ตอนที่ 88 — การทดสอบเรือกลางพายุลมมรสุม
“คามิน! ถ้าแกยังมัวแต่จ้องรอยต่อไม้ตรงหัวเรืออยู่อย่างนั้น เราได้กลายเป็นอาหารปลาแน่!” เสียงตะโกนของรินดังแหวกเสียงลมมรสุมที่เริ่มกรรโชกแรงจนผิวน้ำเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น
คามินละสายตาจากคานไม้ประคองเรือ เขาปาดหยาดน้ำฝนที่ผสมกับเหงื่อออกจากหน้าผาก มือที่สั่นเทาเล็กน้อยกระชับคันบังคับเรือไม้เนื้อแข็งไว้แน่น “ผมกำลังเช็กจุดยึดสลักทองเหลืองครับริน ถ้าแรงดันน้ำจากกระแสน้ำวนข้างหน้ามันมหาศาลขนาดนั้น สลักอาจจะหลุดออก!”
“งั้นก็ทำให้มันแน่นเข้าไว้!” รินคำรามพร้อมกับดึงเชือกคุมใบเรือให้ตึงเปรี๊ยะ “พายุลูกนี้ไม่ได้มาเล่นๆ มันคือลมมรสุมเปลี่ยนทิศที่พวกหมอผีริมน้ำเตือนไว้ ถ้าเราไม่ใช้เรือลำนี้ฝ่าช่องทางลับที่นายหัวเดชาทิ้งร่องรอยไว้ เราจะถูกพวกกลุ่มทุนสกัดไว้ที่ปากคลองหลักแน่!”
คลื่นลูกแรกกระแทกเข้าที่กราบเรือลำใหม่ส่งเสียงดังสนั่นเหมือนเสียงปืนใหญ่ เรือสั่นสะท้านจนคามินรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนผ่านฝ่าเท้าที่เหยียบอยู่บนพื้นเรือไม้ เขาพยายามรักษาสมดุลพลางสังเกตการเคลื่อนไหวของไม้ทุกแผ่น เรือลำนี้เขาใช้เวลาขัดเกลาโครงสร้างนานนับเดือน เขาใส่กลไกปรับสมดุลน้ำหนักไว้ใต้พื้นเรือเพื่อให้มันรับมือกับแรงเหวี่ยงได้ดีกว่าเรือแพทั่วไป
“เตรียมตัวนะ! กระแสน้ำวนกำลังหมุนวนตรงหน้า!” รินตะโกนบอกขณะที่เรือเริ่มเอียงวูบไปทางซ้าย
คามินรีบปรับคันบังคับเรือ “ริน! ดึงสายรั้งใบเรือลงมาหน่อย! ถ้าลมตีเข้าด้านข้างแรงเกินไป เรือจะคว่ำ!”
“ฉันรู้แล้ว! เฮ้ย! ลมเปลี่ยนทิศ!” รินกระชากเชือกสุดแรง พายุลมมรสุมพัดกรรโชกแรงขึ้นจนมองไม่เห็นฝั่ง ผิวน้ำที่เคยเป็นคลื่นยาวกลับกลายเป็นเกลียวคลื่นหมุนวนขนาดใหญ่ที่พยายามจะดูดทุกอย่างลงสู่ก้นคลอง
เรือลำใหม่พุ่งเข้าสู่ใจกลางกระแสน้ำวน คามินเห็นแรงดันน้ำมหาศาลปะทะเข้ากับหัวเรือจนไม้เนื้อแข็งส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอย่างน่ากลัว เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง นึกถึงคำแนะนำในบันทึกของเถาว์ที่เขาอ่านเมื่อคืน 'ความแข็งแกร่งไม่ได้อยู่ที่การต้านทาน แต่อยู่ที่การโอนอ่อนตามแรงที่เหมาะสม'
“ริน! อย่าต้านตรงๆ! ปล่อยให้หัวเรือเอียงตามกระแสแล้วค่อยดึงกลับ!” คามินตะโกนสั่งขณะที่เขากำลังปรับกลไกใต้พื้นเรือเพื่อถ่ายเทน้ำหนัก
“แกแน่ใจนะ? ถ้าพลาดเราจม!” รินสวนกลับ แต่เธอก็ยอมปล่อยใบเรือให้หย่อนลงตามจังหวะที่คามินบอก
เรือเริ่มเต้นระบำไปตามแรงน้ำ คามินรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่ส่งผ่านจากไม้สู่มือ เขาเห็นรอยแตกเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้นบนไม้ซุงส่วนกราบเรือ แรงดันน้ำมหาศาลกำลังบีบอัดโครงสร้างเรือจนถึงขีดสุด เสียงไม้ลั่นดัง เปรี๊ยะ ต่อเนื่องกันเหมือนเสียงกิ่งไม้หัก
“ไม้กราบเรือเริ่มร้าว!” คามินตะโกนบอกเสียงหลง “ผมต้องรีบอุดรอยแยกด้วยขี้ผึ้งและเศษผ้าเดี๋ยวนี้!”
“ทำไป! ฉันจะคุมหางเสือเอง!” รินกัดฟันกรอด เธอประคองเรือให้ลอยตัวอยู่บนยอดคลื่นที่สูงท่วมหัวอย่างทุลักทุเล
คามินก้มตัวลงต่ำ พยายามแทรกตัวเข้าไปในช่องแคบๆ ระหว่างคานไม้เพื่อใช้เครื่องมือช่างที่เตรียมมาอุดรอยรั่ว เขาต้องทำงานแข่งกับเวลาและแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนจะพังทลายลงในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง มือของเขาเต็มไปด้วยเลือดจากการถูกเสี้ยนไม้บาด แต่เขาไม่สน เขาต้องพิสูจน์ว่าเรือที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยความภาคภูมิใจในฐานะช่างระดับสากลจะไม่พ่ายแพ้ต่อธรรมชาติและอำนาจมืดของนายหัวเดชา
“คามิน! ดูนั่น! ช่องทางนั้น!” รินชี้ไปที่ม่านน้ำที่ดูเหมือนจะมืดมิดและน่ากลัวกว่าจุดอื่น
นั่นคือปากทางเข้าสู่เขตคลองคำสาป พื้นที่ที่ไม่มีเรือลำไหนกล้าผ่านเพราะกระแสน้ำที่คาดเดาไม่ได้ แต่รอยสลักโบราณที่พวกเขาพบที่เขื่อนของนายหัวเดชาก่อนหน้านี้ บ่งบอกว่าใต้กระแสน้ำที่ดูบ้าคลั่งนี้มีช่องทางน้ำใต้ดินที่สงบนิ่งและเชื่อมต่อไปยังเส้นทางลับ
“เราต้องมุ่งหน้าไปตรงนั้น!” คามินตะโกน เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายกดกลไกบังคับทิศทางให้หัวเรือพุ่งเข้าหาเกลียวคลื่นที่ดูเหมือนจะดูดกลืนทุกสิ่ง
เรือลำใหม่ปะทะเข้ากับแนวกระแสน้ำวนที่รุนแรงที่สุด เสียงไม้ลั่นดังสนั่นจนคามินคิดว่าเรือจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แต่ทันใดนั้น แรงกระแทกมหาศาลกลับเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดที่พาเรือพุ่งทะลวงผ่านม่านน้ำขุ่นมัวลงไปสู่พื้นที่ที่เงียบสงบกว่าอย่างน่าประหลาด
เรือค่อยๆ ลอยลำออกมาจากวงล้อมของพายุ ม่านน้ำด้านหลังดูเหมือนกำแพงยักษ์ที่ปิดกั้นโลกภายนอกไว้ คามินหอบหายใจถี่ เขามองไปที่กราบเรือ เห็นรอยแตกยาวและเนื้อไม้ที่ถูกบดขยี้จนเสียหายหนัก แต่มันยังไม่จม
“เราทำได้...” คามินพึมพำพลางมองดูสภาพเรือที่บอบช้ำ
“เออ ทำได้!” รินพูดพลางปาดน้ำฝนออกจากหน้า “แต่เรือแกเกือบขิตแล้วนะคามิน ถ้าครั้งหน้ามันพังอีก ฉันจะถีบแกลงน้ำ!”
คามินยิ้มบางๆ แม้จะเหนื่อยล้า เขาหันมองไปรอบๆ เขตคลองคำสาปที่มืดสลัวแต่ดูมั่นคง “มันพิสูจน์แล้วริน... โครงสร้างไม้ที่ผมออกแบบมามันทนแรงดันได้จริง แม้จะต้องแลกด้วยไม้เนื้อแข็งไปบ้าง แต่เราเข้าถึงทางลับได้แล้ว”
เขามองดูแผนที่ในมือที่เปียกชื้น ก่อนจะเงยหน้ามองทางเดินน้ำที่ทอดยาวเข้าไปในความมืดมิดของคลองคำสาป ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางเพื่อทำลายการผูกขาดของนายหัวเดชาอย่างแท้จริง
--- คามินและรินใช้เรือลำใหม่ฝ่าพายุลมมรสุมและกระแสน้ำวนเพื่อทดสอบความแข็งแรงของโครงสร้างไม้ แม้เรือจะได้รับความเสียหายจากแรงดันน้ำแต่พวกเขาก็สามารถฝ่าเข้าสู่เขตคลองคำสาปที่เป็นทางลับได้สำเร็จ