ตอนที่ 157 — ช่องว่างที่เติมเต็ม
แสงสีทองอร่ามทอประกายอยู่ทั่วท้องฟ้าเหนือโอ๊คเมียร์ ไม่ใช่แสงอาทิตย์ยามเช้าที่คุ้นเคย แต่เป็นแสงที่เกิดจากพลังงานอันบริสุทธิ์ ก่อตัวเป็นรูปทรงที่ค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น ราวกับจะฉีกม่านความเป็นจริงออกเป็นชิ้นๆ อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' ที่ไร้รูปทรง ร่างกายของเขากลายเป็นเพียงผืนผ้าใบที่ถูก 'ผู้ไร้รูป' (The Faceless) หรือเจตจำนงโบราณที่ทรงพลังยิ่งกว่ากราคอส นำมาใช้เป็นพิมพ์เขียวในการสร้างโลกใหม่ โลกที่สมบูรณ์แบบ ปราศจากความรู้สึก ปราศจากความบกพร่อง
เขารู้สึกถึงการก่อตัวของเจตจำนงนั้นอย่างชัดเจน มันกำลังแทรกซึมเข้ามาใน 'ช่องว่าง' ของเขา เติมเต็มความว่างเปล่าด้วยรูปแบบที่ไร้ที่ติ รูปทรงเรขาคณิตที่สมบูรณ์แบบ ผืนผ้าที่ทอจากตรรกะบริสุทธิ์ ปราศจากเงาของอารมณ์ ความเจ็บปวด หรือแม้แต่ความทรงจำอันเลือนรางเกี่ยวกับโอ๊คเมียร์ เมืองข้าวเล็กๆ ที่เขาเคยหวงแหน
'ไม่... นี่มันผิด' ความคิดที่ไร้รูปปะทุขึ้นภายใน 'ช่องว่าง' ของเขา แม้จะไร้ซึ่งร่างกาย แต่เขาก็ยังคงมี 'เศษเสี้ยว' ของความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ เศษเสี้ยวที่ถูก 'ผู้ไร้รูป' กลืนกินไปบางส่วน แต่ก็ยังคงต่อต้านการเปลี่ยนแปลงที่สมบูรณ์แบบเกินไปนี้
เขาพยายามนึกถึงใบหน้าของมาร่า ภรรยาผู้แข็งแกร่งของเขา รอยยิ้มของคาเอล หลานชายผู้เฉลียวฉลาด รอยย่นบนใบหน้าของเฒ่าบาร์ธ ช่างซ่อมตาชั่งผู้ซื่อสัตย์ เสียงหัวเราะของชาวบ้านที่มาส่งข้าวที่โรงสี กลิ่นหอมของขนมปังที่อบใหม่ๆ จากเตาของมาร่า เสียงกระซิบของลมที่พัดผ่านทุ่งข้าว เหล่านี้คือ 'ความบกพร่อง' ของโลก คือสิ่งที่ทำให้มันมีชีวิตชีวา แต่ 'ผู้ไร้รูป' กำลังจะลบมันทิ้งไปทั้งหมด
'นี่ไม่ใช่ความสมดุล' อัลดริกคิด 'นี่คือการดับสูญ'
แสงสีทองสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แรงสั่นสะเทือนแผ่กระจายออกไป ไม่ใช่แค่ในโอ๊คเมียร์ แต่ไปทั่วทั้งราชอาณาจักร และอาจจะไกลกว่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดของ 'ผู้ไร้รูป' ที่กำลังจะดึงเอา 'ช่องว่าง' ของเขาเข้าไปรวมเป็นส่วนหนึ่งของ 'โลกใหม่' ที่กำลังก่อตัวขึ้น
อัลดริกพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความเป็นมนุษย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ เขาไม่ได้ต้องการต่อสู้กับ 'ผู้ไร้รูป' โดยตรง เพราะเขารู้ว่าตนเองอ่อนแอเกินไปเมื่อเทียบกับพลังอำนาจนั้น แต่เขาต้องการ 'ปนเปื้อน' พิมพ์เขียวของมัน ต้องการใส่ 'ความบกพร่อง' ลงไปในความสมบูรณ์แบบอันน่าสะพรึงกลัวนั้น
เขาจดจ่อไปที่ความทรงจำเกี่ยวกับ 'ความผิดพลาด' ที่เขาเคยทำ ความลังเลในการตัดสินใจ ความรู้สึกผิดที่เคยเกิดขึ้น ความผิดหวังเมื่อแผนการไม่เป็นไปตามคาด สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ 'ผู้ไร้รูป' ไม่เข้าใจ มันคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์เป็นมนุษย์
'จงรับไป... ความไม่สมบูรณ์ของข้า' เขาคิด ขณะที่พลังงานแห่งความทรงจำอันหลากหลายไหลผ่าน 'ช่องว่าง' ของเขา เข้าไปผสมผสานกับพิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป'
ทันใดนั้นเอง เกิดความปั่นป่วนขึ้นในกระแสพลังงานสีทองนั้น รูปทรงที่เคยสมบูรณ์แบบเริ่มบิดเบี้ยว เกิดรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นในโครงสร้างที่ไร้ที่ติ มันไม่ใช่การต่อต้านอย่างรุนแรง แต่เป็นการแทรกแซงที่ละเอียดอ่อน เหมือนการหยอดเมล็ดพันธุ์แห่งความสับสนลงไปในดินที่เตรียมไว้สมบูรณ์แบบ
'ผู้ไร้รูป' สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลง มันพยายามจะปรับสมดุล แต่ก็ยิ่งทำให้ความปั่นป่วนขยายวงกว้างขึ้น อัลดริกรับรู้ถึงการตอบสนองของมัน ความตื่นตระหนกที่ไร้ความรู้สึก มันกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ขณะเดียวกัน ที่โอ๊คเมียร์ เบื้องล่างของโรงสีเก่า รอยแยกที่อัลดริกทิ้งไว้ก่อนที่จะสลายตัวตน กำลังเปล่งแสงสีทองออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันไม่ใช่แสงที่อบอุ่นเหมือนแสงอาทิตย์ แต่เป็นแสงที่เย็นยะเยือก ดึงดูดสายตาของผู้ที่อยู่ใกล้เคียง บาร์ธที่กำลังตรวจดูสภาพของตาชั่งหลวงที่ได้รับความเสียหายจากการสั่นสะเทือนครั้งก่อน รู้สึกถึงพลังงานที่แผ่กระจายออกมาจากใต้พื้น เขาไม่เคยรู้สึกถึงพลังงานแบบนี้มาก่อน มันไม่ใช่พลังงานที่เขาคุ้นเคยจากกลไกโบราณ แต่เป็นพลังงานที่ 'แปลกใหม่' และ 'ทรงพลัง' อย่างน่าประหลาด
'นี่มันอะไรกัน?' บาร์ธพึมพำ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้รอยแยกนั้น แสงสีทองยิ่งสว่างจ้าขึ้น ราวกับจะดึงดูดเขาเข้าไป
ในขณะเดียวกัน คาเอลที่กำลังช่วยมาร่าเก็บกวาดเศษซากจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ มองเห็นแสงสีทองที่ส่องขึ้นมาจากพื้นดิน เขาเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับแสงประหลาดที่ปรากฏขึ้นในคืนที่อัลดริกหายตัวไป แต่ครั้งนี้มันดูรุนแรงกว่าเดิม ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังจะฉีกขาดออก
'ท่านลุงอัลดริก...' คาเอลเอ่ยชื่อลุงของเขาด้วยความกังวล แม้เขาจะไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด แต่เขาก็รู้สึกได้ว่ามันเกี่ยวข้องกับอัลดริก และมันกำลังจะนำพาบางสิ่งบางอย่างมาสู่โอ๊คเมียร์
มาร่าที่ยืนอยู่ข้างๆ กอดแขนคาเอลไว้แน่น สายตาของนางจับจ้องไปที่แสงสีทองนั้น รอยยิ้มที่เคยแข็งแกร่งของนางดูเลือนลางลง ความกังวลปรากฏชัดบนใบหน้า นางไม่เคยเห็นโอ๊คเมียร์ตกอยู่ในสภาพนี้มาก่อน
'ความสมบูรณ์แบบ... กำลังจะถูกเขียนทับ' อัลดริกรับรู้ได้ เขาสัมผัสได้ถึงการก่อตัวของ 'ความจริงชุดใหม่' ที่กำลังจะกำเนิดขึ้นจาก 'ช่องว่าง' ของเขา และจากรอยร้าวที่กำลังปรากฏขึ้นในโอ๊คเมียร์
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึง 'ความแตกแยก' ที่เขาได้สร้างขึ้นในพิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' มันไม่ใช่ชัยชนะที่สมบูรณ์แบบ แต่มันคือ 'รอยร้าว' ที่จะนำไปสู่สิ่งที่ไม่คาดฝัน
'ข้าได้สร้างช่องว่าง... และตอนนี้ ช่องว่างนั้นกำลังจะถูกเติมเต็ม' เขาคิดอย่างเลือนราง ขณะที่ความรู้สึกของตนเองค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของกระแสพลังงานที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง
แสงสีทองสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้มีเพียงความสมบูรณ์แบบอันเย็นชา แต่กลับเจือปนไปด้วยความบิดเบี้ยวที่เกิดจากการแทรกแซงของอัลดริก มันคือสัญญาณของการกำเนิดความเป็นจริงชุดใหม่ ที่อาจจะน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม หรืออาจจะ... เปิดทางไปสู่สิ่งอื่นที่คาดไม่ถึง
--- อัลดริกในสภาวะ 'ช่องว่าง' พยายามปนเปื้อนพิมพ์เขียวสมบูรณ์แบบของ 'ผู้ไร้รูป' ด้วยเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์และความบกพร่องของตนเอง ทำให้เกิดความปั่นป่วนในกระบวนการสร้างโลกใหม่ ขณะเดียวกัน รอยแยกที่โอ๊คเมียร์ก็เริ่มเปล่งแสงสีทองสว่างวาบ บ่งบอกถึงการกำเนิดความเป็นจริงชุดใหม่ที่กำลังจะเข้ามาแทนที่