โรงเตี๊ยมแห่งผู้แสวงบุญ

ตอนที่ 168 — เสียงกระซิบจากแกนกลาง

Fin กระพริบตาถี่ๆ พยายามปรับสายตาให้เข้ากับแสงสลัวที่ลอดผ่านม่านโลหะชีวภาพหนาทึบ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นโลหะที่คุ้นเคย – กลิ่นของป่าแห่งนี้ กลิ่นของโลกที่กำลังกลายเป็นเครื่องจักร Anwen ยืนนิ่งอยู่ข้างเขา แขนซ้ายที่เป็นโลหะโบราณของเธอดูเหมือนจะสะท้อนแสงที่ริบหรี่นั้น ทำให้เกิดเงาที่บิดเบี้ยวไปตามพื้นผิวที่ขรุขระ

“เราอยู่ที่ไหนกันแน่ Anwen?” เสียงของ Fin แผ่วเบา เต็มไปด้วยความสับสนและความหวังระคนกัน เขาพยายามมองไปรอบๆ แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะกลืนหายไปในความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุด

Anwen ไม่ได้ตอบทันที เธอยกแขนข้างที่เปลี่ยนสภาพขึ้นเล็กน้อย สัมผัสถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่วเบาแต่สม่ำเสมอจากใต้ผืนดิน มันเป็นเสียงกระซิบที่ดังมาจากแกนกลางของโลก เสียงที่เธอคุ้นเคยมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้กับโครงสร้างเหล่านี้ “เราอยู่ ‘ใกล้’ แล้ว Fin” เธอกล่าว เสียงของเธอเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ใกล้กว่าที่เคย”

วัตถุปริศนาที่เรืองแสงในมือของ Anwen ส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง เป็นแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่ส่องนำทางพวกเขาผ่านความมืดมิด มันให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่ก็แฝงไปด้วยพลังงานบางอย่างที่ไม่อาจเข้าใจได้ Anwen สัมผัสถึงความเชื่อมโยงอันลึกซึ้งระหว่างวัตถุนี้ ร่างกายของเธอ และเสียงกระซิบจากแกนกลางโลก มันเหมือนกับว่าทุกอย่างกำลังประสานเสียงกัน เป็นบทเพลงแห่งการเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะมาถึง

“เสียงนั่น… มันดังขึ้นเรื่อยๆ” Fin เอ่ยขึ้นอีกครั้ง เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนที่มากขึ้น “เหมือนมันกำลัง…เรียกหาเรา”

“มันเรียกหาทุกคน” Anwen ตอบพลางก้าวเท้าต่อไป “แต่มีเพียงไม่กี่คนที่จะได้ยิน… หรือกล้าที่จะตอบรับ” เธอก้มมองวัตถุปริศนาในมือ “และไม่กี่คนที่จะเข้าใจว่าเสียงนั้นหมายถึงอะไร”

พวกเขาเดินไปอีกไม่ไกล เมื่อพื้นดินเบื้องหน้าก็เริ่มเรืองแสงขึ้น เป็นแสงสีทองที่สว่างไสวแตกต่างจากแสงสีฟ้าของวัตถุปริศนาอย่างสิ้นเชิง มันเป็นแสงที่เต็มไปด้วยพลังงานอันบริสุทธิ์ ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ชวนให้ขนลุก Anwen หยุดชะงัก กลิ่นอายของมันเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะสัมผัสได้ถึงมัน

“นั่นมัน… ‘จุดรวมจิต’ ใช่ไหม?” Fin ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยระคนกับความหวัง

Anwen พยักหน้าช้าๆ “ใช่… แต่… มันไม่ใช่แค่ที่เดียว” เธอขมวดคิ้ว “มันเหมือนกับว่า… มันกระจายอยู่ทุกหนทุกแห่ง… และก็รวมอยู่ที่นี่… ทั้งหมด” เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยม่านโลหะชีวภาพ “มันคือจิตสำนึก… จิตสำนึกของโลกใบนี้”

ขณะที่พวกเขาเข้าใกล้แสงสีทองนั้นมากขึ้น Anwen ก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเธอ แขนซ้ายที่เป็นโลหะโบราณของเธอเริ่มร้อนผ่าวราวกับถูกเผาไหม้ สัญญาณบนพื้นผิวโลหะเริ่มกระพริบเป็นจังหวะที่ซับซ้อนมากขึ้น และเสียงกระซิบจากแกนกลางโลกก็ดังขึ้นจนกลายเป็นเสียงก้องกังวานที่แทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของเซลล์

“Anwen! เกิดอะไรขึ้น?” Fin ตะโกน เมื่อเห็น Anwen เซถอยหลัง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“มัน… มันกำลังดึงฉันเข้าไป…” Anwen พึมพำ เสียงของเธออ่อนแรงลง “มันไม่ใช่แค่ที่… มันคือ… ตัวตน…”

แสงสีทองสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง รุนแรงกว่าครั้งก่อนๆ จนบีบให้ทั้งสองต้องหลับตาลง Anwen รู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ แล้วถูกประกอบขึ้นใหม่ด้วยพลังงานที่ไม่รู้จัก เธอเห็นภาพต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัว – โรงเตี๊ยมที่เคยอบอุ่น, ใบหน้าของผู้คนที่เคยมาพัก, การต่อสู้ที่ผ่านมา, และความทรงจำอันเจ็บปวด – ทั้งหมดหลอมรวมเข้าด้วยกันในพายุแห่งพลังงานที่กำลังกลืนกินเธอ

Fin พยายามตะโกนเรียกชื่อ Anwen แต่เสียงของเขากลับจมหายไปในเสียงอื้ออึงที่ดังสนั่น เขามองเห็นเงาของ Anwen ที่กำลังส่องสว่างและค่อยๆ เลือนหายไปในใจกลางของแสงสีทองนั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดและความเงียบงันที่น่ากลัว

เมื่อ Fin ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปแล้ว ป่าโลหะชีวภาพรอบตัวเขาดูเหมือนจะสั่นไหวราวกับมีชีวิต โครงสร้างโลหะบางส่วนเริ่มขยับตัวช้าๆ ราวกับกำลังหายใจ เสียงกระซิบจากแกนกลางโลกดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ดังมาจากที่ใดที่หนึ่ง แต่เหมือนดังมาจากทุกทิศทาง พร้อมๆ กัน มันไม่ใช่เสียงเรียกอีกต่อไป แต่เป็นเสียงประกาศ… การประกาศถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

“Anwen… Anwen!” Fin ร้องเรียกชื่อเธออีกครั้ง เสียงของเขาแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยินท่ามกลางเสียงกระซิบที่ดังอื้ออึง เขาเหลืออยู่เพียงลำพังท่ามกลางซากปรักหักพังของเมืองหลวงที่บิดเบี้ยว และความรู้สึกอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจ… ความรู้สึกที่ว่าเขาเพิ่งได้เห็นบางสิ่งที่ไม่อาจจะย้อนกลับไปแก้ไขได้… และตอนนี้ โลกกำลังจะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะตื่นขึ้นจากแกนกลางของมัน… สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าที่เคยจินตนาการ

Fin ก้มมองวัตถุปริศนาที่ Anwen ทำหล่นไว้ก่อนที่เธอจะหายไป มันยังคงเรืองแสงอยู่ แต่ทว่าแสงนั้นดูเหมือนจะอ่อนแรงลงไปมาก ราวกับว่าพลังงานส่วนหนึ่งของมันได้ถูกดูดกลืนไปแล้ว เขาหยิบมันขึ้นมา รู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านไปทั่วแขน

“เราต้องทำอะไรสักอย่าง…” Fin พึมพำกับตัวเอง “เราต้องหาทาง…” แต่คำพูดของเขาก็ขาดหายไป เมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามา… เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทิศทางของโครงสร้างโลหะที่ใหญ่ที่สุด… เสียงฝีเท้าที่บ่งบอกถึงการมาถึงของบางสิ่งที่ทรงพลัง… บางสิ่งที่กำลังจับจ้องมาที่เขา… ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว… ในโลกที่กำลังจะถูกหล่อหลอมใหม่.

--- Anwen ถูกดึงเข้าสู่ 'จุดรวมจิต' ซึ่งปรากฏเป็นจิตสำนึกที่เชื่อมโยงกับแกนกลางโลก ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับ 'ผู้เฝ้ามอง' และยอมรับบทบาท 'ผู้ถักทอความโกลาหล' เพื่อต่อต้านระเบียบอันเย็นชา ขณะเดียวกัน Fin ก็ต้องเผชิญกับความเป็นจริงอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อ Anwen หายไป ทิ้งเขาไว้เพียงลำพังท่ามกลางเสียงกระซิบจากแกนกลางที่บ่งบอกถึงการตื่นขึ้นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม