ตอนที่ 41 — รอยแยกแห่งความจริงและเสียงเพรียกจากเงา
เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวจากทิศทางของเขื่อนกั้นน้ำชั่วคราวของนายหัวเดชา แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงเสียจนเรือมัจฉานุที่กำลังลอยลำอยู่กลางโถงกลไกโบราณโยกคลอนราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ รินพยายามยึดขอบเรือไว้แน่น ใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยดินเลนและคราบเขม่าจากการปะทะครั้งก่อน ความเจ็บปวดจากการถูกเหวี่ยงกระแทกยังคงเต้นตุบๆ อยู่ที่สีข้าง แต่ในวินาทีนี้ ความเจ็บปวดนั้นกลับถูกกลบด้วยความตระหนกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า
แสงสีฟ้าจากแกนกลางกลไกที่เคยหมุนวนอย่างมีจังหวะ บัดนี้กลับกลายเป็นพายุหมุนที่บ้าคลั่ง ท่อเหล็กขนาดมหึมาของนายหัวเดชาที่พยายามจะสกัดพลังงานกำลังสั่นระรัวเหมือนงูเหล็กที่กำลังถูกไฟเผา น้ำสีฟ้าที่พุ่งออกมาจากรอยแตกของท่อไม่ได้ไหลอย่างสงบ แต่มันพุ่งทะยานออกมาด้วยแรงดันมหาศาลราวกับลาวาที่เยือกเย็น มันกระแทกเข้ากับฟันเฟืองหินและแก้วจนเกิดเสียงโลหะบิดเบี้ยวดัง แคร่ก... เคร้ง!
“ริน! เราต้องออกไปจากที่นี่! มันกำลังจะถล่ม!” คามินตะโกนสุดเสียง เขาพยายามใช้พายยันตัวเรือไม่ให้ถูกแรงดูดจากพายุหมุนกลางโถงดึงเข้าไป แว่นสายตาของเขาแตกร้าวเป็นทางยาว แต่นัยน์ตาที่มองผ่านรอยร้าวกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
รินไม่ได้ตอบคำถามนั้น สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องที่ทางออก แต่กลับจ้องมองไปที่ดวงตาขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางพายุพลังงาน ดวงตาที่ทำจากแสงบริสุทธิ์นั้นไม่ได้จ้องมองมาที่นายหัวเดชาด้วยความโกรธแค้นเพียงอย่างเดียว แต่มันกำลังจ้องมองมาที่เธอ... จ้องมองลึกเข้าไปในวิญญาณของเธอ ราวกับจะถามว่าเธอคู่ควรกับความลับนี้หรือไม่
ทันใดนั้น รอยสักบนแขนของเธอก็เริ่มขยับเขยื้อน มันไม่ได้เรืองแสงจ้าแบบเดิม แต่มันกำลังสั่นสะเทือนในระดับที่ทำให้กระดูกของเธอรู้สึกหนาวสั่น รอยสักนั้นเริ่มขยายตัว ลวดลายสีฟ้าจางๆ เริ่มเลื้อยผ่านผิวหนังขึ้นมาถึงลำคอ ราวกับมันกำลังพยายามจะเชื่อมต่อเธอกับแรงดันน้ำที่กำลังคลั่งอยู่เบื้องหน้า
“ไม่... ไม่ใช่ตอนนี้...” รินพึมพำ เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอกำลังถูกดึงดูดเข้าหาใจกลางพายุ ไม่ใช่ด้วยแรงลม แต่ด้วยแรงดึงดูดของสายเลือดและรอยสักที่กำลังร่ำร้องหาบ้าน
“ริน! อย่าไปทางนั้น!” คามินพุ่งเข้ามาคว้าแขนเธอไว้ แต่ทันทีที่มือของเขาสัมผัสกับผิวหนังของเธอ เขากลับสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟลวก “แขนคุณ! มันร้อนเกินไปแล้ว!”
รอยสักบนแขนของรินบัดนี้กลายเป็นสีขาวสว่างจ้าจนมองไม่เห็นลวดลายดั้งเดิม มันไม่ได้แผดเผาด้วยความร้อนของไฟ แต่มันคือความร้อนที่เกิดจากการเสียดสีของพลังงานมหาศาล รินรู้สึกว่าสติของเธอกำลังจะหลุดลอยไปในกระแสธารที่ไร้จุดจบ เธอเห็นภาพนิมิตของคลองคำสาปที่ไม่ได้เป็นเพียงเส้นทางเดินเรือ แต่เป็นเส้นเลือดใหญ่ที่สูบฉีดชีวิตให้แก่โลก Alcoron ทั้งหมด และเธอก็เห็นภาพของความพินาศที่กำลังจะเกิดขึ้นหาก 'หัวใจ' นี้ถูกทำลายโดยเครื่องจักรของมนุษย์
โครม!!!
เพดานถ้ำพังทลายลงมา เศษหินและดินเลนร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝนปิดกั้นทัศนวิสัย แสงสว่างจากตะเกียงของคามินวูบดับลง ทิ้งให้ทั้งคู่จมอยู่ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงสีขาวจากรอยสักของรินที่นำทาง ท่ามกลางความโกลาหลนั้น รินเห็นร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนแท่นหินที่กำลังจะถล่ม เขาไม่ใช่คนงานของนายหัวเดชา และไม่ใช่คามิน ชายคนนั้นยืนอยู่อย่างสงบเงียบท่ามกลางพายุที่กำลังบ้าคลั่ง เขาสวมชุดที่ดูคล้ายกับนักเดินทางจากยุคโบราณ และในมือของเขา... เขาถือแผนที่ที่มีลักษณะเดียวกับของปู่เถาว์
“เจ้ามาเพื่อหยุดยั้ง หรือมาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของมันกันแน่?” เสียงของชายปริศนาไม่ได้ดังมาจากอากาศ แต่ดังขึ้นในหัวของรินโดยตรง เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและทรงพลังราวกับเสียงของกระแสน้ำที่ไหลผ่านก้นบึ้งของมหาสมุทร
รินพยายามจะอ้าปากถาม แต่เสียงของเธอกลับหายไปในลำคอที่แห้งผาก ทันใดนั้น แรงดันน้ำมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากจุดที่ท่อเหล็กปะทะกับกลไกโบราณ คลื่นยักษ์สีฟ้าพุ่งเข้าหาเรือของพวกเขาด้วยความเร็วสูง รินรู้สึกถึงแรงกระแทกที่ทำให้โลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอเห็นเงาร่างของนายหัวเดชาที่กำลังตะโกนอย่างบ้าคลั่งอยู่บนเรือกลไฟลำใหญ่ที่กำลังจะถูกพายุกลืนกิน
ในวินาทีที่เรือมัจฉานุกำลังจะถูกคลื่นยักษ์ซัดจนแตกสลาย รินตัดสินใจครั้งสุดท้าย เธอไม่ได้พยายามจะหนี แต่เธอปล่อยให้รอยสักนำทางเธอ... เธอเอื้อมมือออกไปหาใจกลางพายุพลังงานนั้น ราวกับจะโอบกอดความบ้าคลั่งนี้ไว้ด้วยตัวเอง
แสงสว่างจ้าจนตาพร่ามัวกลืนกินทุกสิ่งอย่าง รินรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่มหาศาลที่กระชากร่างของเธอให้หลุดออกจากโลกความเป็นจริง ทิ้งไว้เพียงเสียงคำรามของสายน้ำและเสียงโลหะที่แตกสลายที่ค่อยๆ จางหายไปในความมืดมิดที่ลึกยิ่งกว่าเดิม
--- รินและคามินต้องเผชิญกับการพังทลายของโถงกลไกโบราณจากการปะทะระหว่างพลังงานบรรพกาลและเครื่องจักรของนายหัวเดชา ท่ามกลางความโกลาหล รินได้พบกับชายปริศนาที่ถือแผนที่แบบเดียวกับปู่ และเธอตัดสินใจใช้รอยสักของเธอเพื่อเผชิญหน้ากับใจกลางพายุพลังงาน