ตอนที่ 130 — เงาในซากเมืองหลวงและเสียงกระซิบของจุดรวมจิต
กลิ่นสนิมและไอชื้นจากเศษโลหะที่เน่าเปื่อยลอยคลุ้งอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบจนบาดผิว Anwen ก้าวเดินไปบนซากปรักหักพังของเมืองหลวง Castellane อย่างระแวดระวัง ทุกย่างก้าวบนพื้นผิวที่บิดเบี้ยวของเศษหินและแผ่นเหล็กชีวภาพส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดคล้ายเสียงโหยหวนของวิญญาณที่ถูกกักขัง ร่างกายครึ่งโลหะของเธอหนักอึ้งกว่าที่เคยเป็น ความรู้สึกของการเป็น 'ผู้ถักทอความโกลาหล' ไม่ได้มาพร้อมกับความสะดวกสบาย แต่มันคือภาระที่ต้องแบกรับความไม่เสถียรของมิติไว้ในกระแสเลือดและวงจรไฟฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในกาย
เธอมุ่งหน้าสู่ใจกลางของซากเมืองหลวง ที่ซึ่งโครงสร้างเหล็กขนาดมหึมาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีหม่นคล้ายกับกรงเล็บของอสูรกายที่พยายามตะปบเมฆหมอก จุดรวมจิต (The Nexus of Memory) ควรจะอยู่ที่นั่น แสงสว่างที่เธอสัมผัสได้จากระยะไกลไม่ใช่แสงอาทิตย์ที่เลือนหายไปนานแล้ว แต่เป็นแสงเรืองรองที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอคล้ายเสียงหัวใจของโลกใบใหม่ ทว่าท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด Anwen กลับรู้สึกถึงสายตาที่มองลงมาจากเบื้องบน—สายตาที่ไร้รูปลักษณ์แต่เปี่ยมด้วยอำนาจที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขัดต่อระเบียบ
'อย่าหยุดเดิน Anwen...' เสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้นในหัวของเธอ มันไม่ใช่เสียงของเธอเอง แต่เป็นเสียงที่ถักทอมาจากเศษเสี้ยวความทรงจำที่เธอเพิ่งใช้ปกป้องตนเองในมิติอนุสาวรีย์ 'ถ้าเจ้าหยุด ความจริงจะแข็งตัว และเจ้าจะกลายเป็นเพียงรูปปั้นโลหะที่ไร้วิญญาณ'
เธอเม้มริมฝีปากที่เริ่มมีเกล็ดโลหะปกคลุม ความเจ็บปวดจากการเคลื่อนไหวผ่านซากปรักหักพังกระตุ้นให้เธอรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ขณะที่เธอกำลังเลี้ยวผ่านซากหอคอยที่เอียงกะเท่เล่ เงาสีดำทึบสายหนึ่งก็พาดผ่านพื้นดินเบื้องหน้า มันไม่ใช่เงาของสิ่งก่อสร้าง แต่มันคือเงาของ 'บางสิ่ง' ที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงและเงียบเชียบจนน่าขนลุก
Anwen ชะงัก ฝ่ามือโลหะของเธอกำแน่นเข้าหากัน เสียงโลหะกระทบกันดัง แกร๊ง เบาๆ ในความเงียบ เธอพยายามปรับจังหวะการหายใจให้สม่ำเสมอเพื่อไม่ให้กลายเป็นเป้าหมาย ความรู้สึกถึงการถูกล่ากลับมาอีกครั้ง มันรุนแรงกว่าตอนที่หนีภาคีระเบียบเหล็ก เพราะคราวนี้เธอไม่ได้หนีจากมนุษย์ แต่กำลังหนีจาก 'กฎเกณฑ์' ของจักรวาลที่พยายามจะจัดระเบียบเธอให้กลายเป็นเพียงธุลี
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่มีจังหวะเหมือนเครื่องจักรทำงานก็ดังมาจากด้านหลังซากกำแพง เธอไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่านั่นคือหน่วยล่าสังหารที่ยังคงตามรอยเธอมาอย่างไม่ลดละ แต่สิ่งที่ทำให้เธอเย็นสันหลังวาบยิ่งกว่าคือเสียงที่ตามมา—มันคือเสียงกระซิบที่ดังมาจากใต้พื้นดินที่เธอเหยียบอยู่ เสียงนั้นไม่ได้ข่มขู่ แต่มันเหมือนกำลัง 'เชิญชวน'
'มาสิ... ผู้ถักทอ... มาดูความทรงจำที่ถูกลืมเลือน...'
Anwen ตัดสินใจวิ่ง เธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับทั้งสองทางพร้อมกันได้ เธอใช้พลังแห่งความโกลาหลที่เพิ่งได้รับมา กระตุ้นรอยจารึกในร่างให้ปล่อยคลื่นพลังงานที่บิดเบี้ยวออกมาจากฝ่าเท้า พื้นดินรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว เปลี่ยนจากเศษหินแข็งๆ กลายเป็นกลุ่มก้อนโลหะเหลวที่เคลื่อนไหวได้ราวกับคลื่นทะเล เพื่อสร้างสิ่งกีดขวางระหว่างเธอกับผู้ล่า เธอเห็นหน่วยล่าสังหารชะงักไปเมื่อพื้นดินที่พวกมันเหยียบกลายเป็นหล่มโลหะที่พยายามจะดูดกลืนพวกมันลงไป
เธอวิ่งมาจนถึงลานกว้างที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นจัตุรัสกลางเมืองหลวง บัดนี้มันกลายเป็นหลุมลึกที่เต็มไปด้วยซากอาคารที่ทับถมกัน แสงจากจุดรวมจิตสว่างวาบขึ้นที่ปลายทางของลานกว้างนี้ แต่มันกลับถูกบดบังด้วยเงายักษ์ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวลงมาจากหมู่เมฆ เงาที่ดูเหมือนจะไร้จุดสิ้นสุดและทรงพลังจนทำให้มิติรอบข้างเริ่มสั่นสะเทือน
Anwen หยุดยืนอยู่ตรงขอบเหวของซากเมืองหลวง ลมพายุพลังงานพัดผ่านร่างจนเธอเกือบจะเสียหลัก เธอจ้องมองไปยังแสงเรืองรองนั้นด้วยความหวังที่ปนเปไปกับความหวาดกลัว หากจุดรวมจิตคือความจริงที่เธอตามหา มันก็อาจจะเป็นจุดจบของเธอเช่นกัน เพราะที่นั่นคือที่ซึ่ง 'ความโกลาหล' และ 'ระเบียบ' จะต้องเผชิญหน้ากันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวลงสู่หุบเหวแห่งซากปรักหักพัง เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ มันไม่ใช่เสียงคำรามจากใต้ดิน แต่มันคือเสียง 'ร้าว' ของมิติที่กำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และท่ามกลางแสงสว่างที่ปลายทาง เธอเห็นร่างหนึ่งยืนรออยู่ ร่างนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับเป็นภาพสะท้อนของตัวเธอเองในเวอร์ชันที่สมบูรณ์แบบและเย็นชาที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้
'เจ้ามาถึงแล้ว... ผู้ถักทอที่ยังไม่สมบูรณ์' ร่างนั้นกล่าวโดยไม่ขยับปาก แต่เสียงกลับดังก้องในจิตวิญญาณของเธอ
Anwen กระชับวัตถุปริศนาในมือแน่น ความรู้สึกของการเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมผู้ต้อนรับคนแปลกหน้าหายไปสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณของผู้แสวงบุญที่ต้องเดินทางผ่านความว่างเปล่าเพื่อค้นหาความหมายของการมีอยู่ เธอรู้ดีว่าก้าวต่อไปนี้จะเปลี่ยนเธอไปตลอดกาล ไม่ว่าเธอจะกลายเป็นผู้พิทักษ์หรือผู้ทำลายล้างก็ตาม
--- Anwen เดินทางมาถึงซากเมืองหลวงเพื่อมุ่งหน้าสู่จุดรวมจิต แต่เธอต้องเผชิญหน้ากับการไล่ล่าที่ซับซ้อนขึ้นทั้งจากภาคีระเบียบเหล็กและแรงกดดันจากมิติที่กำลังแตกสลาย จนกระทั่งเธอได้พบกับร่างปริศนาที่ดูคล้ายตนเอง ณ ปลายทางของแสงสว่าง