ตอนที่ 152 — หนอนเรืองแสงในลำคลอง
กระแสน้ำในคลองคำสาปไหลเอื่อย สาดซัดเข้ากับโครงเรือนแพเก่าๆ ที่ผุพังตามกาลเวลา กลิ่นอับชื้นของสาหร่ายเน่าเปื่อยและโคลนตมลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ รินก้มหน้าก้มตาลงมองไปยังแผ่นกระดานที่วางอยู่บนเรือ มือเรียวกรีดเบาๆ ลงบนพื้นผิวขรุขระของไม้ ก่อนจะหยิบเอาแว่นขยายอันเล็กออกมาเพ่งพินิจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
“นี่มันอะไรกัน?” เธอพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นบางสิ่งบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่บนเศษใบไม้ที่ลอยมาติดอยู่กับแพ “ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในย่านนี้”
แมลงตัวเล็กๆ ที่เธอเห็นนั้น มีลำตัวสีเขียวเข้มเหลือบเขียวมรกต มันมีปีกบางใสเหมือนกับแมลงปอ แต่ต่างตรงที่ปลายปีกทั้งสองข้างของมันมีจุดเล็กๆ สีเหลืองทองเรืองแสงระยิบระยับ ประกายแสงนั้นดูราวกับดวงดาวเล็กๆ ที่ถูกจับมาใส่ไว้ในตัวมัน รินค่อยๆ ใช้ปลายไม้เขี่ยใบไม้ให้ใกล้เข้ามาอีกนิด แมลงตัวนั้นกระพือปีกเบาๆ พร้อมกับปล่อยแสงสีเหลืองทองออกมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สร้างความสว่างไสวเล็กๆ ท่ามกลางแสงสลัวของคลอง
“โอ้โห… แสงสวยจัง” เธออุทานออกมาอีกครั้ง ความอยากรู้อยากเห็นในตัวเธอพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เปียกชื้นจากการโดนละอองน้ำออกมา พร้อมกับดินสอแท่งหนึ่ง “ต้องจดเอาไว้ก่อน”
เธอเริ่มวาดภาพแมลงตัวนั้นลงในสมุดอย่างรวดเร็ว พยายามเก็บรายละเอียดทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ทั้งรูปร่าง ขนาด สีสัน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งจุดเรืองแสงที่ปลายปีก “ไม่เคยเจอในตำราของอาม่าเลย” เธอพึมพำขณะที่มือยังคงจรดดินสออยู่บนหน้ากระดาษ
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินเข้ามาใกล้ รินเงยหน้าขึ้นมอง “อ้าว พี่คามิน”
คามินยืนมองรินอยู่ห่างๆ ใบหน้าของเขาสะท้อนความกังวล “ยังอยู่ตรงนี้อีกเหรอริน? ข่าวร้ายมาถึงแล้วนะ”
รินถอนหายใจ “รู้แล้วค่ะ” เธอหันกลับไปมองแมลงในมือ “แต่ฉันเจออะไรบางอย่างที่น่าสนใจมาก”
คามินเดินเข้ามาใกล้ ยื่นหน้าเข้าไปมองสิ่งที่รินกำลังสนใจ “แมลง?”
“ค่ะ” รินพยักหน้า “มันเรืองแสงได้ด้วย ไม่เหมือนแมลงชนิดไหนที่เคยเห็นมาก่อน”
คามินหยิบแว่นขยายของรินไปส่องดูบ้าง “อืม… แปลกจริงๆ” เขาครุ่นคิด “ลำตัวแบบนี้ ปีกแบบนี้… ไม่เคยเห็นมาก่อนในเอกสารของพวกนักพฤกษศาสตร์ที่มาสำรวจแถวนี้เลย”
“นั่นสิคะ” รินตาเป็นประกาย “สงสัยจะเป็นชนิดใหม่แน่ๆ เลย”
“ถ้าเป็นชนิดใหม่จริง ก็อาจจะมีความสำคัญต่อระบบนิเวศของคลองคำสาปมากเลยนะ” คามินพูดพลางส่งแว่นขยายคืนให้ริน “ไอ้คลองที่พวกนายหัวเดชาจะทำลายเนี่ย มันอาจจะมีอะไรมากกว่าที่เราคิดก็ได้”
“นั่นแหละค่ะที่ฉันคิด” รินพูดอย่างมั่นใจ “ดูสิคะ” เธอใช้ปลายไม้เขี่ยดอกไม้เหี่ยวๆ ที่ลอยน้ำมาติดอยู่ใกล้ๆ “เจ้าพวกนี้มันชอบตอมดอกไม้นี่นา”
แมลงเรืองแสงที่รินจับมาได้นั้น พากันบินเข้าไปตอมดอกไม้เล็กๆ สีม่วงที่ใกล้จะเหี่ยวเฉา มันใช้ปากเล็กๆ ของมันดูดน้ำหวานจากดอกไม้ ขณะเดียวกันก็ใช้ขาหน้าสองข้างกวาดละอองเรณูที่ติดอยู่ให้มากองรวมกัน
“มันกำลังผสมเกสรอยู่น่ะสิคะ!” รินร้องออกมาอย่างตื่นเต้น “พวกมันช่วยผสมเกสรดอกไม้ในคลองคำสาป!”
คามินพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น… ถ้าพวกมันหายไป ต้นไม้ก็คงไม่สามารถขยายพันธุ์ได้”
“ใช่ค่ะ” รินพยักหน้าเห็นด้วย “พวกมันคือส่วนสำคัญของห่วงโซ่อาหาร… เอ้ย ไม่ใช่… พวกมันคือส่วนสำคัญของวงจรชีวิตของพืชในคลองนี้” เธอพยายามนึกคำที่ถูกต้อง “ถ้าคลองคำสาปถูกทำลาย ต้นไม้เหล่านี้ก็จะตาย แล้วก็อาจจะส่งผลกระทบเป็นลูกโซ่ไปถึงสัตว์อื่นๆ ด้วย”
“แล้วพวกนายหัวเดชาล่ะ?” คามินถาม “พวกนั้นจะมองเห็นความสำคัญของมันไหม?”
“คงไม่เห็นหรอกค่ะ” รินส่ายหน้า “พวกนั้นเห็นแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง… เห็นแต่ความสะดวกในการเดินเรือ” เธอเงยหน้าขึ้นมองคามิน “พี่คามินคะ… ฉันว่าเราต้องทำอะไรสักอย่าง”
“ทำอะไร?” คามินถาม “เราจะไปห้ามพวกนั้นไม่ให้ทำลายคลองได้ยังไง?”
“ไม่ใช่ค่ะ” รินส่ายหน้า “ฉันหมายถึง… เราต้องช่วยรักษาพวกมันไว้” เธอพูดพร้อมกับหยิบเอาขวดโหลแก้วเล็กๆ ที่เธอพกติดตัวมาตลอดออกมา “ฉันจะจับพวกมันไปเลี้ยง… แล้วก็หาทางเพาะพันธุ์พวกมัน”
คามินมองรินด้วยความทึ่ง “เธอแน่ใจนะ? มันอาจจะยากนะ… พวกมันอาจจะไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่”
“ฉันต้องลองค่ะ” รินพูดอย่างมุ่งมั่น “ถ้าเราไม่ทำ แล้วใครจะทำ? พวกมันคือสิ่งมีชีวิตที่น่าทึ่ง… มันสมควรที่จะมีชีวิตรอดต่อไป” เธอค่อยๆ ใช้ปลายไม้ตักแมลงเรืองแสงตัวหนึ่งใส่ลงไปในขวดโหล
“แต่… เรื่องของนายหัวเดชา…” คามินเริ่มพูดถึงสถานการณ์ที่กำลังวิกฤต
“เรื่องนั้น… ฉันจะให้พี่ดูแลไปก่อน” รินพูดอย่างใจเย็น “ส่วนเรื่องของพวกแมลง… นี่คือหน้าที่ของฉัน” เธอปิดฝาขวดโหลอย่างแน่นหนา “ฉันจะทำให้ดีที่สุด”
ทันใดนั้นเอง เสียงตะโกนจากบนฝั่งก็ดังขึ้น “ริน! คามิน! รีบมานี่เร็วเข้า!”
ทั้งสองคนหันไปมอง ต้นเสียงคือชาวบ้านคนหนึ่งที่วิ่งหน้าตาตื่นมา “นายหัวเดชา… เรือของเขา… ติดอยู่ที่ปากคลองแล้ว!”
รินและคามินมองหน้ากันอย่างมีความหวัง “ติด?” รินทวนคำ “แสดงว่ากับดักยังทำงานอยู่!”
“ใช่! แล้ว… แล้วดูนั่นสิ!” ชาวบ้านชี้ไปยังท้องฟ้า “มีเรือปริศนา… ลอยมาเต็มไปหมดเลย!”
คามินเบิกตาโพลง “เรือปริศนา? พวกนั้นคือใคร?”
“ไม่รู้สิ! แต่… ดูเหมือนพวกนั้นกำลังจะบุกเข้ามา!”
รินกำขวดโหลในมือแน่น “ต้องรีบแล้ว!” เธอหันไปมองคามิน “พี่คามิน… เตรียมเครื่องปั่นไฟนั่นให้พร้อมนะ”
คามินพยักหน้า “ฉันพร้อมเสมอ” เขาเหลือบมองไปยังขวดโหลในมือของริน “แล้วพวกแมลงนี่ล่ะ?”
“พวกมัน… จะต้องปลอดภัย” รินพูด ดวงตาของเธอทอประกายแห่งความมุ่งมั่น “ฉันจะหาทางของฉันเอง”
เธอเหลือบมองไปยังปากคลองที่กำลังจะเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ ขณะเดียวกันก็สัมผัสได้ถึงประกายแสงเรืองรองจากขวดโหลในมือ… ดูเหมือนว่าการต่อสู้เพื่อรักษาชีวิตของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ชนิดนี้… จะต้องเริ่มต้นขึ้นแล้วเช่นกัน
“ริน! คามิน! ตรงนี้!” เสียงตะโกนอีกครั้งดังขึ้น “พวกเรือปริศนา… พวกมันกำลังจะยิง!”
รินสูดหายใจลึก “ไปกันเถอะ!” เธอตะโกนตอบกลับ พร้อมกับสอดขวดโหลเข้าในกระเป๋าเสื้อที่เปียกโชก “การต่อสู้ครั้งใหม่… กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!”
--- รินค้นพบแมลงชนิดใหม่ที่มีคุณสมบัติเรืองแสงและช่วยผสมเกสรดอกไม้ในคลองคำสาป ขณะเดียวกันคามินก็เตรียมพร้อมระบบผลิตไฟฟ้าใหม่เพื่อรับมือกับการโจมตีของนายหัวเดชาที่กำลังบานปลายจากการปรากฏตัวของกองเรือปริศนา