ตอนที่ 167 — ความลับใต้แสงแก้ว
แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายคล้อยลอดผ่านหลังคากระจกของเรือนกระจกที่ถูกทิ้งร้างมานาน เซเลสเทนสูดหายใจลึก กลิ่นอับชื้นของดินและใบไม้ที่กำลังผุพังปะปนกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แปลกตาที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากการดูแลครั้งสุดท้าย เธอยกมือขึ้นปัดกลุ่มผมสีน้ำตาลที่ปรกหน้าผากก่อนจะก้มลงสำรวจกองเอกสารเก่าแก่ที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะไม้ที่ผุพัง
“ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนเก็บเอกสารพวกนี้ไว้ได้” เธอกล่าวกับตัวเอง เสียงแหบแห้งเล็กน้อยจากการสูดฝุ่น “บันทึกการทดลองของใครกันนะ… รูปแบบการเขียนดูเก่าแก่กว่ายุคของอาจารย์เราเสียอีก”
สายตาของเธอไล่เรียงไปตามหัวข้อต่างๆ บนปกแฟ้มกระดาษที่เปื่อยยุ่ย “การเพาะเลี้ยงพืช… การปรับปรุงสายพันธุ์… พลังงานแสงในสภาพแวดล้อมปิด…”
บรอนเวนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกลนัก ชักสีหน้าเล็กน้อย “อะไรก็ตามที่เคยถูกจัดเก็บในที่แบบนี้ มักจะผ่านการปรุงแต่งมาแล้วทั้งสิ้น” เสียงห้าวทุ้มของเธอเอ่ยแทรกขึ้นมา “อย่าเชื่อทุกอย่างที่เห็นจนกว่าจะพิสูจน์ได้”
เซเลสเทนพยักหน้าเห็นด้วย “แน่นอน แต่การได้เห็นสิ่งที่คนยุคก่อนคิดเอาไว้ มันก็น่าสนใจนะ” เธอหยิบแฟ้มเล่มหนึ่งขึ้นมา เปิดมันออกอย่างระมัดระวัง หน้ากระดาษเหลืองกรอบส่งเสียงกรอบแกรบในความเงียบ “อันนี้ดูเหมือนจะเป็นบันทึกประจำวันของนักพฤกษศาสตร์… เขากำลังทดลองปลูกพืชที่ต้องการแสงเข้มข้นเป็นพิเศษ”
ขณะที่เธอพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ รอยย่นบนใบหน้าของเธอก็ขมวดแน่นขึ้น “แปลก… ตรงนี้… ทำไมข้อความถึงได้จางหายไป?” เธอใช้นิ้วชี้ลากไปตามรอยหมึกที่เลือนรางจนแทบมองไม่เห็น “เหมือนถูกลบออกไป… หรือไม่ก็จางไปตามกาลเวลา”
เธอหยิบแฟ้มอีกเล่มขึ้นมา และอีกเล่มเล่า พยายามหาข้อมูลที่สมบูรณ์ที่สุด แต่ดูเหมือนว่าโชคจะไม่เข้าข้างเธอ บันทึกบางส่วนขาดหายไปอย่างน่าสงสัย บางหน้าถูกฉีกออก บางหน้ามีรอยไหม้เป็นวงกว้าง ทำให้เนื้อหาสำคัญตกหล่นไป
“เหมือนมีใครจงใจทำลายมันเลย” เซเลสเทนพึมพำ ความผิดหวังเริ่มก่อตัวขึ้น “ข้อมูลที่ควรจะมีความสำคัญ มันหายไปไหนหมด?”
เธอหยิบแฟ้มสุดท้ายขึ้นมาซึ่งมีปกเป็นหนังสีเข้ม ดูเหมือนจะทนทานกว่าเล่มอื่นๆ เมื่อเปิดออก เธอก็พบกับบันทึกที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ยังพออ่านได้ “บันทึกการทดลอง… การปรับปรุงผลึกแก้ว…”
“ผลึกแก้ว?” เธอเอ่ยขึ้น “นี่มันเกี่ยวอะไรกับการปลูกพืช?”
เธออ่านต่อไปอย่างตั้งใจ “วันที่ 15 เดือน 6… ผลการทดลองเบื้องต้น… แสงที่ผ่านผลึกแก้วนี้ มีความผิดปกติ… ไม่เพียงแต่เพิ่มอัตราการเจริญเติบโตของพืชเท่านั้น… แต่ยัง… ยัง…” เธอหยุดชะงัก “ยังมีอะไร?”
เธอพลิกหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว พยายามหาคำตอบ ทันใดนั้น สายตาของเธอก็สะดุดกับข้อความที่ถูกเขียนทับอยู่ใต้ลายมือเดิม คล้ายกับว่าผู้เขียนพยายามซ่อนมันเอาไว้
“ขอแก้ไข… การทดลองนี้… ไม่ได้มีเพียงการเร่งการเจริญเติบโต…” เธออ่านข้อความที่ถูกเขียนทับอย่างช้าๆ “แต่เป็นการ… ‘ทดลองกับแสงและเวลา’… ใน… ‘เรือนกระจก’…”
หัวใจของเซเลสเทนเต้นแรงขึ้น เธอเหลือบมองไปรอบๆ เรือนกระจกที่เต็มไปด้วยเงาและความมืด “แสงและเวลา… ในเรือนกระจกแห่งนี้?”
เธอพลิกหน้าต่อไปอย่างร้อนรน และยิ่งอ่าน เธอก็ยิ่งประหลาดใจ “บันทึกระบุว่า… ผลึกแก้วที่ใช้… มีคุณสมบัติพิเศษ… ที่สามารถ… ‘สะท้อน’… บางสิ่งได้…”
“สะท้อนอะไร?” เธอถามเสียงเบา “สะท้อนภาพ? สะท้อนเหตุการณ์? หรือ… สะท้อน… อนาคต?”
ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์ที่บรอนเวนเห็นเมื่อครู่ก็แวบเข้ามาในความคิดของเธอ แสงที่ผิดปกติ รอยร้าวบนผลึกหลัก… และคำพูดของเจ้าหน้าที่เก่าเกี่ยวกับ ‘แหล่งพลังงาน’ ที่ไม่ทราบที่มา
“มันมีความเชื่อมโยงกัน… ทั้งหมดนี้…” เซเลสเทนหยิบผลึกแก้วขนาดเล็กที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา มันดูเหมือนผลึกธรรมดาทั่วไป แต่เมื่อแสงแดดส่องกระทบ มันกลับให้ประกายที่ซับซ้อนกว่าที่เคยเห็น
“คุณสมบัติพิเศษ… ที่สามารถสะท้อน… บางสิ่งได้…” เธอพึมพำ “พลังงานแสงที่เราใช้… มันคืออะไรกันแน่?”
เธอเงยหน้ามองเพดานกระจกที่บัดนี้มีเพียงแสงสลัวลอดผ่าน แต่ในความคิดของเธอ ภาพของอดีต ปัจจุบัน และอนาคตที่อาจจะถูกบันทึกไว้ในแสงนั้น เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน
“มันไม่ใช่แค่แหล่งพลังงาน… แต่มันคือ… คลังข้อมูล…” เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างภายในจิตใจ “และเรา… ได้ไขมันออกมาแล้ว”
ทันใดนั้น แสงจากผลึกที่เธอถืออยู่ก็สว่างวาบขึ้น ปรากฏเป็นภาพเงาเลือนรางบนผนังด้านในของเรือนกระจก ภาพนั้นสั่นไหวและไม่ชัดเจน แต่ก็พอจะมองเห็นได้ว่าเป็น… รูปทรงของมนุษย์… แต่รูปร่างนั้น… กำลังเปลี่ยนแปลง… ช้าๆ… ราวกับ… กำลังก่อร่าง… จากความว่างเปล่า…
--- เซเลสเทนพยายามตรวจสอบบันทึกการทดลองเก่าแก่ในเรือนกระจก แต่พบว่าข้อมูลหลายส่วนเสียหาย เธอค้นพบข้อความที่ถูกเขียนทับไว้ซึ่งกล่าวถึงการ 'ทดลองกับแสงและเวลา' และคุณสมบัติพิเศษของผลึกแก้วที่สามารถ 'สะท้อน' บางสิ่งได้ ทำให้เธอเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับธรรมชาติของพลังงานแสงที่ใช้ ก่อนที่แสงจากผลึกจะฉายภาพเงาที่กำลังก่อร่างขึ้นบนผนัง