ตอนที่ 161 — การปรับเปลี่ยนเรือนกระจก
เซเลสเทนกวาดตามองแผงบันทึกการซ่อมบำรุงเรือนกระจกอย่างรวดเร็ว ลมหายใจติดขัดเล็กน้อยเมื่อนิ้วไล่ผ่านรายการที่ยาวเหยียด วันเวลาที่บันทึกการซ่อมแซมซ้ำๆ กันนั้นสะดุดตาจนน่ารำคาญ “แปลกจริงๆ,” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบแผ่นบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา “แค่สองสัปดาห์ มีการแจ้งซ่อมถึงสามครั้ง นี่มัน… ผิดปกติ”
เรือนกระจกแก้วขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลังสำนักอาลักษณ์นั้นเปรียบเสมือนหัวใจของเอลเดอร์เมียร์ เป็นแหล่งกำเนิดผลึกแก้วที่หล่อเลี้ยงระบบอาลักษณ์แสงของเมือง แต่การซ่อมแซมที่บ่อยครั้งเกินไปเช่นนี้บ่งบอกถึงปัญหาที่ซ่อนเร้นอยู่ เซเลสเทนหมุนแผ่นบันทึกในมือ พยายามหาคำอธิบาย “การซ่อมแซมโครงสร้าง… การปรับเปลี่ยนระบบระบายอากาศ… และการปรับสมดุลของฉนวนแสง?” เธอกล่าวทวน พลางขมวดคิ้ว “ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นพร้อมๆ กันในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน”
เธอเหลือบมองไปยังบรอนเวนที่ยืนพิงผนังห้องทำงานของเธอ ใบหน้าของนักรบสาวเต็มไปด้วยความครุ่นคิด ขณะที่เอเลียสยืนกอดอก สายตาจับจ้องไปยังบันทึกที่กองอยู่บนโต๊ะ “คุณแน่ใจหรือว่าบันทึกเหล่านี้เป็นของจริง เซเลสเทน?” เอเลียสถาม เสียงของเขามีความเคร่งขรึม “ในสถานการณ์เช่นนี้ ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ก็อาจนำไปสู่ความเข้าใจผิดที่ร้ายแรงได้”
“ฉันแน่ใจ” เซเลสเทนตอบทันควัน “ระบบบันทึกของสำนักอาลักษณ์นั้นแม่นยำที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นมักจะมาจากผู้ใช้งาน ไม่ใช่ระบบเอง” เธอวางแผ่นบันทึกเล่มปัจจุบันลง หยิบอีกเล่มขึ้นมา “นี่คือบันทึกการซ่อมแซมในช่วงเวลาเดียวกัน อาจจะ… หลายปีมาแล้ว” เธอกล่าว “ดูนี่สิ… ‘ปรับเปลี่ยนมุมสะท้อนแสงบนแผงแก้วด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ’… ‘เสริมฉนวนกันความร้อนบริเวณช่องระบายอากาศเพื่อรักษาเสถียรภาพของผลึก’… ‘เพิ่มประสิทธิภาพการสะท้อนแสงของโครงสร้างรองรับ’… มันเต็มไปด้วยการปรับเปลี่ยนที่ดูเหมือนจะมุ่งเน้นไปที่การเพิ่มประสิทธิภาพการสะท้อนแสง”
“เพิ่มประสิทธิภาพการสะท้อนแสง?” บรอนเวนเอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่า “สำหรับอะไร? เพื่อให้ได้ผลึกแก้วคุณภาพดีขึ้นอย่างนั้นหรือ?”
“นั่นคือสิ่งที่บันทึกระบุไว้” เซเลสเทนตอบ “แต่การปรับเปลี่ยนเหล่านี้มันมากเกินไป มันไม่ใช่แค่การบำรุงรักษาปกติ มันเหมือนกับการ… รื้อสร้างใหม่บางส่วน” เธอหยิบแผ่นบันทึกอีกแผ่นหนึ่งขึ้นมา ซึ่งเป็นแผ่นที่เก่าแก่กว่าแผ่นอื่นอย่างเห็นได้ชัด มันมีรอยเปื้อนและสีซีดจางจากการใช้งานมานาน
“นี่คือบันทึกจากยุคก่อนหน้า” เธอกล่าว “สมัยที่ยังไม่มีการบันทึกด้วยระบบแสงแบบปัจจุบัน… น่าจะเป็นบันทึกส่วนตัวของนักวิทยาศาสตร์คนใดคนหนึ่ง… ลายมือแปลกตา… แต่ก็อ่านได้” เธอเริ่มอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือที่ดูหวัดกว่าบันทึกทางการ “‘…การปรับเปลี่ยนนี้… เป็นเพียงจุดเริ่มต้น… ไม่ใช่เพียงแค่บันทึก… แสงที่สะท้อน… สามารถสร้างสรรค์สิ่งใหม่ได้… หากควบคุมมันได้ถูกทาง…’”
เซเลสเทนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อคำพูดสุดท้ายก้องอยู่ในหัว “แสงที่สะท้อน… สามารถสร้างสรรค์สิ่งใหม่ได้…” เธอพึมพำ “มันหมายความว่าอย่างไร? เรือนกระจกแก้วแห่งนี้… มันทำอะไรได้มากกว่าแค่เป็นแหล่งกำเนิดผลึกแก้วอย่างนั้นหรือ?”
บรอนเวนก้าวเข้ามาใกล้ “สร้างสรรค์? สร้างสรรค์อะไร?”
“ฉันไม่แน่ใจ” เซเลสเทนตอบ พลางมองไปยังโครงสร้างแก้วมหึมาที่อยู่ห่างออกไป “แต่การปรับเปลี่ยนโครงสร้างภายในเรือนกระจกตลอดช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา… บวกกับข้อความนี้… มันทำให้ฉันสงสัย… สงสัยอย่างมาก” เธอหยิบแผ่นบันทึกเก่าแก่ขึ้นมาอีกครั้ง พลิกดูหน้าถัดไปอย่างระมัดระวัง “มีอะไรบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังแผงแก้วเหล่านั้น… สิ่งที่เราไม่เคยรู้มาก่อน”
เอเลียสถอนหายใจยาว “การค้นพบนี้อาจเป็นอันตรายกว่าที่เราคิด” เขากล่าว “หากเรือนกระจกมีพลังในการ 'สร้างสรรค์' อย่างที่บันทึกกล่าวอ้าง… เราต้องรู้ว่ามันถูกสร้างขึ้นเพื่ออะไร และใครเป็นผู้ควบคุมมัน”
เซเลสเทนพยักหน้าเห็นด้วย “ความผิดปกติในการซ่อมแซม… การปรับเปลี่ยนโครงสร้าง… และข้อความจากนักวิทยาศาสตร์คนก่อน… มันเชื่อมโยงกันทั้งหมด” เธอรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง “ฉันคิดว่าเราต้องเข้าไปตรวจสอบภายในเรือนกระจกให้ละเอียดกว่านี้”
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง “เปิดประตู! มีคำสั่งจากราชสำนัก!” เสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก ประตูห้องทำงานของเซเลสเทนสั่นสะเทือนจากการทุบตี
“ราชสำนัก?” เอเลียสพึมพำ “มาตอนนี้ทำไม?”
บรอนเวนชักดาบสั้นออกมาจากฝัก “ไม่ว่าพวกเขาจะมาเพื่ออะไร… ดูเหมือนว่าเราจะไม่มีเวลามากนัก” เธอเหลือบมองไปยังบันทึกในมือของเซเลสเทน
เสียงทุบตีดังขึ้นอีกครั้ง ประตูไม้เริ่มเผยอออก เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของทหารยามในชุดเกราะสีเข้ม “เราต้องการตัวอาลักษณ์เซเลสเทน!” เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง
เซเลสเทนรีบเก็บแผ่นบันทึกเก่าแก่ใส่ในกระเป๋า “เราต้องออกไปทางอื่น” เธอกล่าว พลางหันไปมองทางหน้าต่าง
“ทางหน้าต่าง?” บรอนเวนเลิกคิ้ว “ไม่เหมาะกับเรานัก”
“แต่มีทางออกอีกทางหนึ่ง” เอเลียสกล่าวพลางชี้ไปยังช่องลับที่ซ่อนอยู่หลังชั้นวางหนังสือ “เป็นทางลับที่นำไปสู่ระบบอุโมงค์ใต้ดิน… หวังว่ามันจะยังคงใช้งานได้”
เสียงประตูพังดังขึ้นอีกครั้ง “ไปกันเถอะ!” เซเลสเทนกระตุ้น พร้อมกับที่พวกเขาทั้งสามรีบวิ่งไปยังช่องลับนั้น โดยไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเผชิญในอุโมงค์มืดนั้น อาจจะน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการมาเยือนของทหารราชสำนักเสียอีก
เมื่อพวกเขาเข้าไปในอุโมงค์ได้สำเร็จ ประตูช่องลับก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ความมืดมิดและเสียงฝีเท้าของทหารที่ดังตามมาเป็นเพียงเสียงสะท้อนที่ค่อยๆ จางหายไปในความมืด
--- เซเลสเทนพบความผิดปกติในการบันทึกการซ่อมบำรุงเรือนกระจก ซึ่งบ่งชี้ถึงการปรับเปลี่ยนโครงสร้างเพื่อ 'เพิ่มประสิทธิภาพการสะท้อนแสง' และค้นพบข้อความโบราณที่บอกใบ้ว่าแสงสะท้อนนั้นสามารถ 'สร้างสรรค์สิ่งใหม่ได้' ก่อนที่ทหารราชสำนักจะบุกเข้ามา ทำให้เธอและพวกพ้องต้องหลบหนีผ่านอุโมงค์ลับ