ตอนที่ 9 — เสียงสะท้อนจากความว่างเปล่า
ลมหายใจของไพลินติดขัดในลำคอ เสียงหอบถี่ดังแข่งกับเสียงหวีดหวิวที่กำลังถาโถมเข้ามา กลิ่นอับชื้นของดินและหินในโถงใต้ดินถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคล้ายโอโซนหลังพายุฝน แต่ทว่ากลับแฝงด้วยความเย็นเยียบที่แทรกซึมไปถึงกระดูกสันหลัง แสงริบหรี่จากผลึกที่เคยส่องสว่างบัดนี้กลับสั่นไหวราวกับจะดับสูญไปทุกขณะ
“ซี!” ไพลินตะโกนเรียกเพื่อนรัก เสียงแหบพร่าของเธอแทบจะกลืนหายไปกับเสียงกระหึ่มที่ดังหนาขึ้นเรื่อยๆ “เราต้องไปจากที่นี่!”
ซี ซึ่งยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ไม่ไกลนัก หันมามองไพลินด้วยดวงตาเบิกกว้าง เขาพยายามก้าวไปข้างหน้า แต่ราวกับมีโซ่ที่มองไม่เห็นตรึงร่างของเขาไว้กับพื้น “ข้า…ข้าขยับไม่ได้ ไพลิน” เสียงของเขาขาดห้วง “มัน…มันกำลังดึงข้าเข้าไป”
ไพลินเบิกตากว้าง เธอสังเกตเห็นเงาดำทมิฬที่กำลังก่อตัวขึ้นรอบร่างของซี มันไม่ใช่เงาธรรมดา แต่เป็นคลื่นเสียงที่มองเห็นได้ มันบิดเบี้ยว บิดโค้ง และส่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ
“ไม่!” ไพลินร้อง เสียงของเธอสั่นเครือ แต่ขณะเดียวกันก็มีความเด็ดเดี่ยวบางอย่างผุดขึ้นในดวงตา เธอจับขลุ่ยวิญญาณโบราณที่แนบแน่นอยู่ในมือแน่นขึ้น ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่กับเสียงเพลงโบราณที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือด พลางนึกถึงคำสอนของมารดา “จงฟังเสียงหัวใจของเจ้า เสียงเพลงที่แท้จริงจะนำทางเจ้าเสมอ”
ในห้วงเวลาที่ทุกอย่างดูเหมือนจะสิ้นหวัง จู่ๆ ภาพในหัวของไพลินก็ชัดเจนขึ้น ภาพของบิดาของเธอกำลังเป่าขลุ่ยวิญญาณด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ภาพของมารดาที่กำลังฮัมเพลงกล่อมเด็กอย่างอ่อนโยน เสียงเหล่านี้ไม่ใช่เสียงรบกวน แต่เป็นเสียงแห่งความทรงจำอันอบอุ่น เสียงที่หล่อหลอมเธอมาตลอดชีวิต
“นี่ไม่ใช่เสียงสะท้อนแห่งความว่างเปล่า” ไพลินพึมพำกับตัวเอง “นี่คือเสียงที่แท้จริงของพวกเรา!”
เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกไหลผ่านร่างกาย แทนที่จะต่อต้านเสียงรบกวนอันบิดเบี้ยว ไพลินกลับเปิดใจรับมันเข้ามา เธอใช้ขลุ่ยวิญญาณโบราณบรรเลงเสียงเพลงแห่งการเยียวยา แต่คราวนี้ไม่ใช่การรักษาอาการป่วย แต่เป็นการเยียวยาจิตวิญญาณที่กำลังสั่นคลอนของตนเอง เสียงเพลงของเธอค่อยๆ ทอดยาวออกไป ผสมผสานกับเสียงหวีดหวิวที่ดังอยู่รอบตัว กลายเป็นบทเพลงที่แปลกประหลาด แต่เปี่ยมไปด้วยพลัง
เสียงของไพลินเริ่มมีความมั่นคงมากขึ้น เธอรู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงกับขลุ่ยในมือ พลังที่ไหลผ่านมันไม่ใช่พลังที่สั่นสะท้านเหมือนครั้งก่อนๆ แต่มันอบอุ่น นุ่มนวล และทรงพลังอย่างประหลาด ราวกับสายน้ำที่สามารถกัดเซาะหินผาที่แข็งแกร่งที่สุดได้
“เพลงแห่งการเยียวยา…” ไพลินกล่าวเสียงแผ่วเบา “มันไม่ใช่แค่การรักษาโรค… แต่มันคือการเยียวยาจิตวิญญาณที่แตกสลาย…”
เสียงสะท้อนแห่งความว่างเปล่าที่เคยครอบงำเริ่มอ่อนกำลังลงเมื่อเจอกับเสียงเพลงที่บริสุทธิ์ของไพลิน คลื่นเสียงสีดำทมิฬเริ่มถอยร่นราวกับถูกแสงสว่างขับไล่ ร่างของซีค่อยๆ หลุดออกจากวงล้อมของเงา และเขาก็ทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจอย่างแรง
“ไพลิน…” ซีพึมพำ มองดูไพลินด้วยความตกตะลึง “เจ้า…เจ้าทำได้อย่างไร?”
ไพลินลืมตาขึ้น เธอรู้สึกเหนื่อยอ่อน แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความเข้มแข็งที่ไม่เคยมีมาก่อน แผ่นหินสลักในมือของเธอส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ พลางฉายภาพขึ้นมา ภาพนั้นไม่ใช่ภาพของกลุ่มดาว หรือเส้นทางใดๆ แต่เป็นภาพของต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมไปทั่วทั้งผืนฟ้า และมีเสียงกระซิบแผ่วเบาดังออกมาจากภาพนั้น เสียงที่ดูเหมือนจะเรียกหาบางสิ่งบางอย่าง
“ข้า…ข้าไม่แน่ใจ” ไพลินตอบอย่างตรงไปตรงมา “แต่ข้าคิดว่า…ข้าเข้าใจมันแล้ว”
ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงกว่าเดิม เสียงหวีดหวิวที่เคยจางหายไปกลับดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้มาจากส่วนลึกของโถงใต้ดินอีกต่อไป แต่มาจากเบื้องบน… จากเพดานถ้ำที่กำลังยุบตัวลงมา
“ระวัง!” ซีตะโกน ขณะที่หินก้อนใหญ่เริ่มร่วงหล่นลงมา
ไพลินคว้าแขนของซีไว้แน่น เธอเหลือบมองแผ่นหินสลักที่ยังคงส่องแสงอยู่ ภาพต้นไม้โบราณยังคงปรากฏอยู่ แต่คราวนี้ กลับมีกลุ่มหมอกสีดำทะมึนกำลังคืบคลานเข้าปกคลุม ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง
“เราต้องออกไปจากที่นี่” ไพลินกล่าวเสียงหนักแน่น “แต่…ข้าคิดว่าการเดินทางของเรายังไม่จบแค่นี้”
เธอรู้ดีว่า เสียงสะท้อนแห่งความว่างเปล่าที่เธอเพิ่งเผชิญหน้ามานั้น ไม่ใช่ศัตรูตัวเดียวที่กำลังคุกคามหุบผาวิญญาณ การค้นพบ 'เพลงแห่งการเยียวยา' อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความลับที่ดำมืดกว่านั้น ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังตำนานโบราณและเสียงเพลงศักดิ์สิทธิ์ที่เธอเพิ่งปลุกขึ้นมา
ทั้งสองรีบวิ่งออกจากโถงใต้ดินที่กำลังพังทลาย แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามา ท่ามกลางเศษหินที่ร่วงหล่นลงมา ไพลินมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดครึ้ม เมฆหมอกสีดำกำลังก่อตัวขึ้นเป็นรูปทรงประหลาด คล้ายกับเงาของต้นไม้ที่เธอเห็นบนแผ่นหินสลัก… แต่คราวนี้ มันดูเหมือนจะมีชีวิตและกำลังเคลื่อนไหว
“อะไรนั่น?” ซีชี้ไปยังท้องฟ้าด้วยความหวาดหวั่น
ไพลินมองตาม เขาไป ดวงตาของเธอฉายแววครุ่นคิด “ข้า…ข้าไม่รู้” เธอตอบ “แต่ข้าสงสัยว่า…นี่อาจเป็นที่มาของทุกสิ่ง”
เสียงกระซิบจากแผ่นหินสลักดังขึ้นในหัวของเธออีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม “รากเหง้า…คือจุดเริ่มต้น…แต่เงามืด…กำลังคืบคลาน…สู่ยอด…”
ไพลินสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่ใช่ความหนาวเย็นจากสภาพอากาศ แต่เป็นความหนาวเย็นจากความกลัวที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ นี่ไม่ใช่จุดจบของภารกิจ แต่เป็นเพียงการเริ่มต้นของการเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เคยจินตนาการไว้
--- ไพลินสามารถขับไล่ 'เสียงสะท้อนแห่งความว่างเปล่า' ด้วยพลังจาก 'เพลงแห่งการเยียวยา' ซึ่งเธอค้นพบว่าไม่ใช่แค่การรักษาโรค แต่เป็นการเยียวยาจิตวิญญาณ และเปิดเผยเบาะแสใหม่ที่เชื่อมโยงกับต้นไม้โบราณบนแผ่นหินสลัก พร้อมกับเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่กำลังก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า