ตอนที่ 116 — รอยเปื้อนบนกำแพงคลังหมึก
เสียงฝีเท้าของทหารยามกระทบพื้นหินดังสะท้อนไปตามทางเดินแคบๆ ของป้อมปราการคีรีคราม อาวุโสคัลลันยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างบานสูง มองลงไปยังหุบเขาที่ปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ แสงสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์วูบไหวตามจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอของเขา ทว่าในอกกลับมีความไม่สงบที่ยากจะอธิบาย
“ท่านอาวุโสครับ รายงานการลาดตระเวนรอบเขตที่หนึ่งมาถึงแล้ว” เสียงขรึมของนายทหารคนสนิทดังขึ้นจากด้านหลัง
คัลลันไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อย “ผลเป็นอย่างไร?”
“พบร่องรอยการพยายามปีนป่ายที่กำแพงทิศตะวันตกครับ แต่ไม่มีการบุกรุกเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม... ข่าวลือเรื่องพวกกบฏเริ่มหนาหูขึ้น พวกเขาว่ากันว่าพวก ‘หมึกละลาย’ กำลังรวบรวมกำลังเพื่อเข้ายึดครองแหล่งหมึกเวทมนตร์”
คัลลันหันกลับมา ดวงตาที่เย็นชาของเขาจับจ้องไปที่นายทหาร “พวกมันไม่มีวันทำสำเร็จ ตราบใดที่ระบบอักขระยังคงความบริสุทธิ์ ความทรงจำของพวกเราคือรากฐานของโลกนี้ หากปล่อยให้พวกที่ไร้ความทรงจำ หรือพวกที่ปล่อยให้อักขระเน่าเปื่อยเข้ามาใกล้แหล่งหมึกศักดิ์สิทธิ์แม้เพียงก้าวเดียว ทุกอย่างที่เราสร้างมาจะพังทลายลง”
เขาก้าวเดินไปยังโต๊ะไม้โอ๊กขนาดใหญ่ที่มีแผนที่ผังเมืองและผังคลังเก็บหมึกวางอยู่ “เพิ่มกำลังยามที่จุดตรวจเขตหมึกเวทมนตร์เป็นสองเท่า สั่งให้ทหารลาดตระเวนตรวจสอบผิวสัมผัสของหินทุกก้อนรอบคลังหมึก หากพบรอยที่ดูเหมือนอักขระที่ผิดเพี้ยน หรือแม้แต่รอยจางๆ ที่ดูไม่มั่นคง ให้รายงานข้าทันที”
“แต่ท่านครับ การเพิ่มกำลังคนในระดับนี้จะกระทบต่อโควต้าการส่งหมึกไปยังเขตเศรษฐกิจชั้นนอก...” นายทหารพยายามทักท้วง
“เศรษฐกิจจะมีความหมายอะไร หากเราไม่มีหมึกเหลือให้ใช้!” คัลลันตวาดเสียงเรียบแต่ทรงพลังจนนายทหารต้องก้มหน้าลง “กฎของสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์คือความมั่นคงสูงสุด ความบริสุทธิ์ของอักขระคือความอยู่รอดของคีรีคราม”
คัลลันหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ รสชาติของน้ำที่ผ่านการกรองด้วยอักขระทำความสะอาดให้ความรู้สึกเย็นเยียบในลำคอ เขาพยายามระงับความกังวลใจที่ก่อตัวขึ้น ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าสิ่งที่กำลังเผชิญไม่ใช่แค่การลักลอบขโมยของ แต่มันคือการสั่นคลอนรากฐานของระเบียบโลก เขานึกถึง ‘คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน’ ที่มักจะถูกนำมากล่าวถึงในหมู่ผู้อาวุโสรุ่นก่อนๆ เกี่ยวกับผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต สำหรับคัลลัน คำทำนายนั้นไม่ใช่ความหวัง แต่มันคือคำสาปที่กำลังจะทำลายความระเบียบเรียบร้อยที่เขารักษามาทั้งชีวิต
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากระเบียงทางเดินด้านนอก ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะล่วงหน้า
“ท่านอาวุโส! เกิดเรื่องที่คลังเก็บหมึกสำรองครับ!” นายทหารคนเดิมวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด
คัลลันวางแก้วลงบนโต๊ะดัง ‘ปึก’ “ว่ามา อย่าเสียเวลา”
“เราพบ... เราพบสิ่งที่ผิดปกติบนผนังภายในคลังครับ มันไม่ใช่การบุกรุก แต่มันคือ...” นายทหารหยุดหายใจ “มันคือรอยเปื้อนครับท่าน”
คัลลันขมวดคิ้ว “รอยเปื้อนจากหมึกที่หกงั้นหรือ? ใครประมาทขนาดนั้น?”
“ไม่ใช่ครับท่าน มันไม่ใช่หมึกที่ไหลตามแรงโน้มถ่วง แต่มันเหมือน... เหมือนมีใครเอาของเหลวสีดำที่ไร้รูปทรงไปละเลงไว้บนผนังหินจารึก มันไม่มีอักขระ ไม่มีเส้นสายที่ชัดเจน แต่มันขยายตัวออกเหมือนสิ่งมีชีวิต และที่สำคัญ... มันกำลังกัดกินอักขระป้องกันบนผนัง!”
คัลลันรู้สึกถึงกระแสความเย็นที่แล่นผ่านสันหลัง เขาไม่รอช้า รีบก้าวออกจากห้องตามนายทหารไปทันที
ทางเดินที่มุ่งสู่คลังเก็บหมึกเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทหารหลายนายยืนล้อมรอบพื้นที่ไว้ แสงจากคบไฟเวทมนตร์ส่องสว่างให้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า คัลลันหยุดยืนอยู่หน้าผนังหินขนาดใหญ่ที่เคยสลักอักขระป้องกันไว้อย่างประณีต ทว่าบัดนี้ บนผิวหินกลับมีรอยเปื้อนสีดำสนิทที่ดูคล้ายกับโคลนที่เปียกแฉะ มันแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ดูไร้ระเบียบและน่าขยะแขยง
เมื่อเขาสังเกตใกล้ๆ เขาเห็นว่าอักขระที่สลักไว้อย่างสวยงามบนหินกำลังถูกรอยดำนั้น ‘กลืนกิน’ มันไม่ได้ลบเลือนไปเฉยๆ แต่ดูเหมือนรอยเปื้อนนั้นกำลังเปลี่ยนความหมายของเส้นสายให้กลายเป็นความว่างเปล่าที่ไร้รูปแบบ
“นี่มัน... โรคหมึกละลายงั้นหรือ?” คัลลันพึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธมากกว่าความกลัว
“มันดูเหมือนไม่ใช่การแพร่กระจายตามธรรมชาติครับท่าน” ทหารนายหนึ่งกล่าว “มันดูเหมือนมีคนจงใจนำสิ่งนี้มาทาไว้”
คัลลันยื่นมือออกไปใกล้รอยเปื้อนนั้น แต่แล้วเขาก็ชักกลับเมื่อเห็นว่าเส้นอักขระที่อยู่ขอบรอยดำกำลังเริ่มจางหายไปจนกลายเป็นผิวหินเปล่าๆ ความรู้สึกสูญเสียความทรงจำที่ผู้ติดเชื้อต้องเผชิญเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากภาพที่เห็น มันคือความพินาศของอัตลักษณ์
“พวกมันต้องการจะทำลายรากฐานของเรา” คัลลันกัดฟันกรอด “พวกกบฏและพวกติดเชื้อกำลังพยายามจะทำให้โลกนี้กลายเป็นความว่างเปล่าที่ไร้ความหมาย”
“ท่านอาวุโส จะให้เราทำอย่างไรกับรอยนี้ครับ? จะให้ส่งหน่วยชำระล้างมาตรวจสอบ หรือจะให้ใช้หมึกสกัดเพื่อล้างรอย?” นายทหารถาม
คัลลันหันกลับมามองทหารทุกคนด้วยสายตาที่เด็ดขาดและไร้ซึ่งความเมตตา
“ไม่ต้องตรวจสอบ ไม่ต้องส่งหน่วยชำระล้างมาเสียเวลา” คัลลันสั่งการด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “สั่งการหน่วยจารึกทำลายล้างทันที ใช้หมึกกรดและเครื่องมือสกัดหิน เผาทำลายผนังส่วนที่มีรอยเปื้อนนี้ทิ้งไปเสียทั้งหมด ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร หรือมันจะทำลายอักขระดั้งเดิมไปมากแค่ไหนก็ตาม ข้าไม่สน! สิ่งที่ผิดเพี้ยนต้องถูกกำจัดทิ้งให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของรอยเปื้อนนี้ไว้ในคลังของเรา!”
“แต่ท่านครับ! ถ้าเผาผนังส่วนนี้ อักขระป้องกันชั้นนอกจะหายไปด้วย เราต้องใช้เวลาสร้างใหม่นานมาก...”
“ข้าสั่งให้ทำลาย!” คัลลันตะโกนก้อง “ความสะอาดบริสุทธิ์สำคัญกว่าความแข็งแรงของกำแพงเสียอีก หากเราปล่อยให้รอยเปื้อนนี้คงอยู่ มันจะลุกลามไปสู่สิ่งอื่นที่ยิ่งใหญ่กว่านี้!”
เขายืนมองทหารที่เริ่มเคลื่อนย้ายอุปกรณ์ทำลายล้างเข้ามาในพื้นที่ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่รอยดำนั้นด้วยความรังเกียจ เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้เพื่อรักษาความระเบียบเรียบร้อยของโลกนี้ไว้ และเขาจะทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะต้องทำลายอะไรไปก็ตาม เพื่อไม่ให้ความผิดเพี้ยนนี้มาแปดเปื้อนอาณาจักรของเขา
--- อาวุโสคัลลันสั่งเพิ่มการรักษาความปลอดภัยรอบแหล่งหมึกเวทมนตร์เนื่องจากความกลัวการบุกรุกของกลุ่มติดเชื้อโรคหมึกละลาย แต่เขากลับพบรอยเปื้อนประหลาดที่กำลังกัดกินอักขระบนผนังคลังหมึก เขาจึงตัดสินใจสั่งให้ทำลายผนังส่วนนั้นทิ้งทันทีเพื่อกำจัดสิ่งแปลกปลอมโดยไม่สนความเสียหายที่จะตามมา