ตอนที่ 130 — การปะทะที่คลองคำสาป
กลิ่นสนิมเหล็กและน้ำมันดินโชยคลุ้งอยู่ในอากาศเหนือเรือธง 'มัจฉาเหล็ก' ของนายหัวเดชา เสียงเครื่องยนต์ดีเซลครางกระหึ่มข่มเสียงคลื่นมรสุมที่กำลังตั้งเค้า นายหัวเดชายืนกอดอกอยู่บนดาดฟ้าไม้สักขัดเงา ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังปากทางเข้าคลองคำสาปที่ดูเหมือนปากสัตว์ร้ายที่กำลังอ้าค้างรอคอยเหยื่อ
“ทำไมเรือลำหน้ายังไม่เคลื่อนที่?” นายหัวเดชาถาม เสียงของเขาเรียบต่ำแต่กดดันจนลูกน้องที่ยืนข้างกายต้องสะดุ้ง
“นายหัวครับ... กระแสน้ำตรงนั้นมันผิดปกติ” ลูกน้องคนหนึ่งรายงานพลางชี้ไปยังทิศทางที่เรือลำแรกกำลังมุ่งหน้าไป “มันไม่ใช่แค่น้ำขึ้นหรือน้ำลงธรรมดา แต่มันเหมือน... เหมือนน้ำมันกำลังหมุนวนขัดขวางทางเดินเรือครับ”
นายหัวเดชาแค่นยิ้ม “พวกชาวเรือเรือนแพพวกนั้นคงเล่นตุกติก ใช้กลไกประตูน้ำบ้าบออะไรนั่นขัดขวางเรา สั่งการลงไป! ให้เรือลำแรกพุ่งชนฝ่าวงล้อมเข้าไปก่อน ถ้ามันติดตรงไหน ก็ให้ใช้ปืนใหญ่แรงดันน้ำยิงถล่มมันให้จมลงไปใต้โคลนเสีย!”
เขามองดูแผนที่หนังวัวที่กางอยู่บนโต๊ะไม้ข้างตัว เส้นทางในคลองคำสาปคือเส้นเลือดใหญ่ที่เขาต้องการผูกขาด หากเขาสามารถควบคุมจุดนี้ได้ การสร้างเขื่อนปิดกั้นเส้นทางน้ำจากปากแม่น้ำมรสุมเพื่อเปลี่ยนเป็นเส้นทางเดินเรือสายหลักของโลก Alcoron ก็จะไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป
“เคลื่อนพล!” นายหัวเดชาตวาดสั่ง
เรือรบเหล็กลำแรกเคลื่อนตัวออกจากแถว มุ่งหน้าเข้าสู่คลองคำสาปด้วยความเร็วที่น่าหวาดเสียว เสียงปืนใหญ่แรงดันน้ำถูกยิงออกไปเป็นระยะเพื่อเปิดทาง น้ำพุ่งเป็นลำขนาดใหญ่กระทบกับฝั่งเรือนแพและค่ายพักของพวกชาวบ้านจนพินาศย่อยยับ ทว่าในจังหวะที่เรือลำแรกกำลังจะผ่านพ้นจุดโค้งแคบที่สุดของคลอง เสียง ‘ครืน’ หนักๆ ก็ดังขึ้นจากใต้ผิวน้ำ
“รายงาน! เรือลำแรกหยุดนิ่งแล้วครับ!” เสียงตะโกนดังมาจากหอสังเกตการณ์ “มันไม่ได้ติดโคลน แต่มันเหมือน... เหมือนมีอะไรบางอย่างรัดใต้ท้องเรือไว้ครับนายหัว!”
นายหัวเดชาขยับตัวเข้าไปใกล้ขอบเรือ “รัดงั้นเหรอ? พวกมันใช้โซ่หรือยังไง?”
“ไม่ใช่ครับ... มันเป็นรากไม้! รากไม้ขนาดยักษ์พุ่งขึ้นมาจากใต้ดินโคลน!” ลูกน้องคนเดิมตะโกนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มันพันรอบใบพัดและตัวเรือจนขยับไม่ได้เลย!”
ทันใดนั้น เรือลำที่สองที่พยายามจะเข้าไปสมทบก็เกิดอาการส่ายอย่างรุนแรง น้ำในคลองที่เคยไหลเชี่ยวกลับหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นขนาดใหญ่ ราวกับมีพายุหมุนอยู่ใต้ผิวน้ำที่มองไม่เห็น เรือเหล็กหนักหลายตันเริ่มเอียงกะเท่เร่
“นายหัว! มันคือกับดักโบราณ!” เสียงตะโกนดังมาจากเรือลำที่สาม “กลไกใต้พื้นคลองทำงานแล้ว! มันคือกับดักรากไม้พันธนาการที่พวกหมอผีริมน้ำเคยเล่าขาน!”
นายหัวเดชาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความเยือกเย็นที่เคยมีเริ่มปริร้าว “กับดักงั้นเหรอ? ในยุคที่เครื่องจักรเหล็กครองโลกเนี่ยนะ? อย่ามาพูดเรื่องงมงายให้ฉันได้ยิน!” เขาหันไปหาหัวหน้าวิศวกรประจำเรือ “สั่งให้เร่งเครื่องยนต์เต็มกำลัง! ใช้แรงส่งจากใบพัดฉีกทุกอย่างที่ขวางหน้าออกไปให้หมด!”
“ไม่ได้ครับนายหัว! ถ้าเร่งเครื่องตอนนี้ ใบพัดจะแตกและเรือจะจมทันที!” วิศวกรรายงานด้วยใบหน้าซีดเผือด
ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็กระแทกเข้าที่ตัวเรือ 'มัจฉาเหล็ก' อย่างจัง เรือของนายหัวเดชาเริ่มสั่นไหวราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เสียงไม้ลั่นดัง ‘เปรี้ยง’ สลับกับเสียงเหล็กบิดเบี้ยว ท้องเรือสัมผัสได้ถึงแรงดึงมหาศาลจากเบื้องล่าง ราวกับมีมือยักษ์จากยุคบรรพกาลกำลังพยายามลากเรือรบของเขาลงสู่ก้นคลอง
“บ้าเอ๊ย!” นายหัวเดชาตะโกนก้อง สายตามองเห็นเรือลำอื่นๆ ในกองเรือกำลังถูกรากไม้ขนาดยักษ์ที่ซ่อนอยู่ใต้โคลนดูดกลืนลงไปทีละลำ เรือเหล็กที่เขาภูมิใจนักหนากำลังกลายเป็นเพียงเศษเหล็กที่ติดกับดักของอดีต
เขามองเห็นรินและคามินอยู่ที่ปลายทางของคลอง พวกเขายังคงยืนหยัดอยู่ท่ามกลางความโกลาหล คามินกำลังปรับแต่งเครื่องยิงแรงดันน้ำที่ดูเหมือนกำลังจะระเบิดออกด้วยพลังงานที่มากกว่าปกติ รินยืนสั่งการชาวบ้านด้วยท่าทางเด็ดขาด ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการที่พวกเขาวางไว้
ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกของนายหัวเดชาจนแทบจะควบคุมไม่ได้ ความพ่ายแพ้ต่อ 'เรื่องเล่าขาน' ของพวกคนริมน้ำมันช่างน่าสมเพชเกินกว่าที่เขาจะรับได้
“สั่งการลงไป!” นายหัวเดชาคำราม เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความโกรธจัด “ไม่ต้องสนเรื่องความเสียหายของเรือ! ให้ใช้กำลังทั้งหมดที่มี! ยิงปืนใหญ่ทุกกระบอกที่มี ถล่มคลองนี้ให้ราบ! ถ้าเราจะเอาคลองนี้ไม่ได้ ก็ทำลายมันให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือแม้แต่ซากเรือนแพหรือเศษไม้ชิ้นเดียว!”
เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ดวงตาจ้องเขม็งไปยังคลองคำสาปด้วยความอาฆาต “ฉันจะเผาคลองนี้ให้เป็นจุล และจะทำให้พวกแกทุกคนรู้ว่า กฎแห่งกระแสน้ำที่พวกแกภูมิใจนักหนา มันไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเจอกับอำนาจของเงินและเหล็ก!”
เขาสั่งให้ทหารเตรียมกระสุนเพลิงและระเบิดแรงดันสูงทั้งหมดที่มี พร้อมที่จะเปลี่ยนคลองที่สงบเงียบให้กลายเป็นสมรภูมิแห่งความตาย
--- นายหัวเดชาสั่งให้กองเรือเหล็กบุกโจมตีคลองคำสาป แต่กลับติดกับดักรากไม้โบราณใต้ดินโคลนที่ทำให้เรือเคลื่อนที่ไม่ได้ เขาโกรธจัดที่แผนพังพินาศจึงสั่งให้ใช้กำลังทหารและอาวุธทั้งหมดถล่มทำลายคลองให้สิ้นซาก