ตอนที่ 138 — แสงสว่างที่กลืนกินและเสียงเพรียกจากก้นบึ้ง
ความมืดไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในก้นบึ้งแห่งเหวแห่งมิติ แต่เป็นความรู้สึกของการถูก 'ย่อยสลาย' ต่างหาก Anwen รู้สึกราวกับว่าร่างกึ่งโลหะของเธอกำลังถูกลากผ่านเครื่องบดขนาดมหึมาที่มองไม่เห็น แรงบีบอัดจากพลังงานที่แตกสลายพุ่งเข้าจู่โจมทุกอณูประสาท ทุกครั้งที่ความทรงจำพยายามจะยึดเหนี่ยวตัวตนไว้ แรงกระแทกจากความจริงใหม่ก็ซัดกลับมาเหมือนคลื่นยักษ์ที่พยายามจะลบเลือนรอยจารึกบนผิวหนังของเธอ
เธอดิ้นรนผ่านอุโมงค์แห่งความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยเศษเสี้ยวของสิ่งที่เคยเป็นความจริง—เสียงหัวเราะในโรงเตี๊ยมที่เคยอบอุ่น, กลิ่นหอมของซุปที่ Granny Nessa เคี่ยวไว้, และสัมผัสหยาบกร้านของแก้วไม้—สิ่งเหล่านี้พุ่งผ่านหน้าเธอไปเหมือนดาวตกที่กำลังมอดไหม้ เธอพยายามคว้าพวกมันไว้ แต่ยิ่งไขว่คว้า ร่างกายกลับยิ่งเบาหวิวและพร่าเลือน
'ไม่...' เธอพยายามตะโกน แต่เสียงที่หลุดออกมากลับเป็นเพียงคลื่นความถี่ที่สั่นสะเทือนไปตามโครงสร้างโลหะในอก 'ฉันยัง... ไม่จบ...'
ทันใดนั้น แสงลึกลับที่เธอเห็นก่อนจะถูกกลืนกินก็ระเบิดออก มันไม่ใช่แสงที่ให้ความอบอุ่น แต่มันคือแสงที่ 'สมบูรณ์แบบ' เกินไปจนน่าสะพรึงกลัว มันขาวโพลนและไร้ซึ่งเงา แสงนั้นไม่ได้ส่องสว่างรอบตัวเธอ แต่มันส่องสว่าง ผ่าน ตัวเธอ ราวกับว่าร่างกายของเธอเป็นเพียงแก้วใสที่รอการเติมเต็มด้วยความว่างเปล่า Anwen รู้สึกถึงความร้อนที่แผดเผาไม่ใช่ที่ผิวหนัง แต่เป็นที่แก่นกลางของวิญญาณ
ท่ามกลางแสงที่บดบังทัศนวิสัย เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นเสียงของแรงสั่นสะเทือนที่หนักหน่วงและลึกซึ้ง มันดังมาจากจุดที่ลึกที่สุดของมิติ—จุดที่ความจริงและมิติที่แตกสลายมาบรรจบกัน มันคือเสียงคำรามที่ไม่ได้เกิดจากลำคอ แต่เกิดจากฟันเฟืองขนาดมหึมาที่กำลังบดขยี้ความว่างเปล่า เสียงนั้นหนักแน่น เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยเจตจำนงที่เก่าแก่กว่าราชอาณาจักร Castellane นานนับพันปี
ครืนนน... กึก... ครืนนน...
จังหวะของมันเหมือนเสียงหัวใจของยักษ์ที่ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน และในจังหวะที่เสียงนั้นกระแทกเข้ามา ร่างของ Anwen ก็ถูกเหวี่ยงเข้าสู่แรงดึงดูดมหาศาลที่ไม่ได้ดึงเธอลงสู่ความมืด แต่ดึงเธอเข้าสู่ 'บางสิ่ง' ที่กำลังก่อตัวขึ้น
ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วแขนโลหะของเธอ รอยจารึกที่เพิ่งได้รับการเปลี่ยนแปลงจากแสงลึกลับเริ่มเรืองแสงตอบรับกับเสียงคำรามนั้น มันสั่นระริกและแผ่ขยายความร้อนออกมาจนเธอต้องขดตัวเข้าหากัน ในเสี้ยววินาทีที่สติกำลังจะหลุดลอย เธอเห็นภาพนิมิต—ไม่ใช่ภาพของโลกที่พังทลาย แต่เป็นภาพของ 'แกนกลาง' บางอย่างที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัว มันคือเครื่องจักรชีวภาพขนาดมหึมาที่กำลังขยับเขยื้อนอยู่ใต้ผืนโลกที่กำลังบิดเบี้ยว รากของมันคือสายเคเบิลโลหะที่ชอนไชไปตามเส้นเลือดของมิติ และหัวใจของมันคือแสงสว่างที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง
'มัน... ตื่นแล้ว...' ความคิดสุดท้ายของเธอก่อนที่สติจะดับวูบคือความจริงที่น่าหวั่นเกรงนั้น
แสงสว่างสีขาวโพลนกลายเป็นความมืดมิดที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความมืดที่ว่างเปล่า มันคือความมืดที่มี 'น้ำหนัก' Anwen รู้สึกเหมือนตัวเองถูกฝังอยู่ภายใต้ชั้นของความจริงที่หนาทึบ แรงกดดันมหาศาลบีบอัดร่างของเธอจนแทบแหลกสลาย แต่ในความเจ็บปวดนั้น เธอกลับสัมผัสได้ถึงสายใยบางอย่างที่เชื่อมต่อเธอกับความโกลาหลรอบตัว
เธอกำลังดิ่งลง... ดิ่งลงสู่จุดที่ลึกที่สุดที่แสงสว่างและเงาจะมาบรรจบกัน และที่นั่น บางสิ่งที่กำลังรอคอยการตื่นขึ้นอย่างเต็มรูปแบบกำลังจะเปิดตาขึ้นมองดูผลงานของมัน
--- Anwen ดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งมิติและถูกกลืนกินด้วยแสงสว่างที่สมบูรณ์แบบ พร้อมกับสัมผัสได้ถึงการตื่นขึ้นของสิ่งมีชีวิตจักรกลโบราณที่สั่นสะเทือนไปถึงแก่นกลางของความจริง