ตอนที่ 92 — พันธนาการแห่งแสงและเงาที่กำลังเลือนหาย
ความเจ็บปวดไม่ใช่สิ่งที่แหลมคมเหมือนคมดาบ แต่มันคือความรู้สึกของการถูกบดเคี้ยวอย่างช้าๆ โดยฟันเฟืองที่มองไม่เห็น Anwen รู้สึกถึงมันในทุกอณูของร่างกายที่กำลังแปรเปลี่ยน แสงสีฟ้าหม่นจากรอยแยกใต้ดินสะท้อนเข้ากับผิวโลหะบนแขนและลำตัวของเธอ มันไม่ใช่ความสว่างที่ให้ความหวัง แต่เป็นแสงที่ข่มขู่—แสงที่บ่งบอกว่าขอบเขตระหว่าง 'ตัวตน' และ 'กลไก' กำลังถูกลบเลือนไปทีละน้อย
เธอกำลังถูกกลืนกิน สายตาของตัวตนลึกลับเบื้องบนนั้นไม่ได้เป็นเพียงการจ้องมอง แต่มันคือแรงกดดันมหาศculous ที่พยายามจะจัดระเบียบความโกลาหลในจิตวิญญาณของเธอให้กลายเป็นเส้นตรงที่สมบูรณ์แบบ Anwen พยายามหายใจ แต่ปอดของเธอดูเหมือนจะหนักอึ้งด้วยเศษโลหะและไอระเหยของพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในรอยแยก ทุกครั้งที่เธอพยายามจะนึกถึงรสชาติของซุปอุ่นๆ ในโรงเตี๊ยม หรือกลิ่นฝนที่กระทบดินแห้งๆ ความทรงจำเหล่านั้นกลับถูกกระชากออกไปเหมือนเศษกระดาษที่ถูกพายุหมุนดูดหายไปในความมืด
“อย่า... ปล่อยให้มัน... กลายเป็นระเบียบ...” เธอพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่าและมีเสียงโลหะกระทบกันแทรกอยู่ ทุกคำพูดคือการต่อสู้เพื่อรักษาจังหวะการเต้นของหัวใจที่เป็นเนื้อหนังเอาไว้
เบื้องหน้าของเธอ รอยแยกใต้ดินไม่ได้เป็นเพียงหลุมลึก แต่มันคือปากทางสู่หัวใจของเครื่องจักรโบราณที่กำลังเต้นระรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยน พลังงานสีฟ้าครามพุ่งพล่านเหมือนกระแสเลือดของเทพเจ้าที่ตายไปแล้ว มันไหลบ่าเข้ามาในร่างของเธอผ่านรอยจารึกที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก Anwen รู้สึกได้ถึงความพยายามของภาคีระเบียบเหล็กที่กำลังพยายามจะ 'ปิดผนึก' ความโกลาหลนี้ พวกเขาไม่ได้มาเพื่อทำลาย แต่มาเพื่อ 'จัดระเบียบ'—และสำหรับ Anwen การถูกจัดระเบียบก็ไม่ต่างจากการถูกฝังทั้งเป็นในกรงขังที่สวยงามและไร้ชีวิต
ทันใดนั้น แรงดึงดูดจากเบื้องบนก็ทวีความรุนแรงขึ้น ร่างของเธอถูกยกขึ้นจากพื้นราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากขึ้นสู่ฟากฟ้า ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของโลหะที่บิดเบี้ยว Anwen เห็นภาพซ้อนทับระหว่างโลกที่เธอรู้จักกับโลกที่กำลังจะเกิดขึ้น โลกที่ต้นไม้เป็นลวดลายวงจร และแม่น้ำคือสายธารของน้ำมันหล่อลื่น มันช่างเป็นความงามที่น่าสยดสยอง
“เจ้ากำลังขัดขวางความสมบูรณ์แบบ” เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่ใช่เสียงที่ผ่านโสตประสาท แต่เป็นเสียงที่สั่นสะเทือนผ่านกระดูกสันหลังของเธอ มันเย็นชา มั่นคง และไร้ซึ่งความเมตตา “ความโกลาหลคือความผิดพลาดที่ต้องได้รับการแก้ไข”
Anwen กัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกบดขยี้เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่แผดเผา เธอไม่ได้ต้องการความสมบูรณ์แบบที่หยุดนิ่ง เธอต้องการความผิดพลาดที่ทำให้มนุษย์ยังเป็นมนุษย์ เธอต้องการความเหนื่อยล้า ความหิว และความโกรธเกรี้ยวที่ไม่มีระเบียบแบบแผน เธอรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำสุดท้าย—ความทรงจำเกี่ยวกับเสียงหัวเราะที่ไร้สาระของแขกในโรงเตี๊ยม ความทรงจำเกี่ยวกับความผิดพลาดในการทำอาหารของ Fin และความปากร้ายที่เปี่ยมด้วยความหวังของ Granny Nessa—แล้วเหวี่ยงมันออกไปในรูปแบบของพลังงาน
การปะทะกันเกิดขึ้นทันที พลังงานที่แปรปรวนจากความทรงจำของเธอพุ่งเข้าใส่ระเบียบที่สมบูรณ์แบบของตัวตนเบื้องบน เกิดเป็นคลื่นกระแทกที่ทำให้มิติรอบตัวสั่นสะเทือน แสงสีฟ้าและสีขาวขุ่นปะทะกันจนเกิดเสียงกึกก้องเหมือนโลหะนับหมื่นตันพังทลายลงมา ร่างครึ่งโลหะของเธอเริ่มปริแตก แต่นั่นไม่ใช่การแตกสลายเพื่อจบสิ้น มันคือการแตกสลายเพื่อเปิดทางให้บางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าไหลออกมา
ในจังหวะที่เธอกำลังจะถูกกลืนกินจนหมดสิ้น Anwen สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงในรอยแยกใต้ดิน พลังงานจากเครื่องจักรโบราณไม่ได้เพียงแค่ตอบสนองต่อเธอ แต่มันกำลัง 'เรียนรู้' จากความโกลาหลที่เธอส่งมอบให้ มันเริ่มเปลี่ยนจังหวะจากการหมุนวนที่ตายตัว เป็นจังหวะที่คาดเดาไม่ได้—จังหวะที่คล้ายกับเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของคนกำลังตกหลุมรัก หรือคนกำลังหวาดกลัว
“ถ้าเจ้าอยากได้ระเบียบนัก...” Anwen เค้นเสียงผ่านความเจ็บปวดที่แทบจะทำให้จิตวิญญาณหลุดลอย “ข้าจะให้เจ้าได้รู้จักกับความวุ่นวายที่เจ้าไม่มีวันควบคุมได้!”
แสงสว่างวาบขึ้นจนทุกอย่างกลายเป็นสีขาวโพลน ร่างของเธอถูกเหวี่ยงไปมาระหว่างแรงดึงดูดของฟากฟ้าและแรงผลักจากใต้ดิน ความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบลงคือความรู้สึกของการเป็น 'รอยร้าว'—รอยร้าวที่ไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย แต่มีไว้เพื่อให้แสงสว่างที่แปลกประหลาดและงดงามสามารถลอดผ่านเข้ามาได้ในโลกที่กำลังจะกลายเป็นเหล็กกล้า
--- Anwen ต่อสู้กับแรงบดขยี้จากตัวตนเบื้องบนด้วยการใช้พลังแห่งความทรงจำอันแปรปรวนเข้าแทรกแซงระเบียบที่สมบูรณ์แบบ ส่งผลให้เกิดการปะทะกันของพลังงานที่รุนแรงจนมิติสั่นสะเทือนและทำให้เครื่องจักรโบราณเริ่มมีจังหวะชีวิตที่คาดเดาไม่ได้