ตอนที่ 131 — กำแพงน้ำที่แตกสลาย
เสียงปืนใหญ่จากเรือเหล็กของนายหัวเดชาดังสนั่นจนแผ่นไม้กระดานใต้ฝ่าเท้าของรินสั่นสะเทือน กลิ่นดินปืนผสมกับกลิ่นคาวเค็มของน้ำมรสุมลอยคลุ้งไปทั่วลำคลองคำสาป คามินตะโกนบอกเธอผ่านเสียงคลื่นที่ซัดสาด "ริน! ถ้าเราไม่หยุดพวกมันตรงนี้ คลองนี้จะกลายเป็นสุสานเรือเหล็กของพวกมัน!"
รินขบกรามแน่นจนรู้สึกเจ็บที่กราม มือของเธอที่สวมถุงหนังกันน้ำกำด้ามจับของ 'ตรีศูลคุมกระแส' เครื่องมือโบราณที่สลักลวดลายคล้ายเกล็ดปลามังกรไว้แน่น "ฉันรู้แล้ว! คามิน นายดูแลเครื่องยิงแรงดันน้ำ อย่าให้พวกมันเข้าใกล้รัศมีห้าสิบวา!"
เบื้องหน้าของเธอ กองเรือเหล็กสีดำทมิฬกำลังขยับตัวอย่างเชื่องช้าเพราะติดรากไม้โบราณที่โผล่พ้นเลนขึ้นมาขัดขวาง แต่นั่นไม่ได้ทำให้พวกมันหยุดชะงัก นายหัวเดชายืนเด่นอยู่บนดาดฟ้าเรือลำใหญ่ที่สุด เขาส่งสัญญาณให้ทหารเตรียมอาวุธหนักเพื่อถล่มทุกอย่างที่ขวางหน้า รินเห็นความโกรธเกรี้ยวในแววตาของชายผู้นั้นผ่านกล้องส่องทางไกล
"ริน! น้ำมันแรงเกินไป!" คามินตะโกนก้องขณะที่เขาพยายามปรับจูนกลไกไม้ของเครื่องยิงแรงดันน้ำ "กระแสน้ำมรสุมช่วงนี้มันบ้าคลั่งเกินกว่าที่เครื่องมือโบราณชิ้นเดียวจะรับไหว!"
รินไม่ฟังคำทัดทาน เธอพุ่งตัวไปที่หัวเรือแพไม้ของชุมชน ปักตรีศูลลงในร่องไม้ที่เตรียมไว้สำหรับรับแรงกระแทก "ในนามของเจ้าแห่งกระแสไหล! จงหยุดและตั้งมั่น!" เธอตะโกนก้อง สำเนียงใต้ที่หนักแน่นแฝงความเด็ดขาดข่มเสียงคลื่น "เฮ้ย! พวกแกดูไว้! คลองนี้ไม่ใช่ที่ของคนแปลกหน้า!"
รินเริ่มหมุนวงแหวนทองเหลืองบนด้ามตรีศูลตามจังหวะการขึ้นลงของน้ำ แรงดันมหาศาลพุ่งออกจากปลายเครื่องมือ น้ำที่เคยไหลเอื่อยเปลี่ยนเป็นเส้นสายที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า รินพยายามบังคับให้สายน้ำเหล่านั้นม้วนตัวเข้าหากันเพื่อสร้างกำแพงน้ำกั้นกลางระหว่างชุมชนกับกองเรือเหล็ก แต่กระแสน้ำมรสุมกลับสวนทาง แรงกระแทกจากคลื่นใต้ดินทำให้ตรีศูลในมือเธอสั่นจนมือชาหนึบ
"อึก!" รินกัดฟันจนเลือดซึมที่ริมฝีปาก พลังของน้ำมหาศาลกำลังพยายามจะฉีกกระชากเครื่องมือและร่างของเธอให้หลุดไปกับกระแส "มันแรงเกินไป... เหมือนน้ำกำลังจะกินฉัน!"
ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน น้ำที่เธอพยายามสร้างกำแพงกลับกลายเป็นมวลน้ำที่ควบคุมไม่ได้ มันเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคล้ายพายุขนาดย่อมที่พร้อมจะทำลายทั้งเรือของเธอและเรือของศัตรู คามินพยายามวิ่งเข้ามาช่วยแต่แรงเหวี่ยงของน้ำทำให้เขากระเด็นไปชนกับกลไกไม้จนเกิดเสียงดังโครมใหญ่
ในจังหวะที่ความสิ้นหวังกำลังจะกัดกิน รินเหลือบไปเห็นบันทึกเก่าแก่ที่วางอยู่ข้างกล่องเครื่องมือ มันเป็นสมุดปกหนังของเถาว์ที่เธอมักจะพกติดตัวไว้เสมอ กระดาษแผ่นหนึ่งปลิวออกมาจากสมุด ลอยละลิ่วผ่านสายลมที่บ้าคลั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
ตัวอักษรบนกระดาษนั้นไม่ได้ถูกเขียนด้วยหมึก แต่มันเรืองแสงสีนวลตาขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดของพายุ 'จงอย่าฝืนกระแส แต่จงเป็นส่วนหนึ่งของมัน ริน... น้ำไม่ได้มีไว้เพื่อสู้ แต่น้ำมีไว้เพื่อโอบอุ้ม'
ทันใดนั้น ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดก็แผ่ซ่านมาจากปลายนิ้วที่จับตรีศูล รินรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นช่วยประคองด้ามจับนั้นไว้ ความเย็นเยียบของน้ำมรสุมเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลเหมือนสัมผัสของสายน้ำในฤดูแล้งที่ไหลผ่านร่องหิน เธอเห็นเงาร่างจางๆ ของเถาว์ยืนอยู่ข้างหลังเธอ ไม่ใช่ในฐานะวิญญาณที่น่ากลัว แต่เป็นเหมือนเข็มทิศที่คอยบอกทิศทางของแรงดันน้ำ
"ขอบคุณนะเถาว์..." รินกระซิบ เสียงของเธอไม่สั่นเครืออีกต่อไป
เธอเปลี่ยนวิธีการหมุนวงแหวน จากการฝืนกระแสเป็นการหมุนตามจังหวะการหายใจของแม่น้ำ รินปล่อยให้พลังจากตรีศูลเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของคลองคำสาป เธอไม่ได้สั่งให้น้ำหยุด แต่เธอสั่งให้น้ำ 'เรียงตัวใหม่'
สายน้ำที่เคยคลุ้มคลั่งเริ่มสงบลงอย่างรวดเร็ว มวลน้ำขนาดมหึมาพุ่งขึ้นจากใต้น้ำ ม้วนตัวเป็นกำแพงสูงชันที่แข็งแกร่งราวกับหินผา แต่มันกลับมีความยืดหยุ่นของของเหลว มันตั้งตระหง่านกั้นกลางระหว่างเรือเหล็กของนายหัวเดชากับเรือนแพของชาวบ้าน เสียงกระแทกของกระสุนปืนใหญ่จากเรือเหล็กดัง ตึง! ตึง! เมื่อกระทบกับกำแพงน้ำ แต่มันกลับไม่สามารถเจาะผ่านม่านน้ำที่รินสร้างขึ้นมาได้เลย น้ำเหล่านั้นดูดซับแรงกระแทกแล้วกระจายออกไปด้านข้างอย่างสวยงาม
นายหัวเดชาที่อยู่บนเรือลำใหญ่ขมวดคิ้วด้วยความตกตะลึง เขาเห็นกระสุนปืนใหญ่จมหายไปในกำแพงน้ำที่ดูเหมือนจะไม่มีวันพังทลาย "เป็นไปไม่ได้! พวกมันใช้มนต์ดำอะไรกัน! สั่งให้ปืนใหญ่ทุกกระบอกระดมยิงเข้ามา! ทำลายกำแพงนั่นให้สิ้น!"
เสียงระเบิดดังต่อเนื่องดั่งเสียงฟ้าผ่า แต่กำแพงน้ำของรินยังคงตั้งมั่นอยู่ได้ ท่ามกลางความวุ่นวาย รินยืนหยัดอยู่บนหัวเรือด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความมุ่งมั่นที่มั่นคงกว่าครั้งไหนๆ
"คามิน! เตรียมเครื่องยิงแรงดันน้ำไว้ให้พร้อม!" รินตะโกนสั่งการ เสียงของเธอทรงพลังจนคามินที่กำลังปาดเหงื่อต้องหันมามองด้วยความทึ่ง "ในเมื่อพวกมันอยากจะลองดีกับน้ำ... ฉันก็จะแสดงให้เห็นว่าคลองนี้เป็นของใคร!"
รินกำตรีศูลแน่น พลังจากเถาว์ยังคงไหลเวียนอยู่ในกายเธอเป็นแรงสนับสนุน เธอไม่ได้สู้เพื่อตัวเอง แต่เธอกำลังสู้เพื่อรักษาทุกตารางนิ้วของผืนน้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิตผู้คนในที่ราบสามเหลี่ยมแห่งนี้ไว้
ทันใดนั้น กระแสน้ำใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เพราะแรงพายุ แต่มันเหมือนมีบางอย่างขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่อยู่ใต้กำแพงน้ำที่รินสร้างขึ้น!
เรือเหล็กลำหนึ่งของนายหัวเดชาเริ่มเอียงวูบเมื่อรากไม้โบราณใต้ดินเริ่มขยับเขยื้อนตามแรงดันน้ำที่รินควบคุม รินเห็นโอกาส เธอไม่ได้เพียงแค่ป้องกัน แต่เธอกำลังจะเริ่มการโต้กลับครั้งใหญ่
"คามิน! ตอนนี้แหละ! ยิงไปที่จุดเชื่อมต่อของรากไม้!"
แต่ก่อนที่คามินจะทันได้เหนี่ยวไก เสียงหวีดหวิวของลูกธนูอาบยาพิษก็พุ่งมาจากทิศทางที่ไม่คาดคิด มันไม่ได้มาจากเรือเหล็ก แต่มันมาจากเงามืดที่ซ่อนตัวอยู่ตามแนวป่าชายเลนด้านข้าง!
รินหันไปมองตามเสียง พร้อมกับที่กำแพงน้ำเริ่มมีรอยร้าวจากการโจมตีทางอากาศที่ระดมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง
--- รินใช้เครื่องมือโบราณร่วมกับคำแนะนำผ่านบันทึกของเถาว์ในการควบคุมกระแสน้ำมรสุมเพื่อสร้างกำแพงน้ำป้องกันการโจมตีจากกองเรือเหล็กของนายหัวเดชาได้สำเร็จ แต่ในขณะที่กำลังจะโต้กลับ เธอกลับถูกลอบโจมตีจากทิศทางอื่น