ตอนที่ 17 — เสียงกระซิบจากสายหมอก
ลมเย็นยะเยือกพัดพาเอาไอหมอกหนาทึบเข้ามาปกคลุมทุกสิ่ง ราวกับม่านสีเทาอมฟ้าที่บดบังทัศนียภาพ ไพลินก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง แผ่นหินสลักที่พ่อทิ้งไว้ให้ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยเกาะกุมจิตใจเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความสงบที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากภายใน
“ที่นี่… มันช่างเงียบสงัดเสียจริง” ซีเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแผ่วเบาจนเกือบจะกลืนหายไปกับเสียงลมที่พัดผ่าน “ราวกับว่าเวลาทั้งปวงได้หยุดนิ่งอยู่ที่นี่”
ไพลินพยักหน้าเห็นด้วย ดวงตาของเธอสอดส่ายไปรอบๆ พยายามมองทะลุหมอกหนาทึบนั้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลิ่นอายของความเศร้าโศกเจือจางปะปนมากับความชื้นเย็นของหมอก ราวกับว่าผืนดินแห่งนี้กำลังร่ำไห้ให้กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยจางหายไป
“บทเพลงแห่งการเยียวยา…” ไพลินพึมพำกับตัวเอง “มันอยู่ที่ไหนกันนะ”
เธอหยิบขลุ่ยวิญญาณขึ้นมาเป่า เสียงใสๆ ของขลุ่ยดังแว่วไปในความเงียบ ทว่าเสียงนั้นกลับถูกหมอกกลืนกินไปอย่างรวดเร็ว ไม่เหลือร่องรอยใดๆ ไว้ให้เห็น
“อย่าเพิ่งท้อแท้ไปเลย ไพลิน” ซีปลอบ “เราเพิ่งมาถึงไม่นานนัก บางที… บทเพลงที่แท้จริงอาจซ่อนตัวอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของหุบเขาแห่งนี้ก็ได้”
ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในหุบเขา หมอกค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นภาพของต้นไม้โบราณที่ยืนต้นตระหง่านอยู่ท่ามกลางผืนป่าที่ดูราวกับถูกทอดทิ้ง ใบไม้ที่เคยเขียวชอุ่มกลับแห้งกรอบและร่วงหล่น ส่งเสียงดังกรอบแกรบเมื่อถูกลมพัด
“ต้นไม้พวกนี้… ดูเหมือนกำลังจะตาย” ไพลินอุทานด้วยความตกใจ
“พวกมันกำลังโศกเศร้า” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง ทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งโหยง
ร่างสูงโปร่งของหญิงชราปรากฏขึ้นจากเงามืด ดวงตาของเธอเป็นประกายสีฟ้าอ่อน ราวกับแสงจันทร์ที่สะท้อนอยู่ในก้อนหิน ลำตัวของเธอถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีเงินที่เรืองรองอ่อนๆ
“ข้าคือ เอลาร่า ผู้พิทักษ์แห่งหุบเขาหมอก” นางกล่าว “ข้าเฝ้ารอคอยผู้ที่จะนำบทเพลงแห่งการเยียวยามาสู่ที่แห่งนี้มานานแสนนาน”
ไพลินก้าวไปข้างหน้าด้วยความเคารพ “ท่านเอลาร่า… ข้าคือไพลิน ข้ามาที่นี่เพื่อตามหาบทเพลงแห่งการเยียวยา”
เอลาร่าพยักหน้าช้าๆ “ข้ารู้… ข้าสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณแห่งบทเพลงที่อยู่ในตัวเจ้า แต่บทเพลงนั้น… มันยังไม่สมบูรณ์”
“ยังไม่สมบูรณ์?” ไพลินทวนคำ “แต่ข้า… ข้าคิดว่าข้าพบแล้ว”
“เจ้าพบเพียงเสียงสะท้อนของมัน” เอลาร่าตอบ “เจ้าได้เรียนรู้ที่จะปลอบประโลมความโศกเศร้า แต่เจ้ายังไม่ได้เรียนรู้ที่จะก้าวข้ามมัน การเยียวยาที่แท้จริง… มิใช่การหลีกหนีความเจ็บปวด แต่คือการยอมรับและเปลี่ยนแปลงมัน”
คำพูดของเอลาร่าทำให้ไพลินนึกถึง 'เพลงแห่งการยอมรับ' ที่เธอได้ค้นพบก่อนหน้านี้ มันคือการยอมรับความกลัวภายในใจของตนเอง การยอมรับความผิดพลาด และการยอมรับในสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
“แล้ว… ข้าจะทำอย่างไรต่อไป?” ไพลินถาม เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย
“เจ้าต้องเชื่อมโยงกับแก่นแท้ของหุบเขาแห่งนี้” เอลาร่ากล่าว “ต้นไม้โบราณเหล่านี้… พวกมันคือดวงวิญญาณของบรรพบุรุษที่ถูกพันธนาการด้วยความโศกเศร้าที่สั่งสมมานาน การจะปลดปล่อยบทเพลงแห่งการเยียวยาที่แท้จริง เจ้าต้องปลดปล่อยพวกมันเสียก่อน”
เอลาร่าชี้นิ้วไปยังต้นไม้โบราณต้นหนึ่งที่อยู่ใจกลางป่า เถาวัลย์สีดำสนิทรัดรึงลำต้นของมันไว้แน่น ราวกับอสรพิษที่กำลังบีบรัดเหยื่อ
“นั่นคือ 'ต้นกำเนิดแห่งเสียงร่ำไห้'” เอลาร่ากล่าว “หากเจ้าสามารถปลดปล่อยมันได้… บทเพลงแห่งการเยียวยาที่แท้จริงก็จะปรากฏขึ้น”
ไพลินมองไปยังต้นไม้ต้นนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน ทั้งความหวัง ความกลัว และความมุ่งมั่น เธอหยิบขลุ่ยวิญญาณขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้เป่าด้วยความสิ้นหวัง แต่เป่าด้วยความตั้งใจที่จะสื่อสาร
เสียงเพลงที่ดังออกมาจากขลุ่ยของไพลิน ไม่ใช่ 'เพลงแห่งการเยียวยา' หรือ 'เพลงแห่งการยอมรับ' อีกต่อไป แต่เป็นเสียงเพลงที่เกิดจากความเข้าใจอย่างแท้จริง เสียงเพลงที่สะท้อนถึงความโศกเศร้าของต้นไม้โบราณ ความเจ็บปวดของหุบเขาหมอก และความกลัวที่เคยเกาะกุมจิตใจของเธอเอง
เถาวัลย์สีดำเริ่มสั่นไหว เสียงคร่ำครวญดังออกมาจากลำต้นของต้นไม้โบราณ ราวกับว่ามันกำลังตอบรับเสียงเพลงของไพลิน
“สู้ต่อไป ไพลิน” ซีตะโกนให้กำลังใจ
ไพลินหลับตาลง เธอปล่อยให้เสียงเพลงนำพาเธอไปสู่จิตวิญญาณของต้นไม้โบราณ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด ความอ้างว้าง และความโหยหาที่กัดกินแก่นแท้ของมัน
ทันใดนั้น แผ่นหินสลักในมือของไพลินก็ส่องแสงสีทองสว่างวาบขึ้นมา ภาพที่ปรากฏขึ้นบนนั้นไม่ใช่ภาพมิติที่บิดเบี้ยวอีกต่อไป แต่เป็นภาพของดวงดาวที่ส่องประกายระยิบระยับบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่
“นั่นมัน… เส้นทางแห่งดวงดาว!” ไพลินอุทาน
“บางที… ต้นกำเนิดแห่งเสียงร่ำไห้… อาจเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดเผยเส้นทางที่แท้จริง” เอลาร่ากล่าว “บทเพลงแห่งการเยียวยาที่เจ้าตามหา… อาจไม่ใช่เพียงแค่บทเพลง… แต่อาจเป็นหนทางในการเชื่อมโยงกับดวงดาว… และพลังที่แท้จริงของหุบผาวิญญาณ”
ขณะที่ไพลินกำลังดำดิ่งสู่ห้วงแห่งการเชื่อมโยงกับต้นกำเนิดแห่งเสียงร่ำไห้ เถาวัลย์สีดำก็เริ่มคลายออก แสงสีทองสว่างไสวแผ่กระจายไปทั่วป่า เสียงคร่ำครวญค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบาของสายลมที่พัดผ่านใบไม้
ไพลินลืมตาขึ้น เธอพบว่าตนเองยืนอยู่ท่ามกลางต้นไม้โบราณที่บัดนี้กลับผลิใบสีเขียวสดใส เปล่งประกายอ่อนๆ ราวกับดวงดาวที่จุติลงมาบนผืนดิน
“ข้าทำได้แล้ว…” เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปีติยินดี
แต่แล้ว… ทันใดนั้น แผ่นหินสลักก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีทองที่เคยสว่างไสวพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เผยให้เห็นภาพของพายุหมุนที่ก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า ท่ามกลางเมฆหมอกที่หนาทึบ
“ภัยคุกคาม… กำลังกลับมา!” เอลาร่าตะโกน “มันแข็งแกร่งกว่าเดิม… เจ้าต้องรีบตัดสินใจ!”
ไพลินมองไปยังแผ่นหินสลักที่กำลังร้อนผ่าวในมือ ภาพของเส้นทางแห่งดวงดาวที่เคยสว่างไสว บัดนี้ถูกบดบังด้วยเงาดำทะมึนที่กำลังแผ่ขยายออกไป
“บทเพลงแห่งการเยียวยา… มันยังไม่สิ้นสุด…” ไพลินกล่าว เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังปะทุขึ้นจากใจกลางของหุบเขาหมอก… พลังงานที่เชื่อมโยงกับดวงดาว… และความลับที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังม่านหมอกอันเศร้าสร้อยนี้
“ข้าต้องไปต่อ…” เธอกล่าว สายตาของเธอจับจ้องไปยังศูนย์กลางของพายุหมุนบนท้องฟ้า… ที่ซึ่งอาจเป็นที่ตั้งของบทเพลงที่แท้จริง… หรืออาจเป็นกับดักอันตรายที่รอคอยเธออยู่
--- ไพลินได้พบกับผู้พิทักษ์แห่งหุบเขาหมอก เอลาร่า ซึ่งเผยว่าบทเพลงที่ไพลินค้นพบยังไม่สมบูรณ์ และการเยียวยาที่แท้จริงคือการยอมรับและเปลี่ยนแปลงความโศกเศร้า ไพลินสามารถปลดปล่อย 'ต้นกำเนิดแห่งเสียงร่ำไห้' ได้สำเร็จ ส่งผลให้ต้นไม้โบราณกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แต่ทันใดนั้น ภัยคุกคามจากท้องฟ้าก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเบาะแสใหม่ที่เชื่อมโยงบทเพลงแห่งการเยียวยาเข้ากับเส้นทางแห่งดวงดาวและพลังที่แท้จริงของหุบผาวิญญาณ