ตอนที่ 147 — เสียงกระซิบจากความว่างเปล่าและเงาสะท้อนของโรงเตี๊ยม
ความเย็นเยียบแทรกซึมผ่านโครงสร้างกึ่งโลหะกึ่งชีวภาพของโรงเตี๊ยม ‘The Pilgrims’ Rest’ ไม่ใช่ความเย็นจากลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านทางหลวงใหญ่ แต่เป็นความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากแก่นกลางของโลก Anwen ยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ที่บิดเบี้ยวไปจากเดิม ผนังซึ่งเคยเป็นไม้โอ๊คขัดเงาและปูนปลาสเตอร์ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยแผ่นโลหะเย็นเฉียบที่สะท้อนแสงสลัวๆ ของโคมไฟที่ยังคงทำงานอยู่ รอยจารึกที่เคยสลักลึกบนแขนขวาของเธอ เปล่งแสงสีฟ้าเรืองรองเป็นจังหวะช้าๆ ราวกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นอย่างเชื่องช้า
Fin เด็กหนุ่มคนครัวผู้เงียบขรึม ยืนพิงเคาน์เตอร์ที่บัดนี้ดูราวกับส่วนหนึ่งของเครื่องจักรโบราณ ดวงตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่บัดนี้กลายเป็นแผงกระจกสีดำทึบ ทอดสายตาไปยังทางหลวงใหญ่ที่เคยคึกคัก ปัจจุบันว่างเปล่าไร้ซึ่งชีวิตชีวา มีเพียงเถาวัลย์โลหะสีดำที่เลื้อยพันไปทั่ว ราวกับเส้นเลือดที่แข็งตัวของโลกที่กำลังจะตาย
“ไม่มีใครผ่านมาเลยจริงๆ หรือแม่?” Fin เอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ราวกับไม่ได้ใช้งานมานาน
Anwen สูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของโลหะที่ปะปนกับกลิ่นดินชื้นและกลิ่นอายลึกลับที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน แทรกซึมเข้าสู่ปอดของเธอ “มันยังไม่ถึงเวลา Fin” เธอตอบ ดวงตาของเธอมองไปยังวัตถุรูปทรงคล้ายผลึกสีดำที่วางอยู่บนแท่นบูชาขนาดเล็กกลางห้องโถง วัตถุนั้นคือ ‘จุดรวมจิต’ ที่เธอได้มา มันสั่นไหวเป็นจังหวะเบาๆ ราวกับมีชีวิต
“แต่นายท่านคาเซียน…” Granny Nessa แม่ครัวปากจัดที่บัดนี้ดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด เอ่ยขึ้นขณะที่กุมมือของเธอไว้แน่น “เขาบอกว่าพวก ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ กำลังจะมา… พวกมันจะ ‘ชำระล้าง’ ทุกอย่างที่ดู ‘ไม่สมบูรณ์’… และที่นี่… ที่นี่มันไม่สมบูรณ์เลยแม่” เธอชี้ไปยังผนังที่บิดเบี้ยวและเถาวัลย์โลหะที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา
Anwen เดินตรงไปยังวัตถุปริศนานั้น นิ้วมือข้างที่ไม่ได้มีรอยจารึกของเธอสัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเฉียบของมัน “คาเซียน… เขาก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมที่ใหญ่กว่านี้เนสซ่า” เธอพึมพำ “พวก ‘ผู้เก็บเกี่ยว’… พวกมันเชื่อในระเบียบที่สมบูรณ์แบบ… แต่ระเบียบที่ไร้ชีวิต… มันก็ไม่ต่างอะไรกับความตาย”
เธอหันกลับมามอง Fin และ Nessa ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้ว่าร่างกายของเธอจะเปลี่ยนแปลงไป แต่เจตจำนงของเธอยังคงแข็งแกร่ง “เราจะไม่อยู่รอให้พวกมันมา ‘ชำระล้าง’ เรา” Anwen กล่าวเสียงหนักแน่น “วัตถุชิ้นนี้… มันคือ ‘จุดรวมจิต’… มันจะพาเราไปยังที่ที่ปลอดภัย… ที่ที่เราจะสามารถรวบรวมเศษเสี้ยวของความเป็นมนุษย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ได้”
Fin ก้าวออกมาจากเคาน์เตอร์ มอง Anwen ด้วยแววตาที่ผสมผสานระหว่างความกลัวและความหวัง “แล้วเราจะไปที่ไหนแม่? มีที่ไหนอีกที่ยังไม่ถูก ‘ชำระล้าง’?”
“ที่ที่ซึ่งความทรงจำยังคงมีอยู่… ที่ซึ่งความโกลาหลยังคงมีชีวิต” Anwen ตอบ ดวงตาของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าจากรอยจารึกบนแขน “เราจะไปที่ ‘จุดรวมจิต’… แต่ไม่ใช่ที่นี่… เราจะไปที่ ‘แก่นแท้’ ของมัน”
เธอหยิบวัตถุปริศนาขึ้นมา มันเรืองแสงสว่างขึ้นเมื่ออยู่ในมือของเธอ “ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น… ทุกความทรงจำ… ทุกความเจ็บปวด… มันถูกเก็บไว้ที่นั่น… ถ้าเราสามารถเข้าถึงมันได้… เราอาจจะเข้าใจ… และเราอาจจะหาทาง… ที่จะหยุดยั้งพวกมันได้”
ขณะที่ Anwen กำลังจะเริ่มกระบวนการเปิดทาง เถาวัลย์โลหะสีดำที่เลื้อยพันเข้ามาตามผนังก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงหึ่งๆ ดังขึ้นจากใต้พื้นโรงเตี๊ยม ซึ่งเคยเป็นจุดที่เครื่องจักรโบราณเคยทำงานอย่างบ้าคลั่ง
“แม่… ดูนั่น!” Fin ชี้ไปยังรอยแยกเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นบนพื้น รอยแยกนั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น และจากภายในนั้น… แสงสีดำสลัวๆ เริ่มส่องลอดออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนในโสตประสาทของ Anwen
เสียงกระซิบนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์… ไม่ใช่เสียงของจักรกล… มันเป็นเสียงที่เกิดจากความว่างเปล่า… เสียงที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด… ราวกับเสียงสะท้อนจากเศษเสี้ยวของมิติที่กำลังแตกสลาย
“มัน… มันกำลังเรียกหา… พวกเรา…” Anwen พูดเสียงสั่น รอยจารึกบนแขนของเธอสว่างวาบขึ้น ตอบสนองต่อเสียงนั้น
“เรียกหา? แม่… มันฟังดูเหมือน… ความว่างเปล่ากำลังจะกลืนกินเรา…” Nessa พึมพำ มือของเธอกุมแขนของ Anwen
Anwen หลับตาลง พยายามรวบรวมสติ เธอนึกถึงภาพโรงเตี๊ยมในอดีต ภาพแขกที่เคยเดินทางมาพัก ภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ… ความทรงจำเหล่านั้นคือสิ่งที่ทำให้เธอเป็น Anwen… คือสิ่งที่แยกเธอออกจาก ‘ระเบียบ’ ที่เย็นชาของพวก ‘ผู้เก็บเกี่ยว’
“มันไม่ใช่แค่ความว่างเปล่า… มันคือ… เสียงเพรียก… จากส่วนที่แตกสลาย… จากที่ที่ความจริงถูกบิดเบือน…” Anwen ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอฉายแววที่ลึกซึ้งเกินกว่ามนุษย์ทั่วไป “มันกำลังบอกว่า… ทางรอด… อาจจะอยู่… ในที่ที่ไม่มีใครคาดคิด…”
เธอเงยหน้ามอง Fin และ Nessa “เตรียมตัวให้พร้อม… เราจะออกเดินทาง… แต่ไม่ใช่ในทิศทางที่พวก ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ คาดหวัง…”
ขณะที่ Anwen กำลังจะเริ่มกระบวนการเปิดมิติด้วยวัตถุปริศนา แสงสีดำจากรอยแยกใต้พื้นก็สว่างวาบขึ้น และเงาสะท้อนบางอย่างก็ปรากฏขึ้นบนผนังที่เย็นเฉียบ… มันไม่ใช่เงาของ Anwen, Fin, หรือ Nessa… แต่มันคือเงาของโรงเตี๊ยม… โรงเตี๊ยมที่ดูเหมือนเดิม… ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย… และเงาของโรงเตี๊ยมนั้น… ก็ค่อยๆ ยืดออก… และกลืนกินร่างของ Anwen เข้าไป… ทิ้งให้ Fin และ Nessa มองดูด้วยความตกตะลึง… ท่ามกลางเสียงกระซิบที่ดังมาจากความว่างเปล่า… และเงาสะท้อนที่กำลังจะพา Anwen ไปสู่การเดินทางครั้งใหม่… ณ จุดที่ความทรงจำและมิติบรรจบกัน
--- Anwen และคนสนิทเผชิญหน้ากับการตื่นขึ้นของพลังงานลึกลับจากใต้โรงเตี๊ยมที่เปลี่ยนสภาพไป ขณะเดียวกัน Anwen ก็สัมผัสได้ถึงเสียงเพรียกจากความว่างเปล่าที่เชื่อมโยงกับวัตถุปริศนาและรอยจารึกในร่างของเธอ การตัดสินใจเดินทางไปยัง 'จุดรวมจิต' กลายเป็นเรื่องเร่งด่วน เมื่อเงาสะท้อนของโรงเตี๊ยมโบราณปรากฏขึ้นและดูดกลืน Anwen เข้าไป ทิ้งให้คนสนิทเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่รุนแรงขึ้น