ตอนที่ 117 — รอยเปื้อนบนผนังคลังหมึก
เสียงค้อนเหล็กกระทบกับหินสกัดดังสะท้อนไปตามโถงทางเดินหินที่ชื้นแฉะ อคิราห์ก้มหน้าลงมองรอยแตกลายงาบนพื้นผิวผนังคลังหมึกเวทมนตร์ แสงจากตะเกียงน้ำมันเวทมนตร์วูบวาบสะท้อนให้เห็นสิ่งที่อาวุโสคัลลันเพิ่งสั่งการไปเมื่อครู่—ผนังหินอ่อนสลักลายอักขระศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเรียบเนียน บัดนี้ถูกสกัดออกเป็นชิ้นๆ อย่างบ้าคลั่งเพื่อกำจัด 'รอยเปื้อน' ที่ดูคล้ายกับคราบหมึกที่ไหลเยิ้มผิดธรรมชาติ
“หยุดก่อน! ท่านอาวุโส!” อคิราห์ร้องขึ้น พยายามก้าวข้ามกองเศษหินที่เพิ่งถูกทุบทำลาย “รอยนั่น... มันไม่ใช่โรคหมึกละลายแบบที่เราเคยเห็น!”
คัลลันหยุดมือที่กำลังถือค้อนหิน เขาหันมามองอคิราห์ด้วยสายตาเย็นชาที่ไร้ซึ่งความเมตตา ใบหน้าของชายชราดูเคร่งขรึมภายใต้แสงไฟสลัว “เจ้าเห็นอะไร อคิราห์? รอยเปื้อนที่ไร้ระเบียบคือภัยคุกคามต่อความบริสุทธิ์ของระบบอักขระ หากปล่อยให้มันลามไปถึงคลังหมึกหลัก ความจำของพวกเราทุกคนจะสูญสิ้นไปพร้อมกับความไร้ระเบียบนี้”
“แต่มันไม่ได้กัดกินอักขระครับ มันกำลัง... เขียนสิ่งใหม่” อคิราห์ชี้ไปที่รอยเปื้อนสีดำสนิทที่ยังคงเคลื่อนไหวช้าๆ ราวกับมีชีวิต มันไม่ได้ทำให้ลายเส้นเดิมจางหายไปเหมือนผู้ป่วยโรคหมึกละลาย แต่มันกำลังแทรกซึมเข้าไปในช่องว่างระหว่างเส้นอักขระเดิม แล้วขยายตัวออกเป็นรูปร่างแปลกประหลาดที่ไม่มีในตำราของสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์
เซราฟิน่าก้าวออกมาจากเงามืด มือของเธอกำด้ามมีดสั้นที่อาบด้วยหมึกเวทมนตร์แน่น “มันคือสิ่งสกปรก อคิราห์ อย่าเอาตรรกะเพ้อเจ้อของเจ้ามาใช้กับความหายนะ สภาสั่งให้ทำลายทิ้ง เราต้องทำตามคำสั่ง”
“ถ้าเราทำลายมัน เราจะเสียโอกาสในการเข้าใจมันไปตลอดกาล!” อคิราห์แย้ง เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยแต่หนักแน่น เขาเดินเข้าไปใกล้ผนังที่ถูกสกัดออกจนเห็นชั้นหินชั้นในสุด ซึ่งเป็นที่ตั้งของจารึกโบราณที่ถูกปิดตายไว้ใต้ชั้นหมึกเวทมนตร์ชั้นนอก
ไมโลที่ยืนหลบอยู่หลังเซราฟิน่าโผล่หน้าออกมา ดวงตาที่ใสซื่อของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความสงสัย “มันดูเหมือน... เหมือนดวงดาวที่กำลังตกเลยครับพี่อคิราห์ มันไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนรอยเปื้อนที่แขนของพวกคนจรจัด แต่มันดูเหมือนกำลังพยายามบอกอะไรบางอย่าง”
คัลลันแค่นเสียงเหยียด “เด็กน้อย อย่าเอาความไร้เดียงสามาปนกับความวิบัติ อคิราห์ เจ้าเองก็เริ่มมีอาการเหมือนพวกกบฏ คิดว่าความวุ่นวายคือการปลดปล่อย”
อคิราห์ไม่ตอบโต้เขาเลือกที่จะใช้ปลายนิ้วสัมผัสกับอากาศใกล้ๆ รอยเปื้อนนั้น เขาไม่ได้สัมผัสเนื้อหิน แต่เขาสัมผัสได้ถึง 'แรงสั่นสะเทือน' ของพลังงานที่ไม่ได้เกิดจากการจารึก เขาเริ่มอ่านร่องรอยที่หลงเหลืออยู่บนผนังหินที่ถูกสกัดออกครึ่งหนึ่ง มันคืออักขระโบราณที่เกือบจะสูญหายไปจากความทรงจำของโลกคีรีคราม
‘เมื่อหมึกไหลย้อนกลับ... การสูญเสียจะมาเยือน เพื่อการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่’
“การสูญเสีย... เพื่อการเปลี่ยนแปลง?” อคิราห์ทวนคำเบาๆ ในใจของเขาเริ่มเกิดการปะทะกันระหว่างความกลัวกับความหวัง คัลลันและสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์มองว่าการสูญเสียอักขระคือจุดจบ คือความตายของตัวตน แต่ถ้าสิ่งที่อักขระนี้บอกเป็นความจริงล่ะ? ถ้าการที่อักขระเดิมต้องจางหายไป คือเงื่อนไขจำเป็นในการสร้างสิ่งใหม่ที่ทรงพลังกว่าเดิม?
“มันคือคำเตือนถึงหายนะ!” เซราฟิน่าตะคอกใส่เขา “ดูสิ! ผนังคลังหมึกกำลังถูกทำลาย อักขระศักดิ์สิทธิ์กำลังถูกรบกวน นี่คือสิ่งที่จะทำให้โลกนี้พังทลาย!”
อคิราห์มองดูรอยเปื้อนนั้นอีกครั้ง เขาเห็นความสวยงามที่ซ่อนอยู่ในความโกลาหล มันไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือ 'ความว่างที่พร้อมจะถูกเติมเต็ม' เหมือนกับพลังงานรูปแบบใหม่ที่เขาค้นพบ—พลังงานที่ไม่ได้มาจากการยึดติดกับลายเส้นเดิม แต่มาจากการไหลเวียนที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เขานึกถึงคำทำนายแห่งดวงดาวสีเงินที่เหล่าผู้เฒ่ามักกระซิบกันในยามค่ำคืน... ถึงผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต... หรือว่าสิ่งที่เขากำลังเห็นอยู่นี้ คือจุดเริ่มต้นของยุคสมัยนั้น?
“ท่านอาวุโสคัลลัน” อคิราห์หันกลับมา สบตาที่แข็งกร้าวของชายชรา “ถ้าการทำลายคือวิธีเดียวที่ท่านรู้จัก งั้นท่านก็คงไม่มีวันเข้าใจว่าทำไมโลกถึงต้องเปลี่ยนไป”
“เจ้าพูดอะไร!” คัลลันตวาด
“ผมไม่ได้พูดถึงความหายนะ แต่ผมพูดถึงการปลดปล่อย” อคิราห์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของชายหนุ่มที่วิตกกังวลอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของผู้ที่มองเห็นเส้นทางที่ไม่มีใครกล้าเดิน “รอยเปื้อนนี้ไม่ได้มาจากโรคหมึกละลาย แต่มันมาจากบางสิ่งที่เก่าแก่กว่านั้น... บางสิ่งที่อยู่ลึกซึ้งกว่าคลังหมึกแห่งนี้”
เขามองไปยังทิศทางของเทือกเขาสูงชันที่ปกคลุมด้วยเมฆหมอกหนาทึบ ซึ่งเป็นที่ตั้งของต้นกำเนิดที่ทุกคนเชื่อว่าเป็นเพียงตำนาน
“ต้นน้ำแห่งหมึกบรรพกาล...” อคิราห์พึมพำ ชื่อนั้นทำให้เซราฟิน่าชะงักและขมวดคิ้วด้วยความระแวง “ถ้าเราต้องการรู้ว่ารอยเปื้อนนี้คืออะไร เราต้องไปที่นั่น เราต้องไปหาต้นตอที่แท้จริงของอักขระทั้งหมด”
“เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือ! นั่นคือการเดินทางฆ่าตัวตาย!” คัลลันคำราม “สภาจะไม่มีวันอนุญาตให้เจ้าออกนอกเขตจารึกเด็ดขาด!”
อคิราห์ไม่ได้ฟังคำขู่ของเขาอีกต่อไป ในหัวของเขาไม่ได้มีเพียงแค่ภาพของอักขระที่กำลังถูกทำลาย แต่มีภาพของสายน้ำสีดำขลับที่ไหลรินจากยอดเขา ลงมาสู่โลกที่ถูกจองจำด้วยลายเส้นที่ตายตัว เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะไม่เป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ความล่มสลาย
เขาหันไปหาไมโลที่กำลังมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและหวาดกลัว “ไมโล เตรียมตัวให้พร้อม เราจะไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อรอให้ผนังถูกทุบทำลายอีกต่อไป”
อคิราห์หันหลังให้คลังหมึกที่กำลังถูกทำลายทิ้ง ทิ้งเสียงค้อนและเสียงดุด่าไว้เบื้องหลัง เขาก้าวเดินออกไปสู่หมอกหนาของที่ราบสูงคีรีคราม มุ่งหน้าสู่ทิศทางที่แสงจากดวงดาวสีเงินอาจจะนำทางเขาไปสู่ความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้รอยหมึกโบราณ
--- อคิราห์ค้นพบอักขระโบราณบนผนังคลังหมึกที่กำลังถูกสกัดทำลาย โดยเขาตีความรอยเปื้อนประหลาดว่าเป็นสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงและการปลดปล่อย แทนที่จะเป็นหายนะตามที่อาวุโสคัลลันเชื่อ เขาจึงตัดสินใจออกเดินทางเพื่อค้นหาต้นกำเนิดของพลังงานที่ 'ต้นน้ำแห่งหมึกบรรพกาล'