โรงเตี๊ยมแห่งผู้แสวงบุญ

ตอนที่ 3 — เงาใต้แสงเทียนและรอยแยกของความเงียบ

เสียงฟ้าคำรามกึกก้องอยู่เหนือหลังคาหินของ The Pilgrims' Rest ราวกับสัตว์ร้ายที่พยายามจะกัดกินทุกสิ่งให้จมลงไปในโคลนตมของฤดูมรสุม แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันในห้องโถงกลางสั่นไหวไปตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ กลิ่นฟืนไหม้ผสมกับกลิ่นดินชื้นแฉะที่ลอยมากับลมสร้างบรรยากาศที่ทั้งอบอุ่นและน่าอึดอัดในคราวเดียวกัน

Mistress Anwen ยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กหนาเตอะ มือของเธอประสานกันแน่นบนพื้นผิวที่ขัดจนมันวับ สายตาคมกริบกวาดมองผ่านกลุ่มควันจางๆ จากเตาผิงไปยังแขกที่เพิ่งจะทำให้ความสงบของค่ำคืนนี้พังทลายลง ชายในชุดเดินทางที่ดูภูมิฐานเกินกว่าจะเป็นเพียงนักแสวงบุญ—คนที่มีกลิ่นอายของอำนาจที่พยายามปกปิดด้วยเสื้อคลุมราคาถูก—กำลังจ้องมองไปยังกลุ่มพ่อค้าวัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง ขณะที่หญิงสาวปริศนาผู้ไร้สัมภาระนั่งนิ่งอยู่ตรงมุมมืดที่สุดของห้อง เธอไม่ได้ดูตกใจกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้น แต่กลับดูเหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่างด้วยความสงบที่น่าขนลุก

"ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้ทำอะไรผิด!" เสียงของพ่อค้าวัวร่างท้วมดังขึ้น เขาพยายามขยับตัวหนีจากสายตาที่จับจ้องของเจ้าหน้าที่รัฐปลอมคนนั้น "เราแค่มาพักผ่อน เลี่ยงฝน และหาที่อุ่นๆ กิน ไม่ได้มีเจตนาจะพกพาของผิดกฎหมายหรือหนีคดีอะไรทั้งนั้น!"

Anwen ก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ เสียงรองเท้าไม้ของเธอกระทบพื้นดังเป็นจังหวะที่มั่นคง เธอไม่ได้เดินเข้าไปหาฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่เลือกที่จะเดินไปยังเตาผิงเพื่อเติมฟืน "ในโรงเตี๊ยมของข้า ความจริงมีค่าเท่ากับเงินตรา และข้าไม่ชอบให้ใครมาทำเสียงดังจน Fin ต้องเสียสมาธิกับการเตรียมซุป"

เธอกล่าวพลางปรายตาไปทางเด็กหนุ่มคนครัวที่กำลังง่วนอยู่กับหม้อเหล็กใบใหญ่ในครัวเปิด Fin ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น แต่ไหล่ที่เกร็งแน่นของเขาก็บ่งบอกว่าเขากำลังฟังอยู่

"เจ้าหน้าที่... หรือใครก็ตามที่อ้างตัวเช่นนั้น" Anwen หันกลับมาสบตากับชายผู้ปลอมตัวมา "ถ้าท่านมีหมายจับหรือคำสั่งจากราชสำนักกรุณาแสดงให้ข้าดูอย่างเปิดเผย แต่ถ้าท่านเพียงแค่ต้องการจะข่มขู่คนเดินทางที่เหนื่อยล้าเพื่อความสนุกส่วนตัว ข้าขอแนะนำให้ท่านไปหาที่อื่น เพราะที่นี่เราต้อนรับแขกด้วยอาหาร ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว"

ชายผู้นั้นขยับตัว เสื้อคลุมของเขาเลื่อนหลุดเผยให้เห็นตราสัญลักษณ์ขนาดเล็กที่เย็บติดอยู่ใต้ปกเสื้อ—ตราประจำตัวของหน่วยตรวจสอบภาษีหลวง มันไม่ใช่ตราของนักล่าอาชญากรโดยตรง แต่มันคือตราของพวก 'นกแร้ง' ที่คอยจ้องจะรีดไถเงินจากพ่อค้าในยามที่ราชอาณาจักรต้องการงบประมาณ

"ข้าไม่ได้มาเพื่อข่มขู่" ชายผู้นั้นตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่พยายามรักษาความนิ่ง "ข้ามาเพื่อตามหานักโทษที่หลบหนีจากคุกหลวงเมื่อสองวันก่อน ข่าวกรองบอกว่ามันอาจจะปะปนมากับกลุ่มพ่อค้า หรือไม่ก็... หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงนั้น"

สายตาทุกคู่ในห้องโถงพุ่งตรงไปยังหญิงสาวปริศนาทันที เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากชามซุปที่ว่างเปล่า ดวงตาของเธอเรียบเฉยราวกับผิวน้ำในสระที่ไร้ลมพัด "ข้าไม่มีสัมภาระ ไม่มีชื่อ และไม่มีคดีความใดๆ ที่ท่านควรจะสนใจ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนเกือบจะเป็นการกระซิบ แต่มันกลับดังชัดเจนท่ามกลางเสียงฝน

ความตึงเครียดพุ่งสูงขึ้นจนแทบจะสัมผัสได้ด้วยมือ พ่อค้าวัวเริ่มขยับถอยหลังไปหา Rhys ที่กำลังยืนเช็ดถังไม้ใกล้ๆ ประตูทางเข้า Rhys ซึ่งปกติจะเป็นคนเงียบๆ กลับส่งสัญญาณทางสายตาให้ Anwen ว่าเขาพร้อมจะขวางทางหากสถานการณ์บานปลาย

"Granny Nessa!" Anwen เรียกเสียงเข้ม "เอาซุปเนื้อร้อนๆ มาให้แขกทุกคน และช่วยเพิ่มขนมปังด้วย เรามีแขกที่ต้องการพลังงานมากกว่าปกติในคืนนี้"

Granny Nessa เดินออกมาจากหลังครัวพร้อมกับถาดไม้ใบใหญ่ ใบหน้าเหี่ยวย่นของนางบึ้งตึง "ซุปน่ะมี แต่ความใจดีน่ะข้าไม่รู้จะให้ใครดี ถ้าจะมาหาเรื่องกันในบ้านข้า ก็เชิญไปหาที่อื่นเถอะ!" นางวางถาดลงบนโต๊ะกลางอย่างแรงจนน้ำซุปกระฉอกเล็กน้อย

Anwen ใช้จังหวะนี้แทรกกลางระหว่างความขัดแย้ง "ท่านเจ้าหน้าที่ หากท่านต้องการจะตรวจค้นใคร กรุณาทำตามขั้นตอนที่ถูกต้อง แต่ตราบใดที่ยังไม่มีหลักฐาน การข่มขู่แขกของข้าถือเป็นการเสียมารยาทต่อเจ้าของสถานที่ และข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำให้ความสงบของ The Pilgrims' Rest ต้องแปดเปื้อน"

ขณะที่ Anwen กำลังเจรจา สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ หญิงสาวปริศนาคนนั้นไม่ได้มองที่เจ้าหน้าที่ แต่เธอกำลังมองไปที่รอยเลือดจางๆ ที่ติดอยู่บนชายเสื้อคลุมของพ่อค้าวัว รอยเลือดที่ดูเหมือนจะไม่ใช่ของเขาเอง และมันไม่ใช่รอยเลือดจากการบาดเจ็บธรรมดา แต่มันดูเหมือนรอยเลือดที่แห้งกรังจากการต่อสู้

ทันใดนั้น เสียงประตูด้านหลังโรงเตี๊ยมที่เชื่อมกับคอกม้าก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! Rhys ตะโกนบอกว่ามีคนพยายามจะเข้ามาทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าที่ตื่นตระหนก

"มีคนมา!"

Anwen รู้สึกได้ถึงสัญชาตญาณที่เตือนภัย ความวุ่นวายที่เธอพยายามควบคุมกำลังจะเปลี่ยนจากความขัดแย้งในห้องโถง กลายเป็นการเผชิญหน้าที่แท้จริง ชายปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่ไม่ได้สนใจคำเตือนของเธออีกต่อไป เขาดึงดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมออกมาทันที ขณะที่หญิงสาวปริศนาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ท่าทางของเธอเปลี่ยนจากหญิงสาวผู้ไร้เดียงสาเป็นนักล่าที่พร้อมจะทะยานออกไปในพริบตา

"ถอยไปซะ แม่นาง!" เจ้าหน้าที่ตวาดใส่ Anwen แต่เธอกลับไม่ขยับ

"ที่นี่คือโรงเตี๊ยมของข้า" Anwen กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าลมพายุข้างนอก "และในโรงเตี๊ยมของข้า... กฎคือข้าเป็นคนกำหนด"

แสงไฟจากตะเกียงวูบดับลงหนึ่งดวง ทิ้งให้ห้องโถงตกอยู่ในความสลัวที่น่าสะพรึงกลัว เสียงฝีเท้าที่ทางเข้าด้านหลังใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันที่บ่งบอกว่า 'นักโทษ' หรือ 'บางอย่างที่ร้ายกาจกว่านั้น' ได้มาถึงแล้ว

Anwen คว้ามีดปอกผลไม้ที่วางอยู่ใกล้ตัวขึ้นมา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจก่อนที่ความโกลาหลครั้งใหม่จะปะทุขึ้น

--- ท่ามกลางความตึงเครียดระหว่างเจ้าหน้าที่ปลอมตัวและกลุ่มนักเดินทาง Anwen พยายามรักษาความสงบ แต่แล้วความลับของหญิงสาวปริศนาและรอยเลือดบนตัวพ่อค้าก็เริ่มปรากฏ พร้อมกับการบุกรุกจากบุคคลลึกลับทางด้านหลังโรงเตี๊ยม