ตอนที่ 94 — พายุที่ถาโถมเข้าสู่รอยร้าว
เสียงเสียดสีของโลหะที่บดขยี้เข้ากับมิติที่บิดเบี้ยวไม่ได้เป็นเพียงเสียงที่หูได้ยิน แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนที่ฝังลึกเข้าไปในแก่นของจิตวิญญาณ Anwen รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอกำลังถูกดึงแยกออกเป็นชิ้นๆ ระหว่างความทรงจำอันแสนหวานของกลิ่นขนมปังอบใหม่ในโรงเตี๊ยม กับความเย็นเยียบของจักรกลโบราณที่กำลังไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดที่กลายเป็นโลหะของเธอ ความเจ็บปวดนั้นไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกายภาพที่มนุษย์ทั่วไปจะเข้าใจ แต่มันคือความขัดแย้งระหว่าง 'ระเบียบ' ที่พยายามจะหยุดนิ่งทุกอย่างให้เป็นเส้นตรง กับ 'ความโกลาหล' ที่เธอเพิ่งปลุกขึ้นมาให้เต้นเร่าอย่างบ้าคลั่งในรอยแยกใต้ดิน
แสงสีฟ้าจากการปะทะกันของพลังงานในห้องโถงเครื่องจักรโบราณสาดส่องผ่านร่างครึ่งโลหะของเธอ สะท้อนให้เห็นรอยจารึกที่ส่องแสงเรืองรองราวกับมีชีวิต มันไม่ได้เป็นเพียงลวดลายบนผิวหนัง แต่มันคือเส้นเลือดที่เชื่อมต่อเธอเข้ากับหัวใจของโลกที่กำลังเปลี่ยนสภาพ Anwen พยายามหายใจ แต่ปอดของเธอไม่ได้ขยายตัวด้วยอากาศ มันขยายตัวด้วยกระแสพลังงานที่หนักอึ้งและเย็นเฉียบ ทุกครั้งที่เธอพยายามจะนึกถึงใบหน้าของ Fin หรือรอยยิ้มที่ดุดันของ Granny Nessa พลังงานเหล่านั้นจะปะทะกับความว่างเปล่าเบื้องบน—ตัวตนลึกลับที่กำลังจ้องมองลงมาด้วยดวงตาที่ไร้ความรู้สึก
“เจ้ากำลังพยายามรักษาความว่างเปล่าไว้ในภาชนะที่แตกสลาย” เสียงหนึ่งไม่ได้ดังมาจากอากาศ แต่มันดังก้องขึ้นในรอยแยกของความคิดของเธอ เป็นเสียงที่ไร้โทนเสียง ไร้ความเมตตา และเต็มไปด้วยระเบียบที่สมบูรณ์แบบจนน่าสะพรึงกลัว
Anwen กัดฟันจนเสียงฟันโลหะกระทบกันดังกริ๊ก “ความว่างเปล่าที่เจ้าว่า... คือที่ว่างให้ชีวิตได้เติบโตต่างหาก” เธอเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มขณะที่เถาวัลย์โลหะรอบกายเริ่มขยับเขยื้อนตามจังหวะการเต้นของหัวใจเครื่องจักรที่เธอเป็นผู้กระตุ้น ความโกลาหลที่เธอสร้างขึ้นเริ่มส่งผลลัพธ์ที่คาดเดาไม่ได้ ฟันเฟืองขนาดมหึมาที่เคยหมุนด้วยความเร็วคงที่ เริ่มกระตุกและหมุนกลับทิศทางอย่างไร้เหตุผล สร้างจังหวะที่แปลกประหลาดเหมือนบทเพลงที่นักดนตรีเมามายกำลังบรรเลง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงโลหะกระทบกันก็ดังมาจากทิศทางของทางเข้าที่เธอเพิ่งจากมา ภาคีระเบียบเหล็กไม่ได้เพียงแค่ตามล่าเธอ แต่มันกำลังเคลื่อนพลเข้ามาเพื่อ 'ชำระล้าง' ทุกสิ่งที่เป็นความผิดเพี้ยน Anwen สัมผัสได้ถึงเจตจำนงที่แข็งกร้าวและเย็นชาของพวกเขา มันเป็นพลังงานที่พยายามจะกดทับความปั่นป่วนในรอยแยกนี้ให้สงบลง พลังงานที่ต้องการเปลี่ยนความโกลาหลที่งดงามให้กลายเป็นความเงียบงันที่ถาวร
“พวกมันมาแล้ว...” เธอพึมพำกับตัวเอง ร่างกายที่ครึ่งหนึ่งเป็นเนื้อหนังและครึ่งหนึ่งเป็นจักรกลเริ่มส่งสัญญาณเตือนภัย รอยจารึกบนแขนของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาจนเธอรู้สึกเหมือนถูกไฟเผา แต่มันไม่ใช่ไฟที่ทำลายล้าง มันคือไฟที่กำลังหลอมรวมเศษเสี้ยวของตัวตนที่แตกสลายให้กลับมาเป็นหนึ่งเดียว
ในขณะที่เธอกำลังเผชิญหน้ากับแรงกดดันจากทั้งเบื้องบนและกลุ่มภาคีที่กำลังรุกคืบเข้ามาจากด้านล่าง รอยแยกมิติเบื้องหน้าก็เริ่มบิดเบี้ยวรุนแรงขึ้น แสงสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มและดำสนิท เศษซากของความจริงที่แตกสลายลอยคว้างอยู่ในอากาศเหมือนฝุ่นผงในลำแสงอาทิตย์ Anwen รู้ดีว่าเธอไม่มีเวลามากนัก เธอต้องตัดสินใจว่าจะใช้พลังที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเพื่อปกป้องผู้รอดชีวิตที่ยังหลงเหลืออยู่ หรือจะยอมปล่อยให้พลังงานทั้งหมดระเบิดออกเพื่อสร้างกำแพงแห่งความโกลาหลขึ้นมากั้นกลางระหว่างโลกทั้งสอง
ความทรงจำของเธอเริ่มไหลบ่าเข้ามาเหมือนเขื่อนที่พังทลาย ภาพของโรงเตี๊ยมที่เคยอบอุ่น ภาพของแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างในฤดูใบไม้ร่วง และภาพของความวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน—สิ่งเหล่านี้คืออาวุธเดียวที่เธอมี เธอรวบรวมความทรงจำเหล่านั้น แปรรูปมันให้กลายเป็นแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่ดิบเถื่อน แล้วส่งผ่านมันไปยังรอยจารึกในร่าง
“ถ้าความระเบียบคือความตาย... ฉันก็จะขอเป็นความโกลาหลที่ทำให้โลกนี้ยังคงหายใจ!”
สิ้นคำประกาศ ร่างของ Anwen ก็ระเบิดพลังงานออกมาอย่างรุนแรง คลื่นกระแทกจากความทรงจำและพลังงานเครื่องจักรแผ่ขยายออกไปในวงกว้าง มันไม่ได้ทำลายล้างทุกอย่างในเส้นทาง แต่มันทำให้ทุกอย่างที่สัมผัส 'เปลี่ยนไป' หินกลายเป็นกึ่งเนื้อหนัง เหล็กกล้าเริ่มมีจังหวะการเต้นของหัวใจ และความว่างเปล่าเริ่มมีสีสันที่คาดเดาไม่ได้
แต่ทว่า ในวินาทีที่เธอคิดว่าเธออาจจะควบคุมสถานการณ์ได้ เงามืดขนาดมหึมาจากเบื้องบนก็เริ่มเคลื่อนตัวลงมาอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่เพียงการเฝ้ามองอีกต่อไป แต่มันคือการ 'แทรกแซง' ร่างเงาที่ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของท้องฟ้ากำลังม้วนตัวลงมาเพื่อบดขยี้จุดศูนย์กลางของความผิดเพี้ยนนี้ และจุดศูนย์กลางนั้นก็คือเธอ
Anwen รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่มหาศาลกำลังพยายามจะฉีกร่างของเธอออกจากโลกเบื้องล่าง ในขณะที่ภาคีระเบียบเหล็กกำลังก้าวเข้ามาในรัศมีของแสงสีฟ้าที่กำลังจะดับลง ความหวังของเธอที่ต้องการจะรักษาความโกลาหลไว้กำลังถูกท้าทายด้วยอำนาจที่เหนือกว่าทุกสิ่งที่เธอเคยเผชิญมา
--- Anwen ใช้พลังจากความทรงจำเพื่อสร้างความโกลาหลในเครื่องจักรโบราณเพื่อต่อต้านภาคีระเบียบเหล็ก แต่เธอต้องเผชิญกับการรุกรานของภาคีที่เข้มข้นขึ้นและการแทรกแซงโดยตรงจากตัวตนลึกลับเบื้องบนที่เริ่มเคลื่อนตัวลงมาบดขยี้เธอ