ตอนที่ 75 — เงาในรอยแยกและคมดาบแห่งความว่างเปล่า
เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความมืดมิดของห้องโถงเครื่องจักรโบราณ กลุ่มเงาลึกลับที่พุ่งออกมาจากรอยแยกมิติมิได้มาเพื่อเจรจา แต่พวกมันมาเพื่อทำลายล้าง ร่างเงาเหล่านั้นดูคล้ายกับมนุษย์ที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากควันดำและเศษเหล็กที่แหลมคม ทุกย่างก้าวของพวกมันทิ้งรอยไหม้ไว้บนพื้นโลหะกึ่งชีวภาพของห้องโถง Anwen ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางความโกลาหล ร่างกายครึ่งโลหะของเธอสั่นสะท้านด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ส่งมาจากรอยจารึกบนผิวหนัง มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองต่อสิ่งแปลกปลอมที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาในกระแสพลังงานของเธอ
"ถอยไป!" Anwen ตะโกนสั่งผู้รอดชีวิตที่ยังคงตกตะลึงอยู่ด้านหลัง เสียงของเธอแหบพร่าแต่แฝงด้วยอำนาจที่เธอเองก็ไม่เคยคิดว่าจะมี เธอขยับกายก้าวไปข้างหน้า แขนโลหะของเธอเรืองแสงสีฟ้าหม่นตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไปจากมนุษย์ปกติ ตัวตนลึกลับที่เคยยืนเผชิญหน้ากับเธอเมื่อครู่—ผู้ที่เสนอโลกแห่งระเบียบอันเย็นชา—กลับจางหายไปในเงามืด ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่ดูเหมือนจะดูดกลืนแสงสว่างทั้งหมดในห้องโถงไป
เงาตัวแรกพุ่งเข้าหาเธอด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ มันไม่ได้ใช้ดาบ แต่ใช้แขนที่ยืดขยายออกเป็นใบมีดโลหะสีดำทมิฬ Anwen เบี่ยงตัวหลบอย่างฉับพลัน ความรู้สึกของโลหะที่เสียดสีกับอากาศทำให้เธอได้ยินเสียงหวีดหวิวที่บาดแก้วหู เธอเหวี่ยงแขนโลหะเข้าปะทะ แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนเธอรู้สึกได้ถึงแรงสะท้อนที่ส่งผ่านไปถึงกระดูกซี่โครงที่เป็นเนื้อหนัง ความรู้สึกเจ็บปวดที่คุ้นเคยช่วยย้ำเตือนว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ และเธอยังมีความเป็นมนุษย์ที่ต้องปกป้อง
"พวกมันไม่ใช่ทหารของขุนนาง... และไม่ใช่เครื่องจักรจากใต้ดิน" Fin กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เด็กหนุ่มที่เคยเงียบขรึมบัดนี้ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวขณะที่เขาพยายามคว้าเศษซากโลหะขึ้นมาเป็นอาวุธ "พวกมันเหมือน... ความว่างเปล่าที่เดินได้"
Anwen ไม่มีเวลาให้ปลอบประโลม เธอต้องใช้สมาธิทั้งหมดไปที่รอยจารึก พลังงานจากรอยแยกมิติกำลังปั่นป่วน เธอสัมผัสได้ว่าเงาเหล่านี้กำลังพยายามจะ 'กลืนกิน' พลังงานที่เธอกำลังควบคุมอยู่ หากพวกมันทำสำเร็จ ห้องโถงแห่งนี้จะไม่ใช่แค่สมรภูมิ แต่มันจะเป็นจุดเริ่มต้นของการดับสูญที่แท้จริง
การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้น เงาหลายร่างเริ่มล้อมกรอบเข้ามา พวกมันเคลื่อนที่ด้วยจังหวะที่ขัดกับกฎฟิสิกส์ บางครั้งก็วาร์ปหายไปในอากาศและปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในมุมที่คาดไม่ถึง Anwen พบว่าการใช้กำลังกายเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ เธอจึงตัดสินใจทำสิ่งที่เสี่ยงที่สุด นั่นคือการเปิดประตูรอยจารึกในร่างกายให้กว้างขึ้นเพื่อปล่อยคลื่นพลังงานออกมา
"อย่าปล่อยให้พวกมันแตะต้องรอยแยก!" Anwen ตะโกนสั่งขณะที่เธอรวบรวมพลังงานมาไว้ที่ฝ่ามือโลหะ แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจนห้องโถงทั้งห้องกลายเป็นสีขาวโพลน เธอปลดปล่อยคลื่นกระแทกออกไปเป็นวงกว้าง พลังงานนั้นปะทะกับกลุ่มเงาจนพวกมันกรีดร้องด้วยเสียงที่ไม่มีที่มา มันไม่ใช่เสียงร้องของสิ่งมีชีวิต แต่เป็นเสียงโลหะที่ถูกฉีกขาด
แรงระเบิดทำให้พื้นห้องโถงสั่นสะเทือน รอยแยกมิติที่อยู่เบื้องหลังเริ่มขยายตัวและหดตัวอย่างบ้าคลั่ง Anwen รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ความเจ็บปวดจากการที่เนื้อหนังและโลหะพยายามจะขยายขอบเขตออกไปพร้อมกับพลังงานนั้นรุนแรงจนเธอแทบจะหมดสติ แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะล้มลง เธอเห็นเงาหนึ่งที่ดูแตกต่างจากพวกที่เหลือ มันมีรูปร่างสูงโปร่งและสวมอาภรณ์ที่ดูคล้ายกับนักปราชญ์ในยุคโบราณ แต่มันกลับไร้ซึ่งใบหน้า มีเพียงความมืดมิดที่ไหลวนอยู่ในกรอบของศีรษะ
เงาตนนั้นไม่ได้พุ่งเข้าโจมตีเหมือนตัวอื่นๆ แต่มันกลับยืนนิ่ง มองดูเธอด้วยสายตาที่มองไม่เห็น ราวกับกำลังประเมินค่าของ 'สิ่งปนเปื้อน' อย่างเธอ
"เจ้ากำลังขัดขวางกระบวนการที่ควรจะเป็น" เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของ Anwen มันไม่ใช่เสียงที่ผ่านโสตประสาท แต่เป็นเสียงที่สั่นสะเทือนผ่านรอยจารึกโดยตรง "ระเบียบไม่อาจเกิดขึ้นได้ท่ามกลางความโกลาหลที่เจ้าพยายามรักษาไว้"
Anwen กัดฟันกรอด เธอพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ "ระเบียบที่ปราศจากชีวิต... มันก็แค่สุสานที่จัดระเบียบไว้ดีเท่านั้น!"
เธอพุ่งเข้าหาเงาตนนั้นด้วยความบ้าคลั่ง แขนโลหะของเธอเรืองแสงจัดจนดูเหมือนดาบแห่งแสง ทว่าก่อนที่การปะทะจะเกิดขึ้น รอยแยกมิติที่อยู่ด้านหลังเงาตนนั้นก็เกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง แรงดึงดูดมหาศาลเริ่มดูดกลืนทุกอย่างเข้าไป ทั้งเงาที่กำลังต่อสู้ ทั้งเศษซากเครื่องจักร และแม้แต่ตัว Anwen เอง
"Anwen!" เสียงของ Granny Nessa ดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย แต่อันเวนไม่ได้ยินเสียงนั้นอีกต่อไป เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกยืดออกเป็นเส้นด้ายยาวเหยียด ความมืดมิดเริ่มครอบงำการมองเห็น แต่ในความมืดนั้น เธอเห็นบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเงาทั้งหมด... มันคือดวงตาขนาดมหึมาที่กำลังลืมตาขึ้นจากก้นบึ้งของรอยแยก
โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ก่อนที่ความรู้สึกสุดท้ายของเธอจะเป็นแรงกระชากที่รุนแรงจนทำให้สติสัมปชัญญะขาดสะบั้นลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่น่าขนลุกในห้องโถงที่เหลือเพียงเศษซากของการต่อสู้
--- Anwen และผู้รอดชีวิตถูกโจมตีโดยกลุ่มเงาลึกลับจากรอยแยกมิติในห้องโถงเครื่องจักรโบราณ ท่ามกลางการต่อสู้ที่ดุเดือด เธอได้เผชิญหน้ากับตัวตนปริศนาที่พยายามขัดขวางการมีอยู่ของเธอ ก่อนที่รอยแยกมิติจะเกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงและดูดกลืนทุกอย่างลงไปสู่ความมืดมิด