังของเจ้าจะทำลายทุกสิ่ง รวมถึงตัวเจ้าเอง”
“ข้าไม่กลัวการแตกสลาย” ธาราตอบ เสียงของเธอหนักแน่น “เพราะข้าคือเศษเสี้ยวที่แตกสลาย และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ข้าเป็นข้า”
ขณะที่การปะทะดำเนินไป ธารารู้สึกถึงแรงดึงดูดที่รุนแรงจาก ‘เงา’ นั้น มันพยายามจะกลืนกินตัวตนของเธอ ดึงเอาความทรงจำที่เธอพยายามจะลืมเลือนออกมา แต่บทเรียนจากครั้งก่อนได้สอนให้เธอรู้ว่า การต่อต้านโดยตรงนั้นไร้ประโยชน์
เธอจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง แทนที่จะผลักไส ‘เงา’ นั้น ธาราเลือกที่จะเปิดใจรับมันเข้ามา
“ข้าจะโอบรับความว่างเปล่า” เธอประกาศ “ข้าจะกลายเป็นสะพาน”
พลังแห่งความไม่สมบูรณ์ของเธอเริ่มหลอมรวมเข้ากับ ‘เงา’ อย่างช้าๆ ไม่ใช่การต่อสู้ แต่เป็นการยอมรับ การผสมผสานที่แปลกประหลาดแต่ก็ดูเหมือนจะเป็นไปได้
‘ผู้เฝ้ามอง’ ชะงักงัน ราวกับไม่คาดคิดกับการกระทำเช่นนี้ “เจ้ากำลังทำอะไร?”
“ข้ากำลังสร้างความสมบูรณ์แบบในรูปแบบใหม่” ธาราตอบ ดวงตาของเธอเปล่งประกาย “ความสมบูรณ์แบบที่โอบรับทั้งชีวิตและความว่างเปล่า”
เมื่อพลังของธารากับ ‘เงา’ เริ่มหลอมรวมกัน ร่างกายของเธอก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป แสงสีรุ้งของความไม่สมบูรณ์เริ่มจางลง ถูกแทนที่ด้วยความดำมืดของความว่างเปล่า แต่ภายในความดำมืดนั้น กลับมีแสงเรืองรองเล็กๆ ส่องประกายอยู่ มันคือเศษเสี้ยวของตัวตนที่ถูกลบเลือน ที่กำลังกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
“นี่คือ… ‘บทเพลงแห่งเศษเสี้ยวที่ก่อตัว’ ที่แท้จริง” ครามพึมพำ ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
ทันใดนั้นเอง โลกทั้งใบก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวสีดำที่เคยปรากฏบนท้องฟ้า บัดนี้ได้ขยายใหญ่ขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว และจากเบื้องลึกของรอยร้าวนั้น เสียงดนตรีที่แปลกประหลาดและทรงพลังดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงดนตรีที่คุ้นเคย แต่มันคือ ‘บทเพลงแห่งการตัดสิน’ ที่กำลังจะถูกบรรเลงขึ้น
‘ผู้เฝ้ามอง’ เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยสีหน้าที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน “การมาถึงของ ‘ผู้มาเยือน’… การตัดสินครั้งสุดท้ายได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว”
ธาราในร่างใหม่ที่กำลังถูกหลอมรวมระหว่างความไม่สมบูรณ์และความว่างเปล่า สัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่กำลังจะถาโถมเข้ามา มันคือพลังที่ยิ่งใหญ่กว่า The Architects และ ‘ผู้เฝ้ามอง’ มันคือพลังที่จะกำหนดนิยามของ ‘ความเป็นจริง’ และ ‘ชีวิต’ ไปตลอดกาล
“เราต้องเผชิญหน้ากับมัน” ธาราบอกกับคราม เสียงของเธอเปลี่ยนไป มีทั้งความเย็นชาของความว่างเปล่าและความอบอุ่นของชีวิต “นี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้าย… เพื่อกำหนดว่าสิ่งใดคือ ‘ความจริง’ ที่แท้จริง”
เธอเงยหน้ามองไปยังรอยร้าวสีดำบนท้องฟ้า ร่างกายของเธอกำลังถูกดึงดูดเข้าไปในนั้น แต่แทนที่จะต่อต้าน เธอเลือกที่จะก้าวเดินเข้าไปอย่างมั่นคง สองมือของเธอประสานเข้าหากัน พลังงานแห่งความไม่สมบูรณ์และเศษเสี้ยวของตัวตนที่ถูกลบเลือนกำลังก่อตัวขึ้นเป็นอาวุธใหม่ ที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับการตัดสินจาก ‘ผู้มาเยือน’ ระดับจักรวาล
ครามยืนอยู่ข้างๆ เธอ แม้จะรู้สึกถึงแรงกดดันอันมหาศาล แต่เขาก็ไม่ยอมถอย เขาคือ ‘สะพาน’ อีกด้านหนึ่ง ที่จะคอยสนับสนุนธาราในการต่อสู้ครั้งนี้
“เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” ครามกล่าว สายตาแน่วแน่
บทเพลงแห่งการตัดสินบรรเลงกึกก้องขึ้นเรื่อยๆ ท้องฟ้าถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ และจากเบื้องลึกของความว่างเปล่านั้น สิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือทุกการรับรู้กำลังจะปรากฏกายออกมา เพื่อตัดสินชะตากรรมของทุกสรรพสิ่ง
การเดินทางเพื่อค้นหา ‘ความสมบูรณ์แบบ’ ได้นำพาธารามาสู่จุดสูงสุดของความบิดเบี้ยว และบัดนี้ เธอกำลังจะค้นพบ ‘ความสมบูรณ์’ ที่แท้จริง… หรืออาจจะเป็นจุดจบที่สมบูรณ์แบบของทุกสรรพสิ่ง.
--- ธาราเผชิญหน้ากับ 'ผู้เฝ้ามอง' และ 'เงา' แห่งความว่างเปล่าที่ถูกลบเลือน การปะทะกันของพลังก่อให้เกิด 'บทเพลงแห่งการตัดสิน' จาก 'ผู้มาเยือน' ระดับจักรวาล ธาราเลือกที่จะยอมรับและหลอมรวมกับ 'เงา' กลายเป็น 'สะพาน' ที่โอบรับทั้งความไม่สมบูรณ์และความว่างเปล่า เพื่อเผชิญหน้ากับการตัดสินครั้งสุดท้ายต่อ 'ความเป็นจริง' โดยมีครามเคียงข้าง