ตอนที่ 158 — เสียงกู่จากผืนน้ำ
สายตาของรินกวาดมองแผนผังที่กางอยู่บนโต๊ะไม้สักผุๆ เสียงคลื่นซัดสาดกระทบโครงเรือนแพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เป็นเสียงที่คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ แต่ในขณะที่มือของเธอกำลังลากเส้นสีน้ำเงินเข้มเพื่อกำหนดเส้นทางล่องเรือชมธรรมชาติ บรรยากาศรอบตัวกลับเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกที่ไม่ได้มาจากสายลม เธอสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายทะเลสาบจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้เก่าและความเค็มของน้ำทะเลปะทะเข้าจมูก “แล้วไอ้ตรงนี้ล่ะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ชี้ไปที่ส่วนหนึ่งของแผนผังซึ่งเป็นพื้นที่ที่เคยอุดมสมบูรณ์ไปด้วยนกนานาชนิด “ถ้าเราจะทำ… ก็ต้องทำให้มันดีจริงๆ”
“ดีแค่ไหนถึงจะเรียกว่าดีล่ะริน?” เสียงทุ้มต่ำของคามินดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยกาแฟร้อนที่ส่งไอกรุ่นออกมา รินหันไปมอง เขาดูไม่ค่อยสบายใจนัก ดวงตาที่มักฉายแววครุ่นคิดเกี่ยวกับการออกแบบและโครงสร้าง ชายหนุ่มยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาของริน
“ฉันหมายถึง… ที่เราคุยกันเรื่องนกน่ะ” รินอธิบาย พลางชี้ไปที่แผนผัง “จำนวนมันลดลงอย่างน่าใจหาย ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรแน่ แต่ถ้าเรามัวแต่มองๆ ไปวันๆ โดยไม่ทำอะไรเลย… มันก็เหมือนกับปล่อยให้บ้านเราผุพังไปทีละนิด” เธอถอนหายใจ “ฉันอยากจะสร้างอะไรบางอย่างที่มันช่วยได้จริงๆ ไม่ใช่แค่การมานั่งชมวิวสวยๆ แล้วก็กลับไป”
คามินเดินเข้ามาใกล้ ก้มมองแผนผังด้วย เขาเห็นเส้นประสีแดงที่รินขีดทับลงไปในบางพื้นที่ “ตรงนี้… พื้นที่อนุรักษ์นกกระยางลาย” เขาว่า “ถ้าทำเป็นเส้นทางล่องเรือจริงๆ มันจะรบกวนพวกมันนะ”
“นั่นแหละประเด็น” รินตอบ “ฉันเลยคิดว่า เราต้องออกแบบกิจกรรมให้มัน ‘เข้าไป’ อยู่กับธรรมชาติได้ ไม่ใช่แค่ ‘มอง’ ธรรมชาติ” เธอเริ่มอธิบายแผนอย่างกระตือรือร้น “อย่างเช่น… เราอาจจะจัดให้มี ‘เรือนแพนักดูนก’ ที่ลอยลำอยู่ในโซนที่ห่างจากรังพอสมควร แล้วนักท่องเที่ยวก็สามารถใช้กล้องส่องทางไกลส่องดูพฤติกรรมของพวกมันได้ โดยไม่ต้องเข้าไปรบกวน”
เธอหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมา “แล้วเราก็อาจจะจัด ‘เวิร์คช็อปการวาดภาพธรรมชาติ’ หรือ ‘การเขียนบันทึกเชิงนิเวศ’ ที่เปิดโอกาสให้คนได้สังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของสิ่งมีชีวิตรอบตัว” รินมองหน้าคามิน “มันไม่ใช่แค่การมาถ่ายรูปสวยๆ แล้วก็ไป แต่มันคือการ ‘เรียนรู้’ แล้วก็ ‘เชื่อมโยง’ กับธรรมชาติให้มากขึ้น”
“ฟังดูน่าสนใจนะ” คามินพยักหน้า “แต่… คนจะยอมจ่ายไหม? แล้วไอ้พวกทุนใหญ่… พวกนั้นคงไม่ชอบแน่ ถ้าเราไปจำกัดพื้นที่การใช้ประโยชน์ของพวกเขา”
“เรื่องนั้น… ฉันมีวิธี” รินยิ้มมุมปาก “ฉันจะใช้ประสบการณ์ของตัวเองมาออกแบบทุกอย่าง ตั้งแต่เส้นทาง เสียงเพลงที่เปิดในเรือ ไปจนถึงอาหารที่จะเสิร์ฟ” เธอชี้ไปที่แผนผังอีกครั้ง “ฉันจะเน้น ‘ประสบการณ์’ ที่หาไม่ได้จากที่ไหน จนคนรู้สึกว่ามัน ‘คุ้มค่า’ ที่จะจ่าย”
เธอเอื้อมมือไปหยิบปฏิทิน “และที่สำคัญ… ฉันจะใช้ ‘คำทำนายแห่งดวงดาว’ เป็นจุดขาย”
คามินเลิกคิ้ว “คำทำนาย? พวกหมอผีริมน้ำน่ะนะ? มันจะไปช่วยอะไร?”
“มันคือเรื่องเล่าไง” รินอธิบาย “พวกหมอผีริมน้ำเขาบอกว่า จะมีราชินีที่จะมาจุติเพื่อรวมโลกเป็นหนึ่ง… ถ้าเราผูกเรื่องนี้เข้ากับการอนุรักษ์ของเราได้ มันจะยิ่งเพิ่มมูลค่าทางจิตวิญญาณให้กับการท่องเที่ยวของเรา” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “ลองคิดดูนะ… การได้มาเยือนสถานที่ที่เชื่อว่าเป็นจุดเริ่มต้นของ ‘อลิซ’ ในตำนาน พร้อมๆ กับการได้ร่วมอนุรักษ์ธรรมชาติ… มันจะน่าดึงดูดแค่ไหน”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากทางบันไดเรือ รินกับคามินหันไปมองพร้อมกัน ปรากฏร่างของนายหัวเดชา ยืนสง่าอยู่ตรงปากทางเข้าเรือนแพ แววตาของเขากวาดมองแผนผังที่กางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะจับจ้องมาที่ริน
“โครงการของหนูริน… น่าสนใจทีเดียว” นายหัวเดชาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเย็นเยียบจนน่าขนลุก “การส่งเสริมการท่องเที่ยว… เป็นเรื่องที่ดี” เขายิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ถึงดวงตา “แต่… การจะทำอะไรที่นี่… มันต้องผ่านการพิจารณาของ ‘ผู้มีอำนาจ’ ด้วยนะ”
รินยืนนิ่ง จ้องตอบนายหัวเดชา “หนูเชื่อว่า… การอนุรักษ์ธรรมชาติ คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนในเดลต้าค่ะ”
“แน่นอน… ดีที่สุด” นายหัวเดชาตอบ พลางก้าวเข้ามาในห้อง “แต่… ‘ดีที่สุด’ ของใครล่ะหนูริน?”
ขณะที่บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ สายตาของรินเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางซ้อนอยู่ใต้แผนผัง มันคือบันทึกเก่าๆ ของเถาว์ ในนั้นมีข้อความที่ถูกขีดเส้นใต้ไว้ด้วยหมึกสีซีดจาง “เมื่อกระแสน้ำเปลี่ยน… จงอย่าฝืน… จงหาทางไหลไปกับมัน… แต่จงจำไว้เสมอ… ว่าเราคือผู้กำหนดทิศทางของสายน้ำ…”
รินสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง แผนการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของเธอพร้อมแล้ว… แต่ดูเหมือนว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับ ‘กระแสน้ำ’ ที่เย็นยะเยือกยิ่งกว่าที่เธอคาดคิด
“แผนการของฉัน… พร้อมแล้วค่ะ” รินเอ่ยเสียงหนักแน่น “และหนูจะทำให้มันเกิดขึ้นจริง… ไม่ว่าใครจะขวางหน้า…”
แสงจากโคมไฟฟ้าที่คามินเพิ่งประดิษฐ์ขึ้นส่องสว่างภายในเรือนแพ ทำให้เงาของทั้งสามคนทอดทาบทับบนผนังไม้ แต่ความมืดมิดที่ปกคลุมภายนอกกลับดูหนาทึบกว่าเดิม…
--- รินเริ่มวางแผนการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ โดยมีเป้าหมายเพื่อช่วยฟื้นฟูระบบนิเวศนกในเดลต้า แต่การปรากฏตัวของนายหัวเดชาทำให้แผนการของเธอเผชิญอุปสรรคที่ไม่คาดฝัน