ตอนที่ 2 — เสียงเครื่องจักรกลางลำน้ำมรสุม
“ริน! ทางทิศตะวันออก ลมมรสุมเปลี่ยนทิศแล้ว!”
เสียงตะโกนของไอ้จ่อยดังแหวกอากาศที่ชื้นแฉะ รินรีบคว้าไม้พายคู่ใจขยับตัวขึ้นจากขอบเรือแพไม้สัก เธอขยี้ตาที่พร่ามัวเพราะไอเกลือ ก่อนจะมองไปตามทิศทางที่มันบอก สิ่งที่เห็นไม่ใช่เพียงเมฆฝนที่กำลังก่อตัว แต่มันคือเงาดำทะมึนขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนตัวมาตามลำคลองสายหลัก
“เรือสินค้าของพวกพ่อค้าต่างถิ่นงั้นเหรอ? ทำไมมาเร็วขนาดนี้” รินพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่าจากการนอนน้อยเพราะมัวแต่แกะบันทึกของปู่
เธอมองดูเรือลำนั้น มันไม่ใช่เรือพายหรือเรือใบแบบที่ชาวเดลต้าใช้ แต่มันคือเรือเหล็กสีดำขลับที่ดูเหมือนสัตว์ร้ายลอยน้ำได้ ลำตัวของมันสูงท่วมหัวเรือแพของชุมชนไปหลายเท่า เสียงเครื่องยนต์ที่แผดคำรามเบาๆ ในระยะไกลเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงกระหึ่มที่สั่นสะเทือนมาถึงผิวน้ำ
“ริน! ดูนั่น! พวกเขาเริ่มวางทุ่นเหล็กแล้ว!” ไอ้จ่อยชี้ไปที่หัวเรือลำยักษ์
รินรีบกระโดดลงเรือพายลำเล็กของเธอ เธอไม่ได้พายเพื่อความสนุก แต่เธอกำลังพายเพื่อไปดูให้เห็นกับตาว่า ‘คลองที่หายไป’ ในบันทึกของปู่ มันกำลังถูกขวางกั้นด้วยอะไรกันแน่ เธอพายฝ่ากระแสน้ำที่เริ่มปั่นป่วน ความเย็นของน้ำมรสุมกระเซ็นเข้าหน้าจนแสบผิว แต่เธอก็ไม่หยุด
เมื่อเข้าใกล้เขตทางแยกลำคลอง รินก็ต้องชะงัก เรือเหล็กลำนั้นไม่ได้แค่แล่นผ่าน แต่มันกำลังหยุดนิ่งอยู่ตรงจุดยุทธศาสตร์ที่น้ำจะไหลเข้าสู่ชุมชนเรือนแพทั้งหมด และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ มีเจ้าหน้าที่ในชุดเครื่องแบบแปลกตา กำลังลากโซ่เหล็กขนาดใหญ่ลงสู่ก้นคลอง
“หยุดเดี๋ยวนี้! พวกคุณจะทำอะไรตรงนี้!” รินตะโกนสุดเสียงขณะพายเรือเข้าไปใกล้เขตหวงห้าม
ชายร่างสูงคนหนึ่งก้าวออกมาจากหัวเรือเหล็ก เขาคือคามิน คนที่เธอรู้จักดีในฐานะช่างไม้ผู้สุภาพ แต่ในวันนี้เขากลับสวมเสื้อกั๊กหนังสีเข้มและถือแบบแปลนโครงสร้างเหล็กไว้ในมือ
“ริน... ใจเย็นๆ ก่อน” คามินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขามองมาที่เธอด้วยสายตาที่พยายามจะทำความเข้าใจ แต่แววตาเขาสั่นระริกเล็กน้อย “เราแค่มาวางโครงสร้างพื้นฐานเพื่อการจัดการกระแสน้ำใหม่ มันจะช่วยให้การค้าคล่องตัวขึ้น”
“คล่องตัวขึ้นสำหรับใคร? สำหรับเรือเหล็กพวกนี้ หรือสำหรับพวกเราที่อยู่บนแพ?” รินถามกลับพลางจ้องเขม็งไปที่โซ่เหล็กที่กำลังหย่อนลงน้ำ “ถ้าพวกคุณปิดทางน้ำตรงนี้ น้ำจะขังจนเน่าเสียในเขตชุมชน แล้วพวกเราจะเอาอะไรกิน!”
“มันคือการพัฒนาตามกฎแห่งกระแสน้ำใหม่นะริน” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากความมืดหลังเรือเหล็ก นายหัวเดชาเดินก้าวออกมาอย่างช้าๆ ท่าทางของเขาดูสง่างามและน่าเกรงขามราวกับผู้ปกครองดินแดน “ถ้าเราไม่ควบคุมทิศทางน้ำให้เป็นระบบ เราก็จะเป็นได้แค่ผู้อาศัยที่รอวันถูกคลื่นซัดหายไป การสร้างเขื่อนและจุดพักสินค้าตรงนี้ จะทำให้เดลต้ากลายเป็นศูนย์กลางของโลก Alcoron”
“ศูนย์กลางที่ไม่มีคนท้องถิ่นอยู่น่ะเหรอ?” รินสวนกลับ “คุณกำลังจะเปลี่ยนแม่น้ำให้กลายเป็นท่อเหล็ก!”
“มันคือความจำเป็น” นายหัวเดชากล่าวด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “โลกเปลี่ยนไปแล้วริน คำทำนายแห่งดวงดาวที่พวกหมอผีริมน้ำชอบพูดกันเรื่องราชินีที่จะมาจุติ... มันอาจจะเป็นเรื่องเพ้อฝัน แต่การค้าที่มั่นคงต่างหากคือความจริงที่จับต้องได้”
รินรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวกำลังถูกสูบออกไป เธอหันไปมองคามิน หวังจะเห็นความขัดแย้งในแววตาของเขาบ้าง แต่เขากลับก้มลงมองแบบแปลนเหล่านั้นอย่างตั้งใจ
“คามิน... นายรู้ใช่ไหมว่าทำแบบนี้มันหมายถึงอะไร?” เธอถามเสียงสั่น
“ฉันแค่ทำตามโครงสร้างที่มันควรจะเป็น ริน” คามินตอบโดยไม่สบตา “ไม้แข็งแรงได้เพราะมีโครงยึด... น้ำก็ต้องมีเขื่อนกั้นถึงจะควบคุมได้”
ทันใดนั้น เสียงดัง โครม! ก็สนั่นหวั่นไหว เมื่อทุ่นเหล็กขนาดมหึมาถูกหย่อนลงกระแทกกับตอไม้ใต้พื้นน้ำ แรงสั่นสะเทือนส่งคลื่นยักษ์ซัดเข้าหาเรือพายของรินจนเธอเกือบเสียหลัก รินคว้าขอบเรือไว้แน่น พลางมองดูโซ่เหล็กที่เริ่มพันกันวุ่นวายใต้ผิวน้ำ
เธอมองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในน้ำที่เริ่มขุ่นมัวด้วยโคลนตม เสียงเครื่องจักรที่ดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อนเริ่มกลบเสียงนกร้องและเสียงลมหายใจของแม่น้ำ ความเงียบสงบที่เคยเป็นหัวใจของเดลต้ากำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ด้วยฟันเฟืองเหล็ก
รินก้มลงมองบันทึกของปู่ที่เปียกชื้นในมือ เธอไม่ได้เห็นเพียงแค่ลายมือเก่าๆ แต่เธอเห็นภาพอนาคตที่คลองสายหลักจะกลายเป็นเพียงเส้นทางที่ถูกล้อมกรอบด้วยกำแพงเหล็ก และชุมชนเรือนแพที่เคยรุ่งเรืองจะกลายเป็นเพียงเศษไม้ที่ลอยเคว้งคว้างไร้ทิศทาง
เสียงเครื่องยนต์เรือเหล็กแผดคำรามขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระแทกของโลหะที่ดังสนั่นไปทั่วคุ้งน้ำ รินกำไม้พายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอรู้ดีว่าสงครามไม่ได้เริ่มด้วยดาบ แต่มันเริ่มด้วยเสียงเครื่องจักรที่กำลังจะกลืนกินบ้านของเธอให้หายไป
--- รินเผชิญหน้ากับกลุ่มทุนของนายหัวเดชาที่ใช้เรือเหล็กขนาดใหญ่และเครื่องจักรเข้ามาวางโครงสร้างปิดกั้นทางน้ำในเดลต้า โดยมีคามินเป็นผู้ช่วยวางแผน ทำให้เธอตระหนักว่าวิถีชีวิตดั้งเดิมของชุมชนกำลังถูกคุกคามอย่างรุนแรง