ตอนที่ 2 — กลิ่นดินและรอยร้าวที่มองไม่เห็น
เสียงฟ้าร้องคำรามต่ำอยู่ไกลออกไป ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังบดเคี้ยวเมฆครึ้มเหนือราชอาณาจักร Castellane ภายใน The Pilgrims' Rest กลิ่นฟืนไหม้ในเตาผิงปะทะกับกลิ่นไอดินชื้นแฉะที่ติดมากับเสื้อคลุมของแขกผู้มาเยือน Anwen ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กหนาหนัก มือของเธอเช็ดคราบน้ำที่กระเด็นมาโดนพื้นอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบกวาดมอง 'องค์ประกอบ' ของความวุ่นวายที่เพิ่งวางตัวลงในห้องโถงกลาง
กลุ่มแรกคือพ่อค้าวัวสามคน ร่างกายของพวกเขาดูหนักอึ้งด้วยความเหนื่อยล้าและกลิ่นสาบสัตว์ กลิ่นโคลนเลนจากทางหลวงใหญ่ติดมากับรองเท้าบูทหนังที่สึกกร่อน พวกเขานั่งลงที่โต๊ะมุมห้อง ส่งเสียงพึมพำถึงราคาเนื้อวัวที่อาจจะพุ่งสูงขึ้นหากถนนถูกปิดกั้นด้วยน้ำท่วม Anwen ไม่ได้สนใจเรื่องกำไรขาดทุนของพวกเขา สิ่งที่เธอสนใจคือรอยถลอกที่ข้อมือของพ่อค้าคนโต—มันไม่ใช่รอยจากการทำงานหนัก แต่มันคือรอยจากการถูกดึงกระชากด้วยความรุนแรง
ถัดมาไม่ไกล ชายในชุดผ้าคลุมสีเข้มที่ดูสะอาดสะอ้านผิดกับสภาพอากาศกำลังนั่งตัวตรง แผ่นหลังของเขาแข็งทื่อราวกับทำจากเหล็กกล้า แม้จะพยายามทำตัวกลมกลืนเหมือนนักเดินทางทั่วไป แต่การที่เขาสั่งไวน์แดงชั้นดีแทนที่จะเป็นเบียร์ราคาถูกในโรงเตี๊ยมริมทางแบบนี้ ก็บ่งบอกฐานะที่แท้จริงของเขาได้ดีพอๆ กับการวางมือไว้ใกล้ด้ามมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม Anwen รับรู้ถึงสายตาที่คอยลอบสังเกตคนอื่นของเขา มันเป็นสายตาของนักล่าที่กำลังประเมินเหยื่อ หรือไม่ก็เจ้าหน้าที่ที่กำลังมองหาความผิดปกติ
และสุดท้าย... หญิงสาวคนนั้น
เธอนั่งอยู่ตรงข้ามกับแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันเพียงลำพัง ไม่มีหีบไม้ ไม่มีถุงย่าม ไม่มีแม้แต่ผ้าเช็ดหน้าติดตัว ราวกับว่าเธอเพิ่งจะหลุดออกมาจากความว่างเปล่ากลางพายุ เธอไม่ได้ดูหวาดกลัว แต่ดูเหมือนคนที่สูญเสียความสามารถในการรู้สึกไปแล้ว ดวงตาของเธอจ้องมองเปลวไฟในเตาผิงด้วยความว่างเปล่าที่น่าขนลุกยิ่งกว่าความมืดด้านนอก
"Fin! เอาน้ำอุ่นมาให้แขกกลุ่มแรกหน่อย แล้วเตรียมซุปข้าวโอ๊ตของ Granny Nessa ให้เร็วที่สุด เรามีแขกเยอะกว่าที่คิดในคืนนี้" Anwen สั่งเสียงเรียบ
เด็กหนุ่มคนครัวพยักหน้าสั้นๆ เขาเดินผ่านกลุ่มพ่อค้าไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ใบหน้าเรียบเฉยของ Fin เป็นสิ่งที่ช่วยรักษาความสงบในโรงเตี๊ยมได้ดีเสมอ เขาจัดการวางชามซุปที่ส่งควันกรุ่นลงบนโต๊ะของพ่อค้าวัว กลิ่นหอมของหัวหอมผัดและมันฝรั่งช่วยลดความตึงเครียดในอากาศลงได้เล็กน้อย
"ข้าขอเบียร์แรงๆ สักแก้ว และที่พักที่แห้งที่สุดเท่าที่เจ้าจะมี" พ่อค้าคนโตพูดพลางปาดเหงื่อที่ผสมกับน้ำฝนบนหน้าผาก "ทางหลวงข้างหน้านั่น... มันเริ่มจะกลายเป็นบ่อโคลนแล้ว ถ้าขุนนางยังไม่ยอมซ่อมสะพานทางทิศใต้ พวกเราคงต้องจอดวัวนอนกลางฝนกันหมดแน่"
"ที่นี่มีที่พักที่แห้งเสมอสำหรับผู้ที่พร้อมจะจ่ายตามราคา" Anwen ตอบพลางเลื่อนแก้วเบียร์ให้ "แต่ถ้าท่านหมายถึงการบ่นเรื่องภาษีถนนหลวง ข้าแนะนำให้เก็บไว้คุยกับพวกเจ้าหน้าที่ในชุดคลุมสีเข้มนั่นจะดีกว่า"
คำพูดของเธอทำให้ชายในชุดคลุมชะงักไปครู่หนึ่ง เขาปรายตามามอง Anwen ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ราวกับจะบอกว่าเขาไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด
Anwen เดินเลี่ยงไปทางหญิงสาวปริศนา เธอไม่ได้เดินเข้าไปหาอย่างโจ่งแจ้ง แต่เลือกที่จะวางถ้วยน้ำชาอุ่นๆ ลงบนโต๊ะข้างๆ มือของหญิงสาวคนนั้นอย่างเงียบเชียบ
"น้ำชานี้ไม่คิดเงิน" Anwen กระซิบเบาๆ "มันจะช่วยให้ความหนาวเข้าไม่ถึงกระดูก"
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาของเธอสบกับ Anwen เป็นครั้งแรก มันเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ "ขอบคุณค่ะ... แต่ฉันไม่มีอะไรจะจ่าย"
"ที่นี่เราไม่ได้วัดค่าคนด้วยเหรียญทองเสมอไป บางครั้งแค่การที่ท่านยังนั่งอยู่ตรงนี้โดยไม่สร้างความเดือดร้อน ก็ถือเป็นค่าตอบแทนที่เพียงพอแล้ว" Anwen กล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะหันกลับไปจัดการกับความวุ่นวายตรงหน้าต่อ
ความสงบที่ดูเหมือนจะเกิดขึ้นจากการจัดการของ Anwen นั้นเป็นเพียงเปลือกนอก ภายใต้เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาไม้และเสียงเคี้ยวอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ความตึงเครียดกำลังก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง พ่อค้าวัวเริ่มกระซิบกระซาบกันเรื่องการเก็บภาษีที่ผิดปกติในหมู่บ้านถัดไป ชายลึกลับเริ่มขยับตัวเข้าใกล้กลุ่มพ่อค้ามากขึ้นราวกับกำลังจับจังหวะการสนทนา และหญิงสาวผู้ไร้สัมภาระก็เริ่มก้มหน้าลงต่ำ ราวกับกำลังหลบซ่อนจากบางสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในห้องนี้ แต่กำลังตามเธอมาในพายุ
ทันใดนั้น เสียงกระแทกประตูหน้าโรงเตี๊ยมอย่างแรงก็ดังขึ้น พร้อมกับลมพายุที่พัดพาเอาน้ำฝนและเศษดินเข้ามาในห้องโถง ทุกสายตาหันไปมองที่ประตู
ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนังที่เปียกโชกยืนอยู่ตรงนั้น หน้าอกของเขาขึ้นลงอย่างแรง และที่เอวของเขามีตราประทับของราชสำนัก Castellane ที่ถูกทำให้เปื้อนโคลนจนเกือบมองไม่เห็น
"มีใครเห็นนักโทษที่หนีออกมาจากขบวนรถเมื่อครู่บ้างไหม!" เขาตะโกนก้อง เสียงของเขาทำลายความเงียบสงบที่ Anwen เพิ่งจะสร้างขึ้นจนสิ้นซาก
Anwen นิ่งงันไปเพียงวินาทีเดียว ก่อนจะวางผ้าเช็ดมือลงบนเคาน์เตอร์อย่างมั่นคง เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก แต่ดวงตาของเธอเริ่มกวาดมองแขกทุกคนในห้องอีกครั้ง—ไม่ใช่เพื่อต้อนรับ แต่เพื่อหาคำตอบว่า 'นักโทษ' ที่เขาพูดถึง คือใครกันแน่ในบรรดาคนแปลกหน้าเหล่านี้
--- ท่ามกลางความตึงเครียดของแขกกลุ่มต่างๆ ที่มาถึงโรงเตี๊ยม Anwen พยายามรักษาความสงบและต้อนรับพวกเขาด้วยความยุติธรรมในแบบของเธอ แต่แล้วการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่ราชสำนักที่ตามหานักโทษก็ทำให้ความสงบนั้นพังทลายลง