ตอนที่ 169 — การสืบค้นในคลังแสงผลึก
เอเลียสยืนอยู่หน้าแผงควบคุมขนาดมหึมา สะท้อนแสงเย็นเยียบจากผลึกแก้วหลายพันก้อนที่เรียงรายเป็นระเบียบใต้เพดานสูง แสงสว่างจากผลึกเหล่านี้คือหัวใจของการทำงานของสำนักอาลักษณ์ เป็นแหล่งพลังงานที่ใช้ในการคัดลอกและบันทึกทุกสรรพสิ่งในเอลเดอร์เมียร์ แต่สำหรับเอเลียสในยามนี้ แสงนั้นกลับดูมืดมนอย่างประหลาด
“ต้องมีทางสิ” เขาพึมพำกับตัวเอง มือข้างหนึ่งไล้ไปตามแผงควบคุมที่ทำจากโลหะขัดเงา “ข้อมูลการขนส่งผลึกแก้ว… การเข้าถึงต้องผ่านการอนุมัติระดับสูงเสมอ” เขาขมวดคิ้วแน่น การขนส่งผลึกแก้วเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ยิ่งกว่าการขนส่งตำราโบราณเสียอีก แต่เขามีเหตุผลที่ต้องเจาะลึกถึงเรื่องนี้
“ท่านเอเลียส กำลังทำอะไรอยู่คะ” เสียงสดใสของเซเลสเทนดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันไปมอง หญิงสาวสวมชุดอาลักษณ์สีขาวสะอาด ยืนยิ้มกว้าง แต่ดวงตาของเธอดูฉายแววกังวลเล็กน้อย
“กำลังตรวจสอบเส้นทางการขนส่งผลึกแก้ว เซเลสเทน” เอเลียสตอบ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด “มีบางอย่างผิดปกติในการบันทึก… เป็นไปได้ไหมที่ผลึกบางส่วนอาจไม่ผ่านการตรวจสอบตามมาตรฐาน?”
เซเลสเทนเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเธอเริ่มเคร่งเครียดขึ้น “การทดลองของฉันในเรือนกระจก… มีความเสียหายของข้อมูลเป็นจำนวนมากค่ะ บันทึกเก่าๆ ถูกเขียนทับ และมีข้อความที่กล่าวถึง ‘การทดลองกับแสงและเวลา’ ที่เกี่ยวข้องกับคุณสมบัติพิเศษของผลึก” เธอหยุดชะงัก “มันเหมือนกับว่า… ผลึกแก้วสามารถ ‘สะท้อน’ บางสิ่งได้”
เอเลียสถอนหายใจยาว “นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังสงสัย” เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มหลายปุ่มบนแผงควบคุม “แต่การเข้าถึงข้อมูลการขนส่งทั้งหมด… มันถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา”
“ฉันเข้าใจค่ะ” เซเลสเทนกล่าว “แต่บางที… บางทีการทดลองของฉันอาจจะให้เบาะแสบางอย่าง” เธอหยิบแผ่นจารึกเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า “ฉันพบข้อความที่ถูกเขียนทับไว้บนบันทึกการทดลองเก่า… มันไม่ได้พูดถึงการทดลองทั่วไป แต่มันกล่าวถึง… ‘การนำผลึกกลับสู่แหล่งกำเนิด’ เพื่อ ‘ปรับสมดุล’ ”
“แหล่งกำเนิด? ปรับสมดุล?” เอเลียสทวนคำ “นั่นมัน… ไม่สมเหตุสมผลเลย”
“ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ” เซเลสเทนพยักหน้า “แต่ในบันทึกนั้น มีการกล่าวถึงการส่งผลึกแก้วจำนวนมากไปยัง… เรือนกระจกแก้ว”
“เรือนกระจกแก้ว?” เอเลียสเลิกคิ้ว “แต่ผลึกแก้วที่ใช้ในการคัดลอก… มันมาจากเหมืองใต้ดินของเอลเดอร์เมียร์เท่านั้น”
“นั่นคือสิ่งที่ฉันพยายามจะบอกค่ะ” เซเลสเทนกล่าวเสียงเบา “บันทึกเหล่านั้น… มันดูเหมือนจะบ่งชี้ว่ามีแหล่งพลังงานอื่น… หรือมีกระบวนการบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับการสร้างผลึกแก้วที่เราไม่ทราบ”
เอเลียสกลับไปที่แผงควบคุมอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าเดิม เขากดปุ่มบางปุ่มด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ “ถ้าเราจะเข้าถึงข้อมูลการขนส่ง… เราต้องมีเหตุผลที่หนักแน่นพอ” เขาพึมพำ
“เหตุผลที่หนักแน่นพอ?” เสียงทุ้มของบรอนเวนดังมาจากมุมห้อง เธอปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบเช่นเคย ดวงตาคมกริบของเธอสแกนไปที่แผงควบคุมและใบหน้าของทั้งสองคน
“บรอนเวน” เอเลียสกล่าว “เรากำลังพยายามเข้าถึงข้อมูลการขนส่งผลึกแก้ว… เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก”
บรอนเวนพยักหน้า “เข้าใจ” เธอเดินเข้ามาใกล้ “แต่ถ้ามี ‘บางอย่าง’ ที่ต้องตรวจสอบ… ก็ต้องตรวจสอบ” เธอหันไปมองเซเลสเทน “คุณพบอะไรที่น่าสงสัยในเรือนกระจก?”
“มีข้อความในบันทึกเก่าค่ะ” เซเลสเทนอธิบาย “ที่กล่าวถึงการทดลองกับผลึกแก้ว… และการส่งผลึกจำนวนมากไปยังเรือนกระจกแก้ว”
“เรือนกระจกแก้ว?” บรอนเวนเลิกคิ้ว “นั่นมัน… ไม่ใช่ที่จัดเก็บผลึก”
“ถูกต้อง” เอเลียสกล่าว “ตามปกติแล้ว ผลึกแก้วทั้งหมดจะถูกส่งตรงมาจากเหมืองไปยังห้องคลังแสงหลักที่นี่… หรือไม่ก็ไปยังโรงงานผลิตตำรา” เขาหยุดชะงัก “แต่บันทึกของคุณเซเลสเทน… มันบ่งชี้ว่ามีการส่งผลึกแก้วไปยังเรือนกระจกแก้วอย่างต่อเนื่อง”
“นั่นเป็นไปไม่ได้” บรอนเวนกล่าว “ไม่มีการขนส่งผลึกไปยังเรือนกระจกแก้วอย่างเป็นทางการ”
“นั่นแหละคือประเด็น” เอเลียสกล่าว “การเข้าถึงข้อมูลที่บันทึกการขนส่งอย่างละเอียด… มันต้องผ่านการอนุมัติจากสภาสูง… ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมาก” เขาหันกลับมาที่แผงควบคุม “แต่… ผมเคยได้ยินมาว่า มีช่องทางลับในการดึงข้อมูล… โดยใช้คำสั่งพิเศษบางอย่าง”
เขาเริ่มพิมพ์คำสั่งอย่างรวดเร็ว ตัวอักษรสีเขียวปรากฏขึ้นบนหน้าจอ “ต้องเป็นคำสั่งที่แม่นยำ… ถ้าผิดพลาด… ระบบจะล็อคทันที” เอเลียสหายใจเข้าลึกๆ
“คุณแน่ใจหรือ?” เซเลสเทนถามด้วยความเป็นห่วง
“ต้องลอง” เอเลียสตอบ “เพื่อความถูกต้องของแหล่งพลังงานของเรา”
เขาพิมพ์คำสั่งสุดท้าย แล้วกด Enter หน้าจอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ข้อมูลการขนส่งผลึกแก้วจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้น บรอนเวนและเซเลสเทนเบิกตากว้าง
“นี่มัน…” เซเลสเทนพึมพำ
“จำนวนมหาศาลจริงๆ” บรอนเวนกล่าว “และ… ดูเหมือนว่าจะมีบางส่วนที่ไม่ได้ระบุแหล่งที่มาอย่างชัดเจน”
เอเลียสไล้สายตาไปตามรายการ “นี่ไง… การขนส่งไปยังเรือนกระจกแก้ว… จำนวน… 500 หน่วย… 1,000 หน่วย… แล้วก็… 800 หน่วย” เขาขมวดคิ้ว “แต่ที่น่าสงสัยกว่านั้น… ในบันทึกระบุว่า… ผลึกแก้วบางส่วน… มีคุณสมบัติที่ 'ไม่ปกติ'”
“ไม่ปกติ?” เซเลสเทนถาม “หมายความว่าอย่างไรคะ?”
“ไม่ทราบ” เอเลียสตอบ “แต่… มันทำให้ผมเริ่มสงสัย… สงสัยในแหล่งที่มาของผลึกแก้วทั้งหมดที่เราใช้อยู่” เขาเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคน “นี่มันไม่ใช่แค่การขนส่งที่ผิดปกติ… แต่เป็นไปได้ว่า… พลังงานแสงที่เราใช้… อาจไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่เราเคยเชื่อ”
ทันใดนั้น แสงจากผลึกแก้วบนเพดานก็หรี่ลงเล็กน้อย คล้ายกับมีอะไรบางอย่างกำลังดึงพลังงานไป เอเลียสรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่วิ่งไปตามสันหลัง
“อะไร… เกิดอะไรขึ้น?” เซเลสเทนถาม เสียงสั่นเล็กน้อย
“ผมไม่แน่ใจ” เอเลียสตอบ “แต่… ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามอง”
บนผนังที่อยู่ถัดจากแผงควบคุม แสงจากผลึกแก้วที่สว่างไสวอยู่ก่อนหน้า เริ่มฉายเงาบางอย่างขึ้นมา เงาที่ค่อยๆ ก่อร่างขึ้น… เป็นรูปทรงที่ดูเหมือน… ดวงตาขนาดใหญ่ที่กำลังจับจ้องมาที่พวกเขา…
“นั่น… คืออะไร?” บรอนเวนถาม เสียงเรียบแต่แฝงความตึงเครียด
เงาบนผนังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง… และพร้อมๆ กันนั้น เอเลียสก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ใต้ฝ่าเท้า… ราวกับว่า… เมืองทั้งเมืองกำลังจะตื่นขึ้น…
--- เอเลียสพยายามเข้าถึงข้อมูลการขนส่งผลึกแก้วที่ถูกเก็บเป็นความลับ แต่กลับพบว่ามีการส่งผลึกจำนวนมากไปยังเรือนกระจกแก้วอย่างต่อเนื่อง ซึ่งบันทึกระบุว่าผลึกเหล่านั้นมีคุณสมบัติ 'ไม่ปกติ' ทำให้เขาเริ่มสงสัยในแหล่งที่มาและบริสุทธิ์ของพลังงานแสงของเอลเดอร์เมียร์ ก่อนที่เงาประหลาดจะปรากฏขึ้นบนผนังเป็นลางบอกเหตุ