ตอนที่ 143 — เสียงกระซิบจากเศษเสี้ยวแห่งความจริง
แสงสีแดงฉานของดาวเคราะห์ Ancoron สาดส่องลงมายังผืนป่าโลหะชีวภาพที่บิดเบี้ยว ทะลุผ่านชั้นบรรยากาศที่เต็มไปด้วยอนุภาคที่ไม่อาจระบุได้ เสียงโลหะเสียดสีดังระงมเป็นเสียงเพลงกล่อมของโลกใบใหม่นี้ Anwen เดินย่ำไปบนพื้นผิวที่เคยเป็นดิน แต่บัดนี้กลับกลายเป็นแผ่นโลหะบางๆ ที่สั่นไหวเล็กน้อยทุกครั้งที่ก้าวเท้า ราวกับปฐพีทั้งผืนกำลังหายใจอย่างเชื่องช้า มือซ้ายของเธอ ซึ่งบัดนี้ส่วนใหญ่กลายเป็นโลหะสีเงินวาววับ กำลังถือวัตถุที่ส่องแสงเรืองรอง มันเป็นก้อนผลึกสีฟ้าเข้มที่มีรูปร่างคล้ายหัวใจมนุษย์ที่แตกสลาย แต่มันกลับเต้นตุบๆ อย่างมีชีวิต ราวกับกำลังดึงพลังงานจากสภาพแวดล้อมรอบตัวมาหล่อเลี้ยง
“นี่มัน… ที่ไหนกันแน่?” เสียงแหบพร่าของ Anwen ดังขึ้นในความเงียบที่ปกคลุมเป็นพักๆ เธอจำไม่ได้แล้วว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ความทรงจำสุดท้ายคือภาพของการปะทะกันอันรุนแรง แสงสว่างวาบ และความรู้สึกราวกับถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ เธอจำได้ถึง 'ผู้เก็บเกี่ยว' ที่บัดนี้มีรูปลักษณ์สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเดิม จ้องมองเธอด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นสีดำสนิท
เธอเหลือบมองมือซ้ายของตัวเองอีกครั้ง ร่างกายของเธอเปลี่ยนแปลงไปมากนับตั้งแต่เหตุการณ์ที่โรงเตี๊ยม อาวุธที่เคยใช้ต่อสู้ ตอนนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย แขนซ้ายของเธอที่เคยได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกับ 'ผู้เก็บเกี่ยว' บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยโลหะสีเงินวาววับที่เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระราวกับเป็นอวัยวะเดิม แม้จะดูแปลกตา แต่พลังที่ไหลเวียนผ่านมันก็ทำให้เธอรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่ไม่เคยมีมาก่อน
“อย่างน้อยก็ยังมีสิ่งนี้…” เธอพึมพำ พลางยกวัตถุสีฟ้าขึ้นมามอง มันคือ 'เศษเสี้ยวแห่งความทรงจำ' ที่เธอค้นพบในซากเมืองหลวงชิ้นส่วนสุดท้ายที่เชื่อมโยงเธอเข้ากับโลกเก่า โลกที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น เสียงหัวเราะ และกลิ่นอาหารที่ลอยอบอวลในโรงเตี๊ยม ‘The Pilgrims’ Rest’ แต่โลกใบนั้น… ได้จากไปนานแล้ว
ขณะที่เธอค่อยๆ เดินสำรวจบริเวณรอบๆ ทุ่งโลหะก็เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้น เศษโลหะที่กองอยู่ระเกะระกะเริ่มเคลื่อนไหว ก่อตัวเป็นรูปร่างประหลาดๆ ที่มีลักษณะกึ่งสิ่งมีชีวิต กึ่งจักรกล บางตัวมีลักษณะคล้ายแมงมุมที่มีขาเป็นโลหะแหลมคม บางตัวมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่บิดเบี้ยว ดวงตาของพวกมันส่องประกายสีแดงเรืองรองราวกับกำลังรอคำสั่ง
Anwen ชะงัก สายตาของเธอจับจ้องไปยังกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่กำลังก่อตัวขึ้นตรงหน้า ร่างกายของเธอเกร็งขึ้นโดยสัญชาตญาณ มือซ้ายที่กลายเป็นโลหะเตรียมพร้อมรับมือ “พวกแก… คืออะไร?” เธอถามออกไป เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย
ไม่มีคำตอบใดๆ กลับมา มีเพียงเสียงโลหะเสียดสีที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคำตอบที่น่าสะพรึงกลัว สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเริ่มเคลื่อนไหวเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น พวกมันไม่ได้แสดงท่าทีดุร้าย แต่กลับมีความสงบนิ่งที่น่าขนลุก ราวกับพวกมันกำลังทำตามหน้าที่ที่ถูกกำหนดไว้
“ฉันไม่ต้องการสู้กับพวกแก…” Anwen พูดขึ้นอีกครั้ง พลางก้าวถอยหลังเล็กน้อย “ฉันแค่อยากรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน… แล้วฉันจะกลับบ้านได้อย่างไร”
ทันใดนั้นเอง แผ่นดินเบื้องหน้าของเธอก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเบื้องลึกของผืนป่าโลหะ โลหะที่เกาะกลุ่มกันเริ่มสั่นคลอน สิ่งมีชีวิตกึ่งจักรกลเหล่านั้นหยุดชะงักราวกับถูกหยุดด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น
Anwen หันไปมองต้นเสียงด้วยความตกใจ หัวใจของเธอเต้นระรัวเมื่อเธอสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กำลังแผ่กระจายออกมาจากใจกลางของผืนป่า พลังงานนั้นคุ้นเคย… มันคือพลังงานเดียวกับที่เธอรู้สึกได้จาก 'จุดรวมจิต' ที่เธอเคยพยายามไขว่คว้า
“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?” เธอพึมพำ
ขณะที่เธอครุ่นคิด ภาพของ Rhys คนดูแลม้าที่โรงเตี๊ยมก็แวบเข้ามาในความคิดของเธอ รอยยิ้มที่อบอุ่น ดวงตาที่เป็นประกาย… เธอจำได้ว่า Rhys เคยเล่าถึงตำนานโบราณเกี่ยวกับ 'แกนกลางแห่งจักรวาล' ที่เป็นแหล่งกำเนิดของทุกสิ่ง และเป็นจุดเชื่อมต่อของทุกมิติ…
“เป็นไปไม่ได้…” เธอส่ายหน้าช้าๆ “มันเป็นแค่ตำนาน…”
แต่แล้ว… เสียงกระซิบก็ดังขึ้นในหัวของเธอ เป็นเสียงที่แผ่วเบา แต่ชัดเจน ราวกับมาจากส่วนลึกที่สุดของจิตวิญญาณของเธอ…
“ยินดีต้อนรับ… ผู้ถักทอ…”
Anwen เบิกตากว้าง “ใคร… ใครน่ะ?!” เธอตะโกนถาม
เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม ราวกับเสียงสะท้อนจากก้นบึ้งของมิติ
“ที่นี่… คือจุดเริ่มต้น… ของทุกสรรพสิ่ง… และจุดสิ้นสุด… ของทุกความจริง…”
Anwen กุมศีรษะของเธอแน่น ความทรงจำอันแปรปรวนและพลังงานที่ไหลเวียนในร่างกายทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิดออก เธอเห็นภาพของโรงเตี๊ยมของเธอ ภาพของแขกที่เคยมาพัก ภาพของ Fin, Granny Nessa, Rhys… รอยยิ้มของพวกเขา ภาพเหล่านั้นกำลังเลือนรางไป ถูกแทนที่ด้วยภาพของโครงสร้างจักรกลอันยิ่งใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้น
“ไม่… ฉันไม่ยอม…” เธอพยายามต่อต้าน แต่พลังที่ถาโถมเข้ามานั้นรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้
วัตถุสีฟ้าในมือของเธอเริ่มส่องแสงสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นแสงสีขาวที่ครอบงำทุกสิ่งรอบตัว Anwen หลับตาลงแน่น เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่กำลังฉุดกระชากเธอเข้าไป ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันเป็นหนึ่งเดียว…
เมื่อ Anwen ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด เบื้องหน้าของเธอคือโครงสร้างที่ซับซ้อนราวกับจักรกลขนาดยักษ์ ที่กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แต่ทรงพลัง ราวกับว่ามันกำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน
“นี่มัน… ที่ไหนกันแน่?” เธอถามเสียงแหบพร่า
ทันใดนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเธอ มันคือ 'ผู้เก็บเกี่ยว' ในร่างที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเดิม ดวงตาของมันส่องประกายเย็นชา จ้องมองมาที่เธอ
“ยินดีต้อนรับ… ผู้ถักทอ…” เสียงของมันดังขึ้นในหัวของเธอ ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ “การเดินทางของเจ้า… สิ้นสุดลงแล้ว…”
“สิ้นสุดลง?” Anwen ทวนคำ “ไม่… ฉันยังไม่ตาย…”
“ชีวิต… คือนิยามที่เปลี่ยนแปลงได้…” 'ผู้เก็บเกี่ยว' กล่าวต่อ “เจ้าได้สร้างความโกลาหล… และบัดนี้… ระเบียบกำลังจะเข้าแทนที่…”
Anwen รู้สึกถึงแรงกดดันอันมหาศาลจากรอบทิศทาง โครงสร้างจักรกลเบื้องหน้ากำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะกลืนกินเธอทั้งร่าง เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอันบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ภายในโครงสร้างนั้น พลังงานที่เย็นชาและไร้ซึ่งชีวิต
“ฉันไม่ต้องการระเบียบที่เย็นชาแบบนี้…” Anwen กล่าวเสียงดัง “ฉันต้องการ… ความอบอุ่น… ความรู้สึก… ความเป็นมนุษย์…”
“ความเป็นมนุษย์… คือความโกลาหล…” 'ผู้เก็บเกี่ยว' กล่าว “และความโกลาหล… คือสิ่งที่ต้องถูกกำจัด…”
Anwen หลับตาลงอีกครั้ง เธอสัมผัสได้ถึง 'เศษเสี้ยวแห่งความทรงจำ' ในมือซ้ายที่กลายเป็นโลหะของเธอ มันกำลังเต้นตุบๆ อย่างรุนแรง ราวกับจะตอบสนองต่อพลังงานที่กำลังถาโถมเข้ามา
“ถ้าอย่างนั้น… ฉันจะใช้ความโกลาหลนี้… เพื่อต่อต้านพวกแก!”
เธอเปิดตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอส่องประกายสีฟ้าเข้มราวกับเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำที่อยู่ในมือ แขนซ้ายที่เป็นโลหะของเธอขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นอาวุธที่น่าสะพรึงกลัว พลังงานที่เคยถูกใช้เพื่อสร้างความสมดุล บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นพลังแห่งการทำลายล้าง
Anwen พุ่งเข้าใส่ 'ผู้เก็บเกี่ยว' ด้วยความเร็วที่คาดไม่ถึง การปะทะกันของพลังงานทั้งสองฝ่ายทำให้มิติรอบตัวเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าและสีแดงฉานสาดกระจายไปทั่วราวกับพลุไฟแห่งการทำลายล้าง
แต่ในขณะที่การต่อสู้กำลังดำเนินไป Anwen ก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง… บางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า 'ผู้เก็บเกี่ยว' กำลังเฝ้ามองเธออยู่จากเบื้องบน… บางสิ่งที่รอคอยการตื่นขึ้นของเธอ…
“เจ้า… ยังไม่พร้อม…” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในหัวของเธอ “แต่… เจ้าคือ… กุญแจ…”
Anwen หันไปมองท้องฟ้าที่บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยโครงสร้างจักรกลอันยิ่งใหญ่ เธอเห็นเงาขนาดมหึมากำลังเคลื่อนไหวอยู่เหนือเธอ ราวกับว่ามันกำลังรอคอยจังหวะที่เหมาะสม… จังหวะที่จะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน…
เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้… ยังไม่จบลง… มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง…
--- Anwen ตื่นขึ้นในโลกกึ่งโลหะชีวภาพหลังจากการต่อสู้ครั้งใหญ่ เธอพบว่าตนเองกำลังถูกไล่ล่าโดย 'ผู้เก็บเกี่ยว' และเผชิญหน้ากับโครงสร้างจักรกลขนาดยักษ์ที่กำลังก่อตัวขึ้น เธอต้องใช้พลังจาก 'เศษเสี้ยวแห่งความทรงจำ' และร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปเพื่อต่อสู้กับระเบียบที่เย็นชาและเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมที่กำลังเฝ้ามองเธออยู่