ตอนที่ 150 — การบุกคลองคำสาป
คลื่นซัดขึ้นจากร่องน้ำลึกที่ผ่ากลางที่ราบสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมรสุม ลำคลองที่คดเคี้ยวราวกับเส้นเลือดใหญ่ของแผ่นดินสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายเป็นประกายระยิบ นายหัวเดชา ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือรบ ‘พยัคฆ์ทะเล’ ขนาดมหึมา สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวที่กำลังจับจ้องเหยื่อ เบื้องหน้าคือปากทางเข้าคลองที่ถูกขนานนามอย่างหวาดหวั่นว่า ‘คลองคำสาป’ ปากคลองนั้นแคบจนน่าอึดอัดราวกับปากของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตที่ล่วงล้ำเข้าไป
“พวกนั้นคงคิดว่าผนังน้ำที่ข้าสร้างขึ้นมันแข็งแกร่งนักสินะ” นายหัวเดชาพูดขึ้น เสียงแหบห้าว แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่สั่งสมมานานหลายปี “คิดจะขวางทางข้าด้วยไม้ผุๆ กับปืนใหญ่ที่ดัดแปลงมาจากเครื่องมือโบราณงั้นรึ? มันก็แค่การดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของพวกปลากระดี่ที่ติดแห” เขาหันไปมองลูกน้องที่ยืนเรียงแถวอย่างสงบนิ่ง “ส่งสัญญาณ! ให้หน่วยที่เจ็ดบุกเข้าไปก่อน อย่าให้เสียกระบวน”
เสียงแตรสัญญาณดังขึ้นกึกก้อง เรือรบขนาดเล็กหลายลำเคลื่อนตัวออกจาก ‘พยัคฆ์ทะเล’ พุ่งตรงเข้าสู่ปากคลองคำสาปอย่างรวดเร็ว กัปตันเรือทั้งหลายต่างทราบดีถึงคำสั่งที่เด็ดขาดของนายหัว การสูญเสียเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ แต่การไม่เชื่อฟังคำสั่งนั้นคือหายนะที่ใหญ่หลวงกว่า
“คามินมันคงภูมิใจกับเรือ ‘พายุคลั่ง’ ของมันมากสินะ” นายหัวเดชาพูดเบาๆ ขณะมองไปยังเรือลำใหญ่ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ “มันคิดว่าการชนแล้วทำลายเรือของข้าจะทำให้มันรอดไปได้? โง่สิ้นดี” เขาเห็นภาพเรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ ที่ได้รับความเสียหายพุ่งเข้าชน ‘พายุคลั่ง’ อย่างจัง สร้างความเสียหายอย่างหนัก แต่ก็แลกมาด้วยการที่ ‘พายุคลั่ง’ เองก็บอบช้ำไม่แพ้กัน “นั่นแหละคือความผิดพลาดของพวกบ้านนอก พวกมันไม่เคยเข้าใจเลยว่า การทำลายคู่ต่อสู้ ต้องแลกด้วยอะไร”
ทันใดนั้น คลื่นในลำคลองก็ปั่นป่วนผิดปกติ น้ำสีเข้มข้นพลันกระฉอกขึ้นมาเหนือขอบตลิ่ง ราวกับมีบางสิ่งกำลังมีชีวิตขึ้นมาจากก้นบึ้ง เรือรบขนาดเล็กที่นำหน้าไปก่อนพลันเอียงกระเท่เร่ บางลำอับปางลงอย่างรวดเร็ว บางลำเสียการทรงตัวพลิกคว่ำหงายท้องไปในพริบตา เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังแว่วมาแต่ไกล ก่อนจะถูกเสียงปืนใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามกลบเสียงไป
“เกิดอะไรขึ้น!” นายหัวเดชาตะคอก เขาขมวดคิ้วแน่น กวาดสายตาไปทั่วบริเวณ “สัญญาณจากหน่วยที่เจ็ด!”
ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดโครมครามเข้ากับลำเรือเท่านั้น เงียบ… เงียบเกินไป
“ข้าว่าแล้ว… พวกมันต้องมีอะไรซ่อนอยู่” คามินปรากฏตัวขึ้นข้างนายหัวเดชา ใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาฉายแววผิดหวัง “คำสาปในคลองนี้… มันไม่ใช่แค่เรื่องเล่า”
“ไร้สาระ!” นายหัวเดชาตวาด “มีแต่พวกคนโง่เท่านั้นที่จะเชื่อเรื่องคำสาป” เขาผลักคามินออกเล็กน้อย “บอกทหาร เตรียมพร้อม! ปืนใหญ่ทั้งหมดเล็งไปที่ปากคลอง! พวกมันคิดจะเล่นสงครามประสาทกับข้าสินะ? ข้าจะแสดงให้พวกมันเห็นว่า ใครคือเจ้าแห่งสายน้ำที่แท้จริง!”
แต่แล้ว สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น เรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ ที่เคยแข็งแกร่งและน่าเกรงขาม เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พื้นไม้ดาดฟ้าสั่นคลอนจนแทบยืนไม่อยู่ เหล็กกล้าส่งเสียงครืดคราดราวกับกำลังจะฉีกขาด เสียงน้ำที่ดังผิดปกติมาจากใต้ท้องเรือ ไม่ใช่น้ำทะเลที่ซัดเข้ามา แต่เป็นเสียงน้ำที่กำลัง… ไหลย้อนกลับ
“อะไรกัน! ปั๊มน้ำเสียแล้วรึไง!” นายทหารคนหนึ่งตะโกนถามด้วยความตกใจ
“ไม่ใช่! นี่มัน… กับดัก!” คามินอุทาน เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่มาจากกลไกบางอย่างใต้ท้องเรือ “ระบบปิดกั้นน้ำโบราณ… มันทำงานแล้ว!”
“ปิดกั้นน้ำ?” นายหัวเดชาทวนคำ เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธ “พวกมันกล้าดียังไง!”
เรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ ค่อยๆ จมลงไปในลำคลองอย่างช้าๆ ผนังน้ำที่เคยแข็งแกร่งกลับกลายเป็นเหมือนกับดักที่ปิดล้อมพวกเขาไว้ แรงดันมหาศาลบีบคั้นลำเรือจากทุกทิศทาง ทหารบนเรือเริ่มแตกตื่น อาวุธหลุดมือ กระจายเกลื่อนพื้น
“ไม่!” นายหัวเดชาคำราม เขาทุบเข้ากับราวเหล็กอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง “พวกแกคิดจะขังข้าไว้ที่นี่รึไง! ข้าไม่ยอม! พวกแกไม่มีวันได้เห็นข้าจมน้ำตาย!” เขากัดฟันกรอด “เรียกทหารทั้งหมด! ทุกหน่วย! พวกมันต้องตาย! ต้องตายทั้งหมด! ข้าจะทำลายคลองคำสาปนี้ให้ย่อยยับ!”
เขากวาดสายตาไปรอบๆ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเดือดดาล “ส่งสัญญาณไปถึงค่ายใหญ่! บอกให้ส่งกำลังเสริมมาทั้งหมด! ข้าจะล้างบางพวกกบฏนี่ให้สิ้นซาก! ไม่มีใครหน้าไหน… หน้าไหน… จะมาขวางทางข้าได้อีก!”
น้ำสีเข้มข้นเริ่มเอ่อล้นขึ้นมาถึงระดับเอวของนายหัวเดชา เขาชักดาบออกมาจากฝัก เสียงครืดคราดของเหล็กเสียดสีกับเกราะดังขึ้นท่ามกลางเสียงโกลาหล
“คลองคำสาป… ข้าจะสาปแช่งพวกแกให้มากกว่าที่พวกแกเคยสาปแช่งใคร!”
เรือ ‘พยัคฆ์ทะเล’ จมลงไปเรื่อยๆ ใต้ผิวน้ำที่เริ่มขุ่นมัว นายหัวเดชาตะโกนสั่งการท่ามกลางความสิ้นหวังและคลื่นน้ำที่ถาโถมเข้ามา แต่ในแววตาของเขายังคงมีประกายแห่งความแค้นที่ลุกโชน พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้
“พวกแก… จะต้องชดใช้!”
--- การโจมตีคลองคำสาปของนายหัวเดชาไม่เป็นไปตามแผน เมื่อเรือรบของเขาติดกับดักโบราณที่ทำให้เรือเริ่มจมลง ทำให้นายหัวเดชาโกรธจัดและสั่งระดมกำลังทั้งหมดเพื่อทำลายคลองให้สิ้นซาก