ตอนที่ 78 — ระบำแห่งความว่างเปล่าและสายตาจากนิรันดร์
ความเงียบในช่องว่างระหว่างมิติไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือเสียงกรีดร้องที่ถูกทำให้ไร้เสียง เป็นความอ้างว้างที่หนาแน่นจนแทบจะสัมผัสได้ด้วยผิวหนัง Anwen รู้สึกได้ว่าร่างกายครึ่งโลหะของเธอกำลังสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บ แต่เพราะแรงสั่นสะเทือนของความจริงที่กำลังถูกบิดเบือนอยู่รอบตัว เธอพยายามคว้ามือของใครสักคนในกลุ่มผู้รอดชีวิต—ไม่แน่ใจว่าเป็น Fin หรือ Granny Nessa—แต่ปลายนิ้วที่แข็งกระด้างของเธอสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าที่ไหลผ่านไปเหมือนกระแสน้ำที่ไม่มีวันสิ้นสุด
รอบกายของพวกเขาไม่ใช่ความมืดสนิท หากแต่เป็นเศษซากของความเป็นจริงที่ลอยคว้าง ราวกับเศษกระจกที่แตกกระจายจากท้องฟ้าที่พังทลาย บางชิ้นสะท้อนภาพโรงเตี๊ยม 'The Pilgrims' Rest' ที่กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังในความทรงจำ บางชิ้นสะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามที่พวกเขาไม่เคยได้สัมผัสอีกเลยนับตั้งแต่เครื่องจักรโบราณตื่นขึ้น ทุกอย่างลอยละล่องอยู่ในสภาวะไร้น้ำหนัก ไร้ทิศทาง และไร้กาลเวลา ทุกอย่างดูเหมือนกำลังเต้นระบำอยู่ในความสับสนวุ่นวายที่ไร้เสียงดนตรี
"ทุกคน... ตั้งสติไว้!" Anwen ตะโกนออกไป แต่น้ำเสียงของเธอกลับหายไปในความว่างเปล่าทันทีที่หลุดจากลำคอ เธอเห็นเงาร่างของเพื่อนร่วมชะตากรรมลอยคว้างอยู่ไม่ไกลนัก พวกเขาดูเหมือนดวงดาวที่กำลังดับแสงลงทีละดวงในมหาสมุทรแห่งความมืดมิด ความรู้สึกโดดเดี่ยวจู่โจมเข้าสู่จิตใจของเธอรุนแรงยิ่งกว่าแรงบีบอัดของพลังงานจากฟากฟ้าและใต้ดินที่เธอเคยเผชิญมาเสียอีก
ทันใดนั้น ความมืดที่เคยว่างเปล่าก็เริ่มเปลี่ยนไป แสงสลัวสีม่วงครามจางๆ เริ่มก่อตัวขึ้นจากความไม่มีอะไร มันไม่ใช่แสงสว่างที่ให้ความอบอุ่น แต่เป็นแสงที่ฉายให้เห็นถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเบื้องบน เหนือขึ้นไปจากเศษซากที่ลอยคว้าง Anwen สัมผัสได้ถึง 'ดวงตา' มันไม่ใช่ดวงตาที่เป็นก้อนเนื้อและน้ำตาแบบมนุษย์ แต่มันคือความตระหนักรู้ที่ยิ่งใหญ่ มหาศาล และเย็นชา ราวกับดวงอาทิตย์ที่เฝ้ามองฝุ่นผงที่กำลังปลิวว่อน มันไม่ได้มองมาด้วยความเมตตา หรือแม้แต่ความโกรธแค้น มันมองมาด้วยความสงสัย... สงสัยในตัวตนที่แปลกปลอมอย่างพวกเธอ
"มันกำลังมองเราอยู่..." เสียงหนึ่งกระซิบผ่านจิตใต้สำนึกของเธอ มันไม่ใช่เสียงพูด แต่มันคือกระแสความรู้สึกที่ไหลบ่าเข้ามาในหัวของ Anwen ราวกับเข็มที่ทิ่มแทง รอยจารึกในร่างกายของเธอเริ่มเรืองแสงสีฟ้าหม่น ตอบสนองต่อการมีอยู่ของตัวตนเบื้องบน พลังงานที่เคยรุนแรงบัดนี้กลับกลายเป็นแรงดึงดูดที่ประหลาด มันพยายามจะดึงเธอกลับไปสู่ความเป็นระเบียบที่เยือกเย็น เหมือนที่ตัวตนลึกลับในห้องโถงเคยเสนอให้เธอ
ในขณะที่เธอกำลังจะถูกความว่างเปล่ากลืนกิน สัมผัสหนึ่งก็กระตุกความทรงจำของเธอขึ้นมา ภาพของโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยแก้วเหล้าที่หกเลอะเทอะ ภาพของกลิ่นซุปอุ่นๆ ที่ Granny Nessa เคยทำ และเสียงหัวเราะที่ไม่ได้เกิดจากกลไก ความเป็นมนุษย์ที่แสนเปราะบางนั้นกำลังถูกท้าทายด้วยความยิ่งใหญ่ของจักรวาลที่ไร้ความหมาย เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า หากเธอปล่อยให้ตัวเองถูกกลืนกินโดยความว่างเปล่านี้ หรือยอมจำนนต่อระเบียบที่ไร้ชีวิต ความเป็นมนุษย์ที่เธอพยายามรักษามาตลอดจะสูญสิ้นไปอย่างถาวร
จู่ๆ พื้นที่ลอยคว้างก็เกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง เศษซากของความจริงเริ่มหมุนวนเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา สิ่งมีชีวิตลึกลับที่เคยเฝ้ามองอยู่เบื้องบนเริ่มขยับเคลื่อนไหว ราวกับมันกำลังจะ 'หยิบฉวย' เศษเสี้ยวแห่งความจริงเหล่านี้ไปรวมกันเป็นสิ่งใหม่ Anwen รู้สึกได้ว่าแรงดึงดูดมหาศาลกำลังพยายามฉีกร่างครึ่งโลหะของเธอออกเป็นสองส่วน พลังงานจากรอยจารึกในตัวเธอเริ่มปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชนะ แต่มันคือการดิ้นรนเพื่อ 'ดำรงอยู่' ในโลกที่กำลังจะถูกเขียนขึ้นใหม่
"เราจะไม่หายไป..." Anwen กัดฟันกร่อนผ่านความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างเนื้อและโลหะ เธอพยายามรวบรวมเจตจำนงทั้งหมดที่มี สั่งการให้รอยจารึกหยุดดูดซับความว่างเปล่า และเริ่มเปลี่ยนมันให้กลายเป็นแรงผลักดัน เธอต้องการสร้าง 'จุดพักพิง' แห่งใหม่ขึ้นมาในความว่างเปล่านี้ ไม่ใช่โรงเตี๊ยมที่ทำจากไม้และดิน แต่เป็นโรงเตี๊ยมที่สร้างขึ้นจากเศษซากของความจริงที่แตกสลาย เพื่อเป็นที่พักพิงให้กับผู้แสวงบุญที่หลงทางในมิติอันกว้างใหญ่
ท่ามกลางพายุแห่งความว่างเปล่า แสงสีฟ้าจากรอยจารึกของเธอและแสงสีม่วงจากตัวตนเบื้องบนเริ่มปะทะกัน เกิดเป็นคลื่นกระแทกที่สั่นสะเทือนไปถึงรากฐานของมิติ ความจริงที่บิดเบี้ยวเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างที่จับต้องได้มากขึ้น... สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้ ไม่ใช่การทำลายล้าง แต่คือการกำเนิดใหม่ที่แสนโกลาหล
--- Anwen และผู้รอดชีวิตลอยคว้างในความว่างเปล่าระหว่างมิติ ภายใต้สายตาของตัวตนลึกลับที่เฝ้ามองจากเบื้องบน ท่ามกลางการปะทะกันระหว่างเจตจำนงของเธอและแรงดึงดูดของมิติที่กำลังจะก่อตัวขึ้นใหม่