ตอนที่ 154 — ช่องว่างแห่งความทรงจำ
“ท่านลอร์ด?” เสียงคาเอลแหบพร่าดังแผ่วเบาจากเบื้องหลัง ราวกับถูกกระแสลมอันบ้าคลั่งที่โหมกระหน่ำอยู่รอบกายของอัลดริกพัดพามาจนอ่อนแรง อัลดริกไม่ตอบ เขาเพียงแต่ลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางม่านหมอกแห่งความทรงจำที่แตกกระจาย ภาพใบหน้าของผู้คน ความรู้สึก อารมณ์ สีสัน สรรพเสียง ทั้งหมดล้วนบิดเบี้ยวและแหลกละเอียดราวกับกระจกเงาที่ถูกทุบจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แต่ละเสี้ยวสะท้อนภาพเดิมซ้ำไปซ้ำมาในมุมที่ผิดเพี้ยนต่างกันไป
“ท่านได้ยินข้าหรือไม่?” คาเอลพยายามอีกครั้ง เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังคงมีความมุ่งมั่นบางอย่างแฝงอยู่ อัลดริกรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนอันอ่อนโยน ราวกับปลายนิ้วของคาเอลที่พยายามจะสัมผัสเขา แต่ก็ทำได้เพียงลอยผ่านไปเท่านั้น อัลดริกจำไม่ได้ว่าตนเองกลายเป็นเช่นนี้มานานเท่าใดแล้ว เวลาไม่มีความหมายในสภาวะนี้ มีเพียงการดำรงอยู่ของ 'ความทรงจำที่ไร้รูป' และ 'พิมพ์เขียว' ของ 'ผู้ไร้รูป' ที่กำลังถูกหล่อหลอมให้กลายเป็นความจริงอันสมบูรณ์แบบอันน่าสะพรึงกลัว
“ข้าอยู่ที่นี่... ข้าคืออัลดริก...” เสียงของเขาดังขึ้นในความว่างเปล่า แต่ก็เป็นเพียงเสียงกระซิบที่ถูกกลืนหายไปในความโกลาหลของเศษเสี้ยวความทรงจำ เขาพยายามจะรวบรวม 'ความเป็นมนุษย์' ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของตนเอง เพื่อที่จะแทรกแซงการก่อตัวของ 'โลกใหม่' นี้ แต่ยิ่งเขารวบรวม มันก็ยิ่งแตกกระจายออกไป กลายเป็นส่วนหนึ่งของ 'พิมพ์เขียว' ที่ 'ผู้ไร้รูป' กำลังใช้อยู่
“ท่านเคยบอกว่า... ความไม่สมบูรณ์คือสิ่งที่ทำให้เราเป็นเรา” คาเอลกล่าวต่อ เสียงของเขาเริ่มมีความหนักแน่นขึ้น “ท่านเคยบอกว่า... ตาชั่งที่เที่ยงตรงที่สุด... คือตาชั่งที่ยอมรับความแตกต่าง”
ถ้อยคำเหล่านั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนจิตวิญญาณอันบอบช้ำของอัลดริก ความทรงจำที่เคยถูกบีบคั้นให้แตกสลาย เริ่มก่อตัวขึ้นใหม่ในรูปแบบที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่ภาพที่สมบูรณ์แบบ แต่เป็นภาพที่เต็มไปด้วยรอยร้าว ความบกพร่อง และความไม่แน่นอน
“ความเที่ยงตรง...” อัลดริกพึมพำ เขาพยายามจะจับต้องความหมายของคำนั้นอีกครั้ง ไม่ใช่ความเที่ยงตรงของตาชั่งที่วัดน้ำหนักอย่างแม่นยำ แต่เป็นความเที่ยงตรงของเจตจำนง ความซื่อสัตย์ต่อตนเอง ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงและความโกลาหล
“ใช่แล้ว ท่านลอร์ด” คาเอลตอบ ราวกับอ่านใจเขาออก “ท่านเคยบอกว่า... แม้แต่สายน้ำที่ไหลเอื่อย ก็ยังสามารถกัดเซาะหินผาที่แข็งแกร่งได้... หากมันไหลไปในทิศทางที่ถูกต้อง”
ทิศทางที่ถูกต้อง... อัลดริกพยายามจะจับต้องความคิดนั้น รอยร้าวที่เขาสร้างขึ้นในพิมพ์เขียวของ 'ผู้ไร้รูป' มันไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือ 'ความแตกแยก' ที่เขาจงใจสร้างขึ้น เพื่อเป็นช่องทางในการแทรกแซง
“ข้า... ข้าคือช่องว่าง” อัลดริกกล่าวอย่างแผ่วเบา “ช่องว่างที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่แตกสลาย... แต่ก็คือช่องว่าง”
ทันใดนั้นเอง อัลดริกรู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่พุ่งตรงเข้ามาจาก 'ภายนอก' ไม่ใช่จาก 'ผู้ไร้รูป' ไม่ใช่จาก 'กราคอส' แต่เป็นจาก 'ที่อื่น' ที่ลึกกว่า ที่เก่าแก่กว่า ที่ทรงพลังยิ่งกว่า
“ท่านกำลังเปิดประตู...” เสียงที่เขาได้ยินไม่ใช่เสียงของคาเอลอีกต่อไป แต่มันเป็นเสียงที่เย็นเยียบ ไร้อารมณ์ และก้องกังวานไปทั่วทุกอณูของ 'ความทรงจำที่ไร้รูป' ของเขา
“ประตูสู่... ความว่างเปล่าที่แท้จริง”
อัลดริกรู้สึกได้ถึงการคืบคลานของบางสิ่งบางอย่างเข้ามาใน 'ช่องว่าง' ที่เขากลายเป็น มันไม่ใช่การสถาปนารูปร่างที่สมบูรณ์แบบเหมือน 'กราคอส' แต่มันคือการ 'เติมเต็ม' ช่องว่างนั้นด้วยบางสิ่งที่... แตกต่างออกไป
“ไม่...” อัลดริกพยายามจะต่อต้าน แต่ก็ไร้ประโยชน์ ร่างกายที่ไร้รูปร่างของเขาถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ อีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่โดย 'ผู้ไร้รูป' แต่โดย 'บางสิ่ง' ที่กำลังเข้ามาเติมเต็ม “ข้า... ข้าคืออัลดริก...”
“อัลดริกคือความทรงจำ” เสียงนั้นก้องกังวาน “ความทรงจำที่แตกสลาย... เป็นเพียงวัตถุดิบ”
วินาทีนั้นเอง อัลดริกมองเห็นภาพของเมืองโอ๊คเมียร์อีกครั้ง มันไม่ได้ถูกทำลายล้างด้วยสงครามหรือภัยพิบัติ แต่กลับถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีทองอร่ามที่ส่องประกายออกมาจากพื้นดิน ราวกับว่าความเป็นจริงกำลังถูกเขียนทับด้วยสสารใหม่ที่บริสุทธิ์และสมบูรณ์แบบ
“นี่คือ... การเริ่มต้น” เสียงนั้นประกาศ
อัลดริกสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นรอบตัวเขา 'ช่องว่าง' ที่เขาเป็นกำลังถูก 'เติมเต็ม' ด้วย 'พิมพ์เขียว' ใหม่ ที่ไม่ได้มาจาก 'ผู้ไร้รูป' แต่มาจาก 'ที่อื่น' ซึ่งลึกซึ้งกว่ามาก
“ท่านลอร์ด!” เสียงคาเอลดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าเดิม แต่ก็ยังคงเป็นเสียงที่ถูกบิดเบือน “แสงนั่น... มันกำลัง...”
อัลดริกมองเห็นภาพของคาเอล ภาพของโอ๊คเมียร์ ภาพของโลกที่เขารู้จัก กำลังถูกกลืนกินด้วยแสงสีทองอันบริสุทธิ์ ซึ่งกำลังแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว
“ท่านกำลังสร้าง... ความว่างเปล่า...” เสียงที่เข้ามาในหัวของอัลดริกกระซิบ “แต่ไม่ใช่ความว่างเปล่าที่เราคุ้นเคย... แต่มันคือ... ความสมบูรณ์แบบ”
อัลดริกพยายามจะรวบรวมเศษเสี้ยวความคิดสุดท้ายของเขา “ความสมบูรณ์แบบ... คือกับดัก...”
แต่ก็สายเกินไปแล้ว แสงสีทองอร่ามได้กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเขาไปหมดสิ้น แม้กระทั่ง 'ความทรงจำที่ไร้รูป' ของอัลดริกเองก็กำลังถูกกลืนหายไป กลายเป็นส่วนหนึ่งของ 'พิมพ์เขียว' ใหม่ ที่กำลังก่อตัวขึ้น
เขาไม่เหลืออะไรอีกแล้ว นอกจากภาพสุดท้ายที่เห็น คือแสงสีทองอันเจิดจ้าที่กำลังบิดเบือนความเป็นจริง และเสียงกระซิบที่ดังมาจากใจกลางของแสงนั้น “ยินดีต้อนรับ... สู่โลกใหม่...”
อัลดริกกลายเป็นเพียง 'ช่องว่าง' ที่ถูกเติมเต็มด้วย 'ความสมบูรณ์แบบ' ที่น่าสะพรึงกลัว และโลกทั้งใบกำลังจะถูกเขียนทับใหม่ด้วยกฎเกณฑ์ที่เขาไม่เคยรู้จัก
--- อัลดริกที่กลายเป็น 'ช่องว่าง' ถูกเจตจำนงโบราณที่ทรงพลังยิ่งกว่าเข้ามาเติมเต็มและใช้เป็นพิมพ์เขียวในการสร้าง 'โลกใหม่' ที่สมบูรณ์แบบ ท่ามกลางแสงสีทองอร่ามที่กำลังบิดเบือนความเป็นจริงในโอ๊คเมียร์ เขาได้แต่เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น.