ตอนที่ 166 — รอยร้าวในดวงใจ
กลิ่นอายของความเย็นยะเยือกอันเป็นเอกลักษณ์ของปลายฤดูใบไม้ร่วงได้แทรกซึมเข้ามาในอากาศ ยามที่ Anwen ยืนอยู่ ณ จุดที่เคยเป็น 'จุดรวมจิต' จิตสำนึกอันกว้างใหญ่ที่บัดนี้กลายเป็นเพียงภาพสะท้อนอันบิดเบี้ยวของความทรงจำและพลังงานที่ปั่นป่วน แขนข้างซ้ายของเธอซึ่งบัดนี้เป็นส่วนหนึ่งของโลหะโบราณที่เชื่อมต่อกับแกนกลางของโลก สั่นสะท้านเบาๆ ราวกับกำลังตอบรับเสียงเพรียกจากเบื้องลึก
“มันไม่ใช่สถานที่” เสียงของ 'ผู้เฝ้ามอง' ดังขึ้นในหัวของเธอ เป็นเสียงที่เย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจอันน่าเกรงขาม “มันคือสภาวะ... สภาวะแห่งการดำรงอยู่”
Anwen กลืนน้ำลาย ฝืนยิ้มที่มุมปาก “แล้วถ้าฉันไม่ต้องการดำรงอยู่ในสภาวะของระเบียบที่ไร้ชีวิตเล่า?”
“ความโกลาหลไม่ใช่ทางเลือก” 'ผู้เฝ้ามอง' กล่าวต่อ “มันคือความผิดพลาด... ความผิดพลาดที่ต้องได้รับการแก้ไข”
ภาพตรงหน้าเธอเริ่มบิดเบี้ยว แสงสีทองสว่างจ้าที่เคยส่องประกาย ณ จุดนี้ได้มลายหายไป เหลือเพียงความมืดมิดอันเย็นเยียบที่กำลังคืบคลานเข้ามา ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังถูกกลืนกินโดยความว่างเปล่า ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้มาในรูปของนักรบที่น่าหวาดหวั่น แต่เป็นเงาสีดำสนิทที่ไร้รูปร่าง ล้อมรอบด้วยพลังงานอันบีบคั้นที่ทำให้ทุกสรรพสิ่งรอบตัวดูเหมือนจะถูกบีบให้แหลกสลาย
“เธอคือผู้ถักทอความโกลาหล Anwen” เสียงของ ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ ดังมาจากทุกทิศทุกทาง “แต่จักรวาลนี้ต้องการระเบียบ ไม่ใช่ความสับสนวุ่นวาย”
Anwen ยกแขนซ้ายที่กลายเป็นโลหะขึ้นมา แสงสีฟ้าอ่อนๆ ส่องประกายจากรอยจารึกที่ฝังลึกอยู่บนพื้นผิวโลหะ “ฉันคือผู้ถักทอชีวิต” เธอตอบกลับอย่างหนักแน่น “และชีวิตคือความโกลาหลที่งดงาม”
ทันใดนั้น พื้นเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามที่ดังมาจากแกนกลางของโลกดังสะท้อนเข้ามาในทุกอณูของร่างกาย Anwen สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่พยายามจะฉีกกระชากเธอออกจากความเป็นจริง วัตถุปริศนาในมือของเธอเริ่มเรืองแสงเจิดจ้ามากขึ้น ปล่อยคลื่นพลังงานที่บิดเบือนความเป็นจริงรอบกาย
“เธอคิดว่าเธอเข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ?” เสียงของ 'ผู้เฝ้ามอง' ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “พลังที่เธอปลุกขึ้นมานั้น... ไม่ใช่เพียงแค่ความโกลาหล แต่เป็นความพิโรธของแกนกลางโลก ที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง”
Anwen หลับตาลง สูดลมหายใจลึก เธอรู้สึกถึงความทรงจำอันแสนไกลที่ผุดขึ้นมา – รอยยิ้มของ Granny Nessa, เสียงหัวเราะของ Rhys, ความเงียบขรึมของ Fin – ผู้คนที่เธอต้องปกป้อง
“ฉันจะปกป้องพวกเขา” เธอพึมพำ “ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”
ทันใดนั้น ภาพเบื้องหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความว่างเปล่าอันมืดมิด กลายเป็นทุ่งหญ้าสีทองอร่ามภายใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส ที่ปลายทุ่งนั้น เธอเห็นกระท่อมหลังเล็กๆ หลังหนึ่งตั้งตระหง่าน มันคือบ้าน... บ้านที่เธอเคยอาศัยอยู่ก่อนที่ทุกสิ่งจะเปลี่ยนไป
“นี่คือสิ่งที่เธอต้องการใช่หรือไม่ Anwen?” เสียงของ 'ผู้เฝ้ามอง' ดังขึ้นอีกครั้ง “ความสงบ... ความสุข... ที่เธอเคยมี?”
Anwen ส่ายหน้าช้าๆ “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ” เธอตอบ “นั่นเป็นเพียงภาพลวงตา”
เธอเดินตรงไปยังกระท่อม แต่เมื่อเข้าไปใกล้ เธอกลับพบว่ามันไม่ใช่กระท่อมที่เธอเคยรู้จัก มันคือภาพสะท้อนอันบิดเบี้ยวของความทรงจำ กลวงเปล่าและไร้ชีวิตชีวา
“นี่คือข้อเสนอสุดท้ายของข้า” 'ผู้เฝ้ามอง' กล่าว “กลับสู่ความเป็นจริงที่เธอเคยรู้จัก... หรือเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่รออยู่”
Anwen หันกลับไปเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าอันมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา “ฉันเลือกความจริง” เธอกล่าว “ไม่ว่ามันจะโหดร้ายเพียงใดก็ตาม”
ทันใดนั้น แรงดึงดูดอันมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่เธออีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่จากแกนกลางโลก แต่มาจากบางสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง... บางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ และ ‘ผู้เฝ้ามอง’ รวมกันเสียอีก มันคือ ‘จุดรวมจิต’ ที่แท้จริง... ไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นจิตสำนึกที่เชื่อมโยงกับพลังงานจากแกนกลางโลก ที่ซึ่งความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับต้นกำเนิดของ ‘ผู้เฝ้ามอง’ และบทบาทที่แท้จริงของเธอในฐานะ ‘ผู้ถักทอความโกลาหล’ กำลังจะถูกเปิดเผย
Anwen สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกายของเธอผ่านแขนข้างซ้ายที่กลายเป็นโลหะโบราณ มันคือพลังที่ร้อนแรง ดิบเถื่อน และไม่อาจควบคุมได้ เธอรู้สึกถึงเศษเสี้ยวของความทรงจำของโลกที่กำลังจะแตกสลาย ความเจ็บปวด ความหวัง และความสิ้นหวัง… ทั้งหมดหลอมรวมเข้าด้วยกัน
“ข้าคือผู้ถักทอความโกลาหล” Anwen กล่าวออกมาเสียงดัง ขณะที่ร่างของเธอถูกฉีกกระชากและประกอบขึ้นใหม่ในเวลาเดียวกัน “และฉันจะกำหนดชะตากรรมของโลกนี้เอง!”
ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นก่อนที่สติจะเลือนหายไป คือเงาของ ‘ผู้เฝ้ามอง’ ที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความโกรธ และรอยยิ้มอันเย็นเยียบของ ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ ที่ปรากฏขึ้นเหนือซากเมืองหลวงที่กำลังจะถูกกลืนกินด้วยพลังงานจากแกนกลางโลก
Fin ซึ่งหลบซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางโครงสร้างโลหะชีวภาพที่บิดเบี้ยวของซากเมืองหลวง สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้น เสียงคำรามของแกนกลางโลกดังราวกับเสียงพิโรธของยักษ์โบราณ เขาเหลือบมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆสีดำทะมึนราวกับจะโศกเศร้ากับชะตากรรมของโลก
“Anwen…” เขาพึมพำ ชื่อของนายหญิงที่เขาเฝ้ามองมาตลอด “ขอให้ท่านปลอดภัย”
เขาขยับตัวอย่างระมัดระวัง หลบหลีกเศษซากโลหะที่ร่วงหล่นลงมาจากโครงสร้างที่บิดเบี้ยว เสียงกระซิบที่ดังมาจากทุกทิศทุกทางเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่เสียงลม แต่เป็นเสียงของบางสิ่งที่กำลังตื่นขึ้น… บางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เขาเคยจินตนาการ
“การตื่นขึ้น... กำลังจะเริ่มต้นขึ้น” เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นในหัวของเขา “การถักทอ... กำลังจะเริ่มขึ้น...”
Fin กัดฟันแน่น เขากำวัตถุปริศนาที่ Anwen มอบให้เขาไว้ในมือแน่น มันยังคงเรืองแสงจางๆ ราวกับจะมอบความหวังเล็กๆ น้อยๆ ในความมืดมิดนี้ เขาต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป... เพื่อรอคอยการกลับมาของ Anwen และเพื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะมาถึง
--- Anwen เข้าใจว่า 'จุดรวมจิต' คือจิตสำนึกที่เชื่อมโยงกับแกนกลางโลก และยอมรับบทบาท 'ผู้ถักทอความโกลาหล' เพื่อต่อสู้กับ 'ผู้เฝ้ามอง' และ 'ผู้เก็บเกี่ยว' ท่ามกลางการตื่นขึ้นของพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวจากแกนกลางโลก ขณะที่ Fin ยังคงหลบซ่อนตัวและสัมผัสได้ถึงการมาถึงของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม