ตอนที่ 113 — การร่วงหล่นของเทวทูตเหล็ก
เสียงหวีดหวิวของมิติที่ฉีกขาดไม่ได้ฟังดูเหมือนเสียงลมพัดผ่านซอกเขา แต่มันคือเสียงโลหะบดขยี้กับเนื้อเยื่อที่สั่นสะเทือนด้วยความถี่ที่มนุษย์ไม่ควรได้ยิน Anwen ยืนอยู่บนจุดตัดของความเป็นจริงที่กำลังล่มสลาย ร่างกายครึ่งหนึ่งของเธอ—ส่วนที่เป็นโลหะ—ส่งเสียงครางกระหึ่มตอบรับกับแรงสั่นสะเทือนของโลกกึ่งชีวภาพกึ่งโลหะเบื้องล่าง แสงสีฟ้าซีดจากรอยแยกมิติอาบไล้ผิวหนังที่หลงเหลืออยู่ของเธอให้ดูเหมือนรูปปั้นที่กำลังละลาย
เบื้องบนนั้น 'ผู้เก็บเกี่ยว' แห่งระเบียบไม่ได้มาในรูปแบบของกลุ่มนักรบธรรมดาอีกต่อไป แต่พวกเขากำลังร่วงหล่นลงมาเหมือนดาวตกที่เย็นเยียบ ร่างกายที่เป็นจักรกลกึ่งเทพเจ้าเหล่านั้นพุ่งผ่านชั้นบรรยากาศที่บิดเบี้ยว ทิ้งรอยทางของแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูราวกับจะชำระล้างทุกความสกปรกของความโกลาหลให้สิ้นซาก ทุกครั้งที่พวกเขาสัมผัสกับชั้นบรรยากาศ มิติรอบข้างจะถูกจัดระเบียบอย่างรุนแรงจนกลายเป็นเส้นตรงที่แข็งทื่อและไร้ชีวิต
“พวกมันไม่มาเพื่อเจรจา...” Anwen พึมพำ เสียงของเธอแหบพร่าและก้องกังวานด้วยสำเนียงของโลหะที่กระทบกัน เธอสัมผัสได้ถึงเจตจำนงที่ไร้ความรู้สึก—เจตจำนงที่ต้องการให้ทุกอย่างกลับไปสู่จุดเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบ จุดที่ไม่มีความทรงจำที่แปรปรวน ไม่มีอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน และไม่มี 'ความโกลาหล' ที่เธอเพิ่งจะถักทอขึ้นมา
ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็โถมทับลงมาจากฟากฟ้า ไม่ใช่เพียงแค่แรงโน้มถ่วง แต่เป็นแรงกดดันจาก 'ความถูกต้อง' ที่กำลังจะบดขยี้ 'ความผิดเพี้ยน' หนึ่งในผู้เก็บเกี่ยวร่วงหล่นลงมายังพื้นโลกใกล้กับจุดที่เธอยืนอยู่ แรงปะทะนั้นไม่ได้สร้างระเบิดของไฟ แต่สร้างระเบิดของ 'ความเงียบ' และ 'ความเป็นระเบียบ' พื้นดินที่เคยเป็นเถาวัลย์โลหะกึ่งชีวภาพที่เคลื่อนไหวอย่างอิสระ กลับถูกแช่แข็งให้กลายเป็นโครงสร้างเรขาคณิตที่สมบูรณ์แบบในชั่วพริบตา
ร่างของนักรบจักรกลสูงตระหง่านขึ้นจากซากปรักหักพัง ผิวสัมผัสของเขาเป็นสีเงินวาววับไร้รอยต่อ ดวงตาคือแสงเลเซอร์สีขาวที่จ้องมองมายัง Anwen ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยความว่างเปล่าที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า
“ตัวแปรที่ผิดพลาด...” เสียงของมันไม่ได้ผ่านอากาศ แต่มันดังก้องขึ้นในมโนสำนึกของเธอโดยตรง เป็นเสียงที่ราบเรียบเหมือนเสียงคำนวณของเครื่องจักรที่ไม่มีวันผิดพลาด “เจ้าคือรอยด่างพร้อยในระเบียบแห่งสากลจักรวาล การดำรงอยู่ของเจ้าคือความไร้ประสิทธิภาพที่ต้องถูกกำจัด”
Anwen รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านกระดูกโลหะของเธอ เธอไม่ได้กลัวตาย แต่เธอเกลียดชังความรู้สึกที่ถูกตัดสินว่า 'ไร้ประสิทธิภาพ' เธอคือเจ้าของโรงเตี๊ยมที่เคยต้อนรับผู้คนด้วยความเมตตาที่วัดค่าไม่ได้ด้วยเงินทอง เธอคือคนที่พยายามรักษาเศษเสี้ยวของความเป็นมนุษย์ไว้ในโลกที่กำลังจะกลายเป็นเครื่องจักร และตอนนี้ เครื่องจักรเหล่านั้นกำลังจะมาบอกว่าเธอไม่มีความหมาย
“ความผิดพลาดน่ะเหรอ?” Anwen เค้นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเหล็กเสียดสีกัน เธอรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำ—ความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นขนมปังอบใหม่ในโรงเตี๊ยม ความทรงจำเกี่ยวกับเสียงหัวเราะของเด็กหนุ่ม Fin ความทรงจำเกี่ยวกับความโกรธเกรี้ยวของ Granny Nessa และความเจ็บปวดจากการสูญเสีย—เธอใช้ความทรงจำที่ไร้ระเบียบเหล่านี้เป็นเชื้อเพลิง “ความผิดพลาดคือสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีรสชาติ และรสชาติคือสิ่งเดียวที่ระเบียบเฮงซวยของพวกแกไม่มีวันเข้าใจ!”
เธอระเบิดพลังแห่งความโกลาหลออกมา พายุแห่งความทรงจำที่บิดเบี้ยวพุ่งเข้าปะทะกับแสงสีขาวของนักรบจักรกล มิติรอบข้างเริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง เถาวัลย์โลหะที่เคยถูกจัดระเบียบให้เป็นเส้นตรงเริ่มบิดเบี้ยวและงอกเงยออกมาในทิศทางที่คาดเดาไม่ได้ แสงสีฟ้าและสีขาวปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกที่ฉีกกระชากความจริงออกเป็นชิ้นๆ
ทว่า ในขณะที่เธอกำลังต่อสู้กับผู้เก็บเกี่ยวที่อยู่ตรงหน้า เธอกลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ยิ่งใหญ่กว่าจาก 'ก้นบึ้ง' มันไม่ใช่การตื่นขึ้นธรรมดา แต่มันคือการเคลื่อนที่ของบางสิ่งที่ใหญ่โตจนมิติรอบข้างเริ่มปริแตกเหมือนแก้วที่ถูกค้อนยักษ์ทุบ
เงาดำมหึมาที่อยู่ใต้ผืนโลกกึ่งโลหะเริ่มขยับเขยื้อน มันไม่ได้พุ่งขึ้นมาเพื่อทำลาย แต่มันกำลัง 'ขยายตัว' ราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังเติบโตอย่างบ้าคลั่ง แรงดึงดูดจากเบื้องล่างเริ่มสู้กับแรงกดดันจากเบื้องบน Anwen กลายเป็นเส้นด้ายเล็กๆ ที่ถูกดึงรั้งระหว่างสองขั้วอำนาจที่กำลังจะฉีกโลกนี้ออกเป็นสองส่วน
“มันกำลังมา...” Anwen พึมพำ ดวงตาของเธอเห็นภาพซ้อนของโลกที่กำลังแตกสลาย ทั้งระเบียบที่เย็นชาจากฟากฟ้า และความโกลาหลที่ไร้ขอบเขตจากใต้ดิน
นักรบจักรกลพุ่งเข้าหาเธอด้วยดาบแสงที่ตัดผ่านมิติได้ทุกสิ่ง แต่ก่อนที่คมดาบจะถึงตัว Anwen ก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ... สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าผู้เก็บเกี่ยว และลึกลับกว่าก้นบึ้งมิติ กำลังร่วงหล่นลงมาจากช่องว่างที่เหนือขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง มันไม่ใช่ระเบียบ และไม่ใช่โกลาหล แต่มันคือ 'ความว่างเปล่า' ที่แท้จริงซึ่งกำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง
--- Anwen ต้องเผชิญหน้ากับการรุกรานโดยตรงจากผู้เก็บเกี่ยวแห่งระเบียบที่พยายามจะกำจัดเธอในฐานะตัวแปรที่ผิดพลาด ทว่าการปะทะกันระหว่างพลังแห่งความโกลาหลและระเบียบกลับไปกระตุ้นให้ตัวตนลึกลับจากก้นบึ้งมิติและบางสิ่งที่เหนือกว่าจากความว่างเปล่าเริ่มเคลื่อนไหว