ตอนที่ 8 — เปลวไฟในพายุและเหล็กกล้าที่ถูกลับ
เสียงไม้กระดานลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะฝีเท้าที่หนักหน่วงและสับสนวุ่นวาย กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นดินชื้นแฉะและเขม่าควันไฟที่เริ่มข้นคลักจนแสบจมูก บรรยากาศใน The Pilgrims' Rest ไม่ใช่การต้อนรับผู้แสวงบุญที่อบอุ่นอย่างที่เคยเป็นมาตลอดหลายสิบปี แต่มันคือสมรภูมิขนาดย่อมที่ถูกปิดตายด้วยพายุฝนด้านนอก
Anwen ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กหนาหนัก มือที่เคยใช้เช็ดแก้วอย่างประณีตบัดนี้กำด้ามมีดทำครัวเล่มยาวที่หยิบมาจากโต๊ะเตรียมอาหารไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเธอกวาดมองความโกลาหลตรงหน้าด้วยความเยือกเย็นที่ฝืนธรรมชาติ หัวใจของเธอเต้นระรัวเหมือนกลองศึก แต่ในฐานะเจ้าของสถานที่ เธอรู้ดีว่าหากเธอเสียอาการ ความพินาศจะมาเยือนถึงหลังคาบ้าน
“ถอยไป! อย่าขวางทาง!” เสียงคำรามของหนึ่งในนักล่าดังขึ้นพร้อมกับเสียงโลหะปะทะกันดังเคร้งใหญ่ ชายในชุดหนังหยาบกร้านพยายามพุ่งเข้าหาหญิงสาวปริศนาที่หลบอยู่หลังเสาไม้กลางห้องโถง ทว่าเขากลับถูกขัดขวางโดยร่างของชายที่อ้างตัวเป็นเจ้าหน้าที่ราชสำนัก ซึ่งบัดนี้เลิกแสร้งทำเป็นนักเดินทางผู้สุภาพ และชักดาบสั้นออกมาด้วยท่วงท่าที่เฉียบคมเกินกว่าจะเป็นเพียงคนธรรมดา
“ที่นี่คือโรงเตี๊ยม ไม่ใช่ลานประหาร!” Anwen ตะโกนก้อง เสียงของเธอไม่ได้ดังที่สุด แต่กลับมีความหนักแน่นที่ทำให้ความวุ่นวายชะงักไปชั่วอึดใจ “หากพวกเจ้าต้องการจะฆ่ากัน ก็จงออกไปทำที่ลานดินข้างนอก อย่ามาทำลายข้าวของในบ้านของข้า!”
“ถอยไปซะ แม่หญิง! นี่ไม่ใช่เรื่องของคนขายเหล้า!” นักล่าคนหนึ่งหันมาถลึงตาใส่เธอ ใบหน้าของเขาเปื้อนรอยโคลนและแววตาเต็มไปด้วยความกระหายเลือด “ยัยหนูนี่มีของที่พวกเราต้องเอาคืน และถ้าใครขวาง... มันต้องตาย!”
Anwen ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เธอมองผ่านกลุ่มคนที่กำลังตะลุมบอนไปเห็น Fin เด็กหนุ่มคนครัวที่กำลังพยายามลาก Granny Nessa เข้าไปในครัวเพื่อความปลอดภัย ทว่าสายตาของเธอกลับไปหยุดอยู่ที่ช่องว่างใต้พื้นไม้ที่เพิ่งถูกเปิดออกจากการปะทะ ร่องรอยของกล่องไม้ประทับตราขุนนางที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อครู่ยังคงวางระเกะระกะอยู่ตรงนั้น มันคือหลักฐานความโสมมที่กำลังจะลามมาเผาไหม้ชีวิตอันสงบสุขของเธอ
ทันใดนั้น เสียงไม้กระดานแตกดังสนั่นมาจากทางด้านหลังโรงเตี๊ยม—ทิศทางของห้องเก็บเสบียง! นักล่าอีกกลุ่มหนึ่งไม่ได้มาเพื่อไล่ล่าหญิงสาวเพียงอย่างเดียว แต่พวกมันกำลังบุกเข้ามาเพื่อทำลายหลักฐานหรือชิงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน
“Fin! ปิดประตูห้องครัว! Nessa, ไปที่ห้องใต้ดิน!” Anwen สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดแบบที่เธอไม่เคยใช้มาก่อน เธอรู้แล้วว่าความเมตตาที่เธอเคยมีให้แก่คนแปลกหน้าได้สิ้นสุดลงแล้วในวินาทีนี้
การปะทะกันระลอกใหม่เริ่มขึ้นเมื่อกลุ่มนักล่าชุดที่สองบุกเข้ามาทางประตูหลัง พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อกวาดล้าง ดาบเล่มหนึ่งตวัดผ่านอากาศเฉียดไหล่ของ Anwen ไปเพียงนิดเดียว เธอรู้สึกถึงลมเย็นที่ปะทะผิวหนังและความร้อนแรงของประกายไฟที่กระเด็นออกมาจากคมดาบที่กระทบกัน
เจ้าหน้าที่ปลอมตัวคนนั้น—ซึ่ง Anwen เริ่มมั่นใจว่าเขาอาจจะเป็นคนของราชสำนักจริงๆ—พยายามกันกลุ่มนักล่าให้ออกห่างจากหญิงสาวปริศนา “เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้! พวกเจ้ากำลังทำผิดกฎหมายอาณาจักร!” เขาตะโกนขณะที่ต้องรับมือกับดาบยาวของนักล่าสองคนพร้อมกัน
“กฎหมายงั้นรึ?” นักล่าหัวหน้ากลุ่มแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและน่าขนลุก “ในป่าและบนถนนหลวง กฎหมายมีเพียงอย่างเดียวคือผู้ที่แข็งแกร่งกว่าคือผู้ที่เขียนมันขึ้นมา!”
ในจังหวะที่ความวุ่นวายถึงขีดสุด พ่อค้าวัวที่บาดเจ็บและนอนซมอยู่มุมห้องก็ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อนักล่าคนหนึ่งเหวี่ยงอาวุธพลาดไปโดนเขา Anwen รู้สึกถึงความโกรธที่ปะทุขึ้นในอก มันไม่ใช่ความโกรธแบบคนขวัญอ่อน แต่มันคือความโกรธของเจ้าของถิ่นที่เห็นรังของตนถูกย่ำยี
เธอตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด Anwen คว้าขวานจามฟืนที่วางอยู่ใกล้เตาผิงขึ้นมา น้ำหนักของมันหนักอึ้งแต่กลับให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด เธอไม่ได้พุ่งเข้าไปกลางวงล้อมเพื่อฆ่าคน แต่เธอพุ่งไปที่จุดยุทธศาสตร์—คือทางเชื่อมระหว่างห้องโถงกับช่องลับใต้พื้น
“ถ้าอยากได้ของในนี้ ก็ต้องผ่านข้าไปก่อน!” เธอคำรามพร้อมกับจามขวานลงบนโต๊ะไม้ใกล้กับนักล่าที่กำลังจะพุ่งเข้าหาหญิงสาว เสียงไม้แตกกระจายทำให้พวกมันชะงักไปชั่วครู่
ความขัดแย้งระหว่างอำนาจรัฐที่แฝงเร้น ความโลภของขุนนางที่ซ่อนในช่องลับ และความตายที่ไล่ล่าหญิงสาวไร้ชื่อ กำลังหลอมรวมกันเป็นพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะถล่ม The Pilgrims' Rest ให้ราบเป็นหน้ากลอง Anwen รู้ดีว่าเมื่อแสงอรุณของวันใหม่มาถึง โรงเตี๊ยมแห่งนี้อาจจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ขณะที่เธอกำลังเผชิญหน้ากับนักล่าที่พุ่งเข้ามาหาเธอโดยตรง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ขอบประตู—เงาร่างของทหารม้าในชุดเกราะเต็มยศกำลังควบม้าฝ่าสายฝนเข้ามาทางด้านหน้าโรงเตี๊ยม ไม่ใช่เพื่อช่วย แต่ดูเหมือนกำลังมาเพื่อปิดล้อมสถานที่แห่งนี้ให้กลายเป็นกรงขัง
เสียงฝีเท้าม้าและเสียงแตรศึกดังกังวานฝ่าเสียงพายุเข้ามา ความตึงเครียดพุ่งทะลุเพดาน Anwen กระชับขวานในมือแน่นขึ้น ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังประตูที่กำลังจะถูกพังเข้ามา พร้อมกับความจริงที่ว่า... สงครามที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นที่นี่
--- Anwen ตัดสินใจลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องโรงเตี๊ยมจากการบุกรุกของกลุ่มนักล่าที่ต้องการชิงของในช่องลับ ขณะที่สถานการณ์บานปลายจนถึงขั้นมีการเผชิญหน้ากับกองกำลังทหารที่กำลังมุ่งหน้ามายังที่พัก