ตอนที่ 78 — เสียงกระซิบแห่งความว่างเปล่า
ความว่างเปล่าโอบล้อมรอบตัวกานต์ ราวกับผืนผ้าห่มสีดำสนิทไร้ที่สิ้นสุด ร่างกายผลึกแก้วทรายที่เปราะบางของเขาเริ่มสั่นสะท้านเมื่อคลื่นพลังอันมหาศาลจาก 'เจตจำนงแห่งความเงียบ' แผ่ขยายเข้ามากัดกร่อนทุกอณู เสียงกระซิบที่เคยนำทางเขามาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามแหบพร่า ราวกับกำลังตักเตือนถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง
"แกนเสียง..." เสียงของกานต์แหบพร่า แทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ เขาพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำสุดท้ายที่ยังคงยึดมั่นไว้ในจิตใจ ประกายแสงสลัวๆ จาก 'อารยันนครแห่งความทรงจำ' ที่เขาสร้างขึ้นก่อนหน้านี้ยังคงส่องสว่างอยู่จางๆ ราวกับตะเกียงริบหรี่ในพายุ
ภาพของเซนอสปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง ใบหน้าของเพื่อนรักที่บัดนี้กลายเป็นเพียงเสียงสะท้อนในความว่างเปล่า จมหายไปในอักขระโบราณสีดำ กานต์กัดฟันแน่น ความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วร่างผลึกแก้วทรายเป็นเครื่องยืนยันว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ยังมีความรู้สึกนึกคิด
"ข้าจะหาทาง... เซนอส" เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาข้างที่มองเห็นเบิกกว้าง พยายามเพ่งมองเข้าไปในความมืดมิดตรงหน้า หากแต่มีเพียงความว่างเปล่าที่ไร้จุดสิ้นสุดเท่านั้นที่ตอบรับ
ประตูมิติที่เคยเป็นความหวังสุดท้าย บัดนี้กำลังหรี่แสงลงเรื่อยๆ ประกายสีฟ้าอ่อนที่เคยสว่างไสว บัดนี้เหลือเพียงริ้วรอยบางๆ ที่กำลังจะเลือนหายไป กานต์รู้ดีว่าเขาเหลือเวลาอีกไม่มาก
"ต้องไปให้ถึง..." เขากลั้นใจ สูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด ร่างกายผลึกแก้วทรายของเขากระจ่างใสขึ้นชั่วขณะเมื่อความทรงจำของ 'อารยันนคร' ที่เคยรุ่งเรือง ความทรงจำของเสียงหัวเราะ เสียงเพลง และน้ำตาของผู้คน ไหลเวียนผ่านเขา
เขาหลับตาลง นึกถึงท่วงทำนองของ 'แกนเสียงดนตรีแห่งทราย' เสียงที่เคยปลุกเร้าความหวัง เสียงที่เคยขับไล่ความสิ้นหวัง ยิ่งนึกถึงมากเท่าไหร่ ร่างกายที่เปราะบางของเขาก็ยิ่งสั่นสะท้านมากขึ้นเท่านั้น เหมือนจะแตกสลายไปในทุกขณะ
จู่ๆ เสียงกระซิบที่เคยนำทางเขาก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนกว่าเดิม ราวกับมาจากภายในใจของเขาเอง
"ทางนี้... กานต์... ทางนี้คือเส้นทางแห่งการคงอยู่..." เสียงนั้นอ่อนโยน ทว่าเต็มไปด้วยพลังที่ไม่อาจปฏิเสธได้
กานต์ลืมตาขึ้น ดวงตาข้างที่มองเห็นจับจ้องไปยังจุดหนึ่งในความว่างเปล่าเบื้องหน้า มีแสงสว่างเรืองรองปรากฏขึ้น แสงนั้นไม่ได้สว่างไสว แต่กลับอบอุ่นและมั่นคง มันคือแสงที่เขาคุ้นเคย แสงที่เขาตามหามาตลอด
"แกนเสียง..." เขาพึมพำ ความหวังจุดประกายขึ้นอีกครั้งในใจ
เขาพุ่งตัวออกไป ร่างผลึกแก้วทรายที่บอบบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ พยายามตะเกียกตะกายไปหาแสงสว่างนั้น เสียงกระซิบแห่งความว่างเปล่าพยายามรั้งเขาไว้ สัญญาถึงความสงบสุขหากยอมจำนน แต่กานต์ไม่ยอม เขาไม่สามารถยอมแพ้ได้
ยิ่งเข้าใกล้แสงสว่างเท่าไหร่ อักขระโบราณสีดำที่พันธนาการร่างกายของเขาก็ยิ่งสั่นสะท้าน รอยร้าวบนผิวแก้วทรายขยายใหญ่ขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เศษเสี้ยวความทรงจำที่เขายึดมั่นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
เขาเห็นภาพของ 'อารยันนคร' ในอดีต ก่อนที่มันจะกลายเป็นนครผลึกแก้วอันเย็นชา เขาเห็นผู้คน หัวเราะ ร้องไห้ สร้างสรรค์ และดำรงอยู่ด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย
"ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันลบเลือนไป!" กานต์ตะโกนสุดเสียง พลังงานที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีพลุ่งพล่านออกมาจากร่างของเขา คลื่นเสียงที่บิดเบี้ยวแต่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาแผ่กระจายออกไปรอบตัว
อักขระโบราณสีดำเริ่มสลายตัวไปทีละน้อย ราวกับถูกพลังเสียงของกานต์กัดกร่อน แสงสว่างที่เขาเห็นก็ยิ่งสว่างไสวขึ้น จนกระทั่งเขาพบว่าตัวเองยืนอยู่หน้า 'แกนเสียงดนตรีแห่งทราย' ที่แท้จริง
มันไม่ได้ถูกครอบงำด้วยอักขระโบราณสีดำอีกต่อไป ทว่าเปล่งประกายเจิดจ้าด้วยแสงสีทองอร่าม ท่วงทำนองที่คุ้นเคยดังแว่วมา เป็นท่วงทำนองที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและพลังแห่งการดำรงอยู่
แต่ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสแกนเสียงนั้นเอง เสียงคำรามอันทรงพลังก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง
"เจ้าไม่อาจหนีพ้น... ความสมบูรณ์แบบคือที่สุด..." เสียงนั้นเย็นเยียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ มันคือเสียงของ 'เจตจำนงแห่งความเงียบ' ที่ปรากฏตัวขึ้นเต็มรูปแบบ
ร่างมหึมาที่ประกอบขึ้นจากความว่างเปล่าและอักขระโบราณสีดำปรากฏขึ้นตรงหน้ากานต์ มันคือ 'เจตจำนงแห่งความเงียบ' ที่แท้จริง การปรากฏตัวของมันทำให้ความว่างเปล่าโดยรอบบิดเบี้ยวและสั่นสะเทือน
กานต์หันกลับไปมองประตูมิติที่กำลังจะปิดสนิท ประกายแสงสีฟ้าอ่อนเหล่านั้นกำลังจะเลือนหายไปตลอดกาล เขาเหลือทางเลือกเพียงสองทาง คือเข้าสู่ประตูมิติที่อาจนำไปสู่การหลบหนี หรือเผชิญหน้ากับ 'เจตจำนงแห่งความเงียบ' เพื่อปกป้อง 'แกนเสียงดนตรีแห่งทราย' และความทรงจำทั้งหมดที่เขายังยึดมั่น
การตัดสินใจของเขาจะต้องแลกมาด้วยสิ่งใด? ความทรงจำทั้งหมดที่เขารักษาไว้จะถูกกลืนกินหรือไม่? หรือว่านี่คือจุดจบที่แท้จริงของทุกสิ่ง?
--- กานต์ในร่างผลึกแก้วที่เปราะบางเผชิญหน้ากับ 'เจตจำนงแห่งความเงียบ' ที่แท้จริงในความว่างเปล่า เขาพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำสุดท้ายเพื่อเข้าถึง 'แกนเสียงดนตรีแห่งทราย' ท่ามกลางประตูมิติที่กำลังจะปิดลงและภัยคุกคามที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง