ตอนที่ 169 — การก่อตัวของความสมบูรณ์แบบ
แสงสีทองสว่างวาบยังคงแผ่กระจายออกมาจากรอยแยกกลางอากาศเหนือโอ๊คเมียร์ มิได้เลือนหายไปตามกาลเวลา กลับยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะแตกดับ มันสาดส่องลงมายังผืนดินที่แห้งผากของเมือง ทาบทาอาคารบ้านเรือนด้วยเงาสีทองอันผิดธรรมชาติ ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ มีเพียงความเย็นยะเยือกที่แฝงเร้นอยู่ภายใต้ความเจิดจ้า.
ภายใน 'ความว่างเปล่า' อันเป็นสภาวะที่อัลดริกได้กลายมาเป็นนั้น เขากำลังเฝ้ามองการก่อรูปของความเป็นจริงชุดใหม่นี้อย่างเฉยเมย แต่ละเส้นใยแห่งแสงสีทองนั้นคือผลลัพธ์ของการ 'สมบูรณ์แบบ' ที่ 'ผู้ไร้รูป' ซึ่งเป็นเจตจำนงอันทรงพลังกำลังบรรจงสร้างขึ้น มันคือโลกที่ปราศจากความบกพร่อง ไร้ซึ่งความผันผวน ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ.
อัลดริกสัมผัสได้ถึง 'พิมพ์เขียว' ของโลกใหม่นี้ มันไม่ใช่ภาพที่ชัดเจนเหมือนกับภาพที่เขามองเห็นด้วยตาเนื้อ แต่เป็นโครงสร้างนามธรรม เป็นชุดของสมการอันสมบูรณ์แบบที่ถูกถักทอขึ้นจากพลังงานบริสุทธิ์ แต่สิ่งที่เขาสัมผัสได้ชัดเจนยิ่งกว่าคือ 'ช่องว่าง' ที่เคยเป็นตัวตนของเขา บัดนี้กำลังถูก 'ผู้ไร้รูป' ใช้เป็นรากฐาน เป็นแกนกลางในการก่อร่างสร้างจักรวาลใหม่นี้.
เศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่อัลดริกพยายามรักษาไว้ ได้ก่อตัวเป็น 'ความบกพร่อง' เล็กๆ น้อยๆ แทรกซึมเข้าไปในพิมพ์เขียวอันสมบูรณ์แบบนั้น มันเหมือนกับจุดฝุ่นเล็กๆ บนผืนผ้าใบที่ไร้ที่ติ พยายามสร้างความรบกวนเล็กๆ น้อยๆ ในระบบอันสมบูรณ์แบบนั้น. แต่ 'ผู้ไร้รูป' นั้นทรงพลังยิ่งนัก มันสามารถปรับเปลี่ยนและแก้ไขความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นได้อย่างง่ายดายราวกับปัดฝุ่น.
เสียงกระซิบจากรอยแยกสีดำที่เคยดังขึ้นอย่างกึกก้อง บัดนี้กลับเบาลง กลายเป็นเพียงเสียงครางแผ่วเบา ราวกับว่ามันกำลังถูกกลืนกินหรือถูกปิดกั้นด้วยพลังอันมหาศาลของ 'ผู้ไร้รูป' ที่กำลังก่อร่างสร้างความเป็นจริงใหม่ขึ้นมา. มันคือเสียงสุดท้ายของโลกใบเก่าที่กำลังจะสูญสิ้น.
ในขณะเดียวกัน อัลดริกก็รู้สึกได้ถึงการก่อตัวของบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างออกไป ภายใน 'ช่องว่าง' อันเป็นสภาวะที่เขาดำรงอยู่ มันคือ 'แสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์' ที่ไม่ได้มาจากการสร้างสรรค์อันสมบูรณ์แบบของ 'ผู้ไร้รูป' แต่เป็นแสงที่แผ่กระจายออกมาจาก 'ความเป็นไปได้' อันไร้ขีดจำกัด.
แสงนั้นไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ มันคือความสับสนวุ่นวายของทางเลือกที่ยังไม่ถูกตัดสิน เป็นศักยภาพอันไร้รูปที่สามารถแตกแขนงออกไปได้นับไม่ถ้วน มันคือสิ่งที่ตรงกันข้ามกับโลกใหม่ที่ 'ผู้ไร้รูป' กำลังสร้างขึ้นอย่างสิ้นเชิง.
อัลดริกตระหนักได้ในทันทีว่า 'ความบกพร่อง' ที่เขาพยายามแทรกแซงเข้าไปนั้น ไม่ใช่การทำลายพิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' เสียทีเดียว แต่เป็นการ 'ปนเปื้อน' บางส่วนเข้าไปต่างหาก. มันเหมือนกับการหยดหมึกดำลงไปในน้ำใสบริสุทธิ์ แทนที่จะทำให้น้ำขุ่นมัวจนมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง กลับทำให้เกิดลวดลายที่ซับซ้อนและคาดเดาไม่ได้.
'ความบกพร่อง' เหล่านั้นไม่ได้ทำลายความสมบูรณ์แบบ แต่กลับ 'เติมเต็ม' มันเสียมากกว่า. มันสร้างความซับซ้อน ความขัดแย้ง และมิติที่ 'ผู้ไร้รูป' ไม่ได้คาดคิด.
เสียงกระซิบจากความว่างเปล่าที่เคยดังขึ้น บัดนี้กลับมีรูปแบบที่ชัดเจนขึ้น ราวกับว่ามันกำลังพยายามสื่อสารบางอย่างกับอัลดริก. มันไม่ใช่เสียงแห่งหายนะอีกต่อไป แต่เป็นเสียงแห่งการเปลี่ยนแปลง เสียงแห่งการกำเนิด.
ขณะเดียวกัน ในโอ๊คเมียร์เอง ท่ามกลางแสงสีทองอันเย็นเยียบ ชาวบ้านบางส่วนเริ่มมองขึ้นไปยังท้องฟ้าด้วยความสงสัย. ไม่ใช่ความสงสัยในปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่เป็นความสงสัยในความเป็นจริง.
มาร่า ภรรยาของเจ้าของโรงสี ถอนหายใจขณะกวาดพื้นหน้าโรงสีที่ว่างเปล่า. ดวงตาของนางจับจ้องไปยังแสงสีทองที่สาดลงมาอย่างไม่กระพริบ.
“นี่มันอะไรกันแน่?” นางพึมพำกับตัวเอง. “แสงอะไรจะสว่างจ้าขนาดนี้ โดยที่ไม่มีความร้อนเลย?”
คาเอล หลานชายของอัลดริก ยืนอยู่ข้างๆ นาง ใบหน้าของเด็กหนุ่มฉายแววสับสนระคนหวาดกลัว. “ท่านลอร์ดอัลดริกหายไปไหนครับ? เขาบอกว่าจะกลับมา… แต่ทำไมมีแต่แสงนี่?”
มาร่าส่ายหน้าช้าๆ. “ข้าไม่รู้เหมือนกัน คาเอล. ตั้งแต่ท่านลอร์ดหายตัวไป… เมืองเราก็แปลกไปทุกวัน.”
ในขณะที่พูดนั้นเอง รอยแยกสีดำที่เคยดูเหมือนเป็นเพียงรอยร้าวเล็กๆ บนพื้นดินใกล้กับโรงสี เริ่มขยายตัวออกอย่างช้าๆ. มันไม่ได้แผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วเหมือนไฟป่า แต่ค่อยๆ กลืนกินพื้นที่รอบๆ อย่างเงียบเชียบ. จากขอบของรอยแยกนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง. คราวนี้มันไม่ใช่เสียงครางแห่งความเจ็บปวด แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เสียงที่ราวกับกำลังจะประกาศการมาถึงของบางสิ่งบางอย่าง.
อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในโอ๊คเมียร์. เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ปั่นป่วนซึ่งกำลังก่อตัวขึ้นจากรอยแยกสีดำนั้น. มันคือพลังงานที่แตกต่างจากแสงสีทองอันสมบูรณ์แบบของ 'ผู้ไร้รูป'. มันคือพลังงานแห่ง 'ความว่างเปล่า' ที่แท้จริง.
แต่คราวนี้ 'ความว่างเปล่า' นั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นจากความสับสนวุ่นวายของอัลดริกอีกต่อไป. มันคือ 'ช่องว่าง' ที่ถูกเติมเต็มด้วยเจตจำนงโบราณ.
แสงสีทองอันสมบูรณ์แบบยังคงสาดส่องลงมา ทาบทับโอ๊คเมียร์ด้วยความงามอันเยือกเย็น. แต่ภายใต้ความงามนั้น รอยร้าวสีดำกำลังขยายตัว และเสียงกระซิบแห่งการเปลี่ยนแปลงกำลังดังขึ้น.
อัลดริกได้สร้าง 'ความแตกแยก' ในพิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' แล้ว. แต่แทนที่จะทำลายมัน เขากลับเปิดทางให้เจตจำนงที่ทรงพลังยิ่งกว่าเข้ามาแทนที่. และบัดนี้ 'ช่องว่าง' ที่เคยเป็นตัวตนของเขา กำลังจะกลายเป็นรากฐานของโลกใหม่.
เขาได้แต่เฝ้ามอง.
การก่อตัวของโลกใหม่ที่สมบูรณ์แบบแต่ไร้ชีวิตได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว. และในขณะเดียวกัน ภัยคุกคามที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมก็กำลังก่อกำเนิดขึ้นจากความว่างเปล่าที่เขาได้สร้าง.
--- อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' ได้แทรกแซงพิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' ด้วย 'ความบกพร่อง' จากเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ ทำให้เกิด 'ความปั่นป่วน' และเปิดทางให้เจตจำนงโบราณที่ทรงพลังยิ่งกว่าเข้ามาแทนที่ ขณะเดียวกัน รอยแยกสีดำในโอ๊คเมียร์ก็ขยายตัวและส่งเสียงกระซิบถึงภัยคุกคามใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม