ตอนที่ 87 — รอยสลักบนเสาเขื่อนไม้ซุง
“ริน ดูนั่นสิ น้ำในลำคลองลดลงไปเกือบสองเมตรแล้วนะ”
เสียงของคามินสั่นพร่าขณะที่เขาพยายามยึดตัวกับกราบเรือไม้พายลำน้อย ลมมรสุมที่เคยพัดพาความชุ่มชื้นกลับกลายเป็นลมแห้งแล้งที่หอบเอาฝุ่นดินขึ้นมาฟุ้งกระจาย รินขมวดคิ้วแน่น มือที่จับไม้พายชุ่มไปด้วยเหงื่อ แม้ลมจะพัดแรงแต่ความร้อนจากแสงแดดที่สะท้อนผิวน้ำที่เหือดแห้งกลับทำให้เธอรู้สึกแสบผิวจนแทบไหม้
“มันไม่ใช่แค่ลดลง แต่มันหายไปเหมือนโดนสูบออกไปทั้งแถบ” รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด สำเนียงใต้ในน้ำเสียงของเธอหนักแน่นขึ้นตามจังหวะการพาย “พวกนายหัวสร้างเขื่อนกั้นน้ำไว้ แล้วยังแอบลักลอบผันน้ำออกทางไหนกันแน่ ถ้าเป็นอย่างที่ชาวบ้านลือกันจริงๆ สองฝั่งคลองนี้แห้งสนิทแน่ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง”
เรือพายลำเล็กค่อยๆ เคลื่อนผ่านแนวกีดขวางที่ทำจากไม้ซุงขนาดมหึมาและโครงสร้างคอนกรีตหยาบๆ ซึ่งนายหัวเดชาอ้างว่าสร้างขึ้นเพื่อ 'จัดระเบียบการสัญจร' แต่ในสายตาริน มันคือเครื่องมือผูกขาดที่กำลังฆ่าวิถีชีวิตของคนริมน้ำอย่างเลือดเย็น น้ำในคลองหลักที่เคยไหลเชี่ยวกลับนิ่งสนิทราวกับบึงโคลน มีเพียงเสียงน้ำไหลรินๆ จากช่องระบายน้ำที่ถูกจำกัดให้ไหลผ่านได้เพียงน้อยนิด
“ถ้าโครงสร้างไม้ตรงนี้รับแรงดันน้ำมรสุมไม่ไหว มันจะถล่มลงมาทับลำคลองทั้งหมดเลยนะริน” คามินพยายามรักษาท่าทีสงบ เขาหยิบแว่นสายตาขึ้นมาเช็ดพลางก้มลงดูรอยแตกบนเสาเขื่อนไม้ซุงที่ฝังลึกลงในเลน “รอยต่อระหว่างไม้กับคอนกรีตมันไม่สมดุลเลย นายหัวไม่ได้สร้างเพื่อความแข็งแรงหรอก เขาแค่สร้างเพื่อกักเก็บเท่านั้น”
“เขาไม่ได้สร้างเพื่อกักเก็บ แต่เขาสร้างเพื่อควบคุม” รินพึมพาย พลางมองไปที่เรือตรวจการณ์ของกลุ่มทุนที่ลอยลำอยู่ไกลๆ ราวกับเป็นยักษ์ที่คอยเฝ้ามองเหยื่อ “เขาต้องการให้พวกเราต้องจ่ายค่าผ่านทางทุกครั้งที่อยากจะพายเรือออกจากแพ เพื่อแลกกับน้ำเพียงหยดเดียวที่เขาเหลือไว้ให้”
จังหวะที่เรือพายของเธอเคลื่อนเข้าไปใกล้โคนเสาเขื่อนขนาดใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นจุดที่กระแสน้ำเคยไหลผ่านอย่างรุนแรงที่สุดในอดีต แสงแดดยามบ่ายตกกระทบลงบนพื้นผิวไม้ซุงที่เปียกชื้นจากการลดระดับของน้ำอย่างรวดเร็ว รินชะงักไม้พาย เธอเห็นบางอย่างที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนั้น
“คามิน! ลงมาดูตรงนี้เร็ว!” เธอตะโกน
คามินพยายามพยุงตัวลงจากหัวเรือ ย่อตัวลงข้างๆ รินที่ก้มลงมองไปที่โคนเสาเขื่อนไม้ซุงที่โผล่พ้นเลนขึ้นมา ในรอยแตกของเนื้อไม้ที่ดูเหมือนถูกกัดเซาะด้วยน้ำมานานหลายปี มีรอยสลักลึกลงไปในเนื้อไม้ มันไม่ใช่ลวดลายประดับที่ช่างไม้ทำขึ้น แต่มันคือสัญลักษณ์รูปวงกลมที่มีเส้นขีดไขว้กันคล้ายแผนที่ดาวโบราณ
“นี่มัน... สัญลักษณ์ของตระกูลเรานี่นา” คามินพึมพำ ใบหน้าเขาเปลี่ยนเป็นซีดเผือด “ลายเส้นแบบนี้ ปู่เคยเขียนไว้ในบันทึก... ลายเส้นที่บอกถึงทิศทางของน้ำใต้ดิน”
รินเอื้อมมือไปสัมผัสรอยสลักนั้น ความเย็นจากเนื้อไม้ที่ชุ่มน้ำส่งผ่านถึงปลายนิ้ว เธอรู้สึกถึงความลับที่ถูกฝังไว้ใต้ความโลภของนายหัวเดชา สัญลักษณ์นี้ไม่ได้ถูกทำขึ้นเพื่อความสวยงาม แต่มันคือ 'เครื่องหมายเตือน' ของบรรพบุรุษที่รู้ถึงกระแสน้ำที่ไหลอยู่ใต้พื้นดิน
“ไม่ใช่แค่เขื่อนที่กั้นน้ำได้” รินพูดเสียงต่ำ ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวังที่เริ่มก่อตัว “ปู่ไม่ได้แค่ทิ้งบันทึกไว้ให้เราอ่าน แต่ท่านทิ้ง 'ทางออก' ไว้ให้เราด้วย ถ้าเราหาทางเข้าถึงจุดที่รอยสลักนี้ชี้ไปได้ เราจะไม่ต้องกราบขอร้องให้นายหัวเปิดประตูน้ำ แต่เราจะข้ามผ่านเขาไปได้เองโดยไม่ต้องผ่านเขื่อนนี่เลย”
คามินรีบหยิบแผนที่เก่าคร่ำคร่าที่พกมาด้วยออกมากางเทียบกับรอยสลักบนไม้ซุง เขาใช้ปลายนิ้วไล่ไปตามเส้นสายของแผนที่และรอยสลักอย่างระมัดระวัง “รอยสลักนี้มันตรงกับตำแหน่งของช่องทางน้ำวนใต้ดินที่หายไปจากแผนที่เดินเรือปัจจุบัน... ริน! ถ้าแผนที่นี้ถูกต้อง มันมีอุโมงค์ธรรมชาติที่เชื่อมต่อจากจุดนี้ ไปยังคลองสายรองทางทิศตะวันตก!”
“นั่นหมายความว่าเรามีทางลัดที่กลุ่มทุนไม่รู้!” รินยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ความกดดันที่แบกไว้เริ่มเปลี่ยนเป็นพลังงานบางอย่าง “เขาสร้างกำแพงขังน้ำไว้บนดิน แต่เขาไม่รู้เลยว่าข้างล่างนี้มีแม่น้ำอีกสายที่กำลังไหลผ่านใต้ฝ่าเท้าเขา”
ขณะที่ทั้งสองกำลังตื่นเต้นกับความจริงที่ค้นพบ เสียงเครื่องยนต์เรือตรวจการณ์ก็ดังแว่วมาตามลม รินรีบดึงคามินให้หมอบลงต่ำ เรือพายลำน้อยลอยนิ่งสนิทอยู่ข้างเสาเขื่อนไม้ซุงที่ปกคลุมด้วยเลนและรอยสลักโบราณ
“เราเจอแล้วคามิน” รินกระซิบข้างหูเขา ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ใกล้เข้ามา “เราเจอเส้นทางที่จะพังกำแพงของนายหัวเดชาแล้ว”
เรือตรวจการณ์ลำใหญ่เคลื่อนผ่านไปทิ้งไว้เพียงคลื่นที่กระทบเสาเขื่อนเบาๆ รินยังคงจ้องมองรอยสลักนั้นด้วยแววตามุ่งมั่น ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ดินกำลังจะเปลี่ยนโฉมหน้าการต่อสู้ของชาวเรือในครั้งนี้ไปตลอดกาล
--- รินและคามินล่องเรือผ่านเขื่อนของนายหัวเดชาและพบรอยสลักโบราณของตระกูลบนเสาเขื่อนไม้ซุง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์บอกตำแหน่งช่องทางน้ำใต้ดินที่สามารถใช้เป็นทางลับหลบเลี่ยงการผูกขาดของกลุ่มทุนได้