ตอนที่ 91 — สายสัมพันธ์แห่งอักขระที่หลอมละลาย
“คุณจะหยุดเดี๋ยวนี้ หรือจะให้ผมต้องทำลายมันทิ้ง?”
เสียงของไมโลสั่นเล็กน้อย แต่นัยน์ตาของเขายังจ้องเข้มไปที่เบื้องหน้า ท่ามกลางห้องโถงทรงกลมที่ผนังประดับด้วยอักขระสีทองสว่างจ้าจนแสบตา อากาศในห้องนั้นหนักอึ้งและเย็นเยียบ กลิ่นคาวของหมึกเวทมนตร์เข้มข้นจนเขารู้สึกแสบจมูก พื้นหินขัดมันวาวสะท้อนเงาของชายสูงวัยในชุดคลุมสีเทาเข้มที่กำลังยืนอยู่หลังแท่นหินสลัก
ผู้นำสภาจารึก—ชายผู้ถือครองอำนาจเหนือแหล่งหมึกเวทมนตร์—ไม่ได้ตอบคำถามด้วยวาจา เขาเพียงแค่ขยับมือที่สวมถุงมือผ้าไหมสีดำไปที่คันโยกขนาดเล็กบนแท่นหิน เครื่องมือโลหะรูปทรงประหลาดที่ดูเหมือนเข็มขัดขนาดใหญ่พันรอบแกนอักขระเริ่มหมุนวน แสงสีม่วงหม่นเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากร่องหิน มันคือเครื่องมือที่เคยใช้สกัดเอาความทรงจำออกไปจากผู้ติดเชื้อโรคหมึกละลายเพื่อ 'ชำระล้าง' ผืนดิน
“เจ้ายังอ่อนต่อโลกนัก ไมโล” เสียงของผู้นำสภากังวานและราบเรียบราวกับอ่านตำรา “ความบริสุทธิ์ของระบบอักขระต้องแลกมาด้วยการกำจัดสิ่งแปลกปลอม การที่อักขระรูปแบบใหม่ของพวกเจ้าพยายามจะเติบโตอย่างอิสระ มันคือความโกลาหลที่จะทำลายรากฐานของที่ราบสูงคีรีครามทั้งหมด หากข้าไม่เริ่มกระบวนการสกัดในวงกว้างเสียแต่ตอนนี้ โลกนี้จะกลายเป็นเพียงรอยเปื้อนที่ไร้ระเบียบ”
“ความไร้ระเบียบที่คุณว่า คือความทรงจำของมนุษย์!” ไมโลตะโกน ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือขวาของเขากำวัตถุทรงกลมขนาดเล็กที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ‘กุญแจแห่งอักขระ’ มันไม่ใช่แค่เครื่องมือ แต่เป็นผลผลิตจากการสังเกตการณ์อักขระที่ปรับตัวได้ของเซราฟิน่า “คุณกำลังจะฆ่าพวกเขาเพื่อรักษาความสะอาดของผิวหินงั้นเหรอ?”
เครื่องมือบนแท่นหินเริ่มส่งเสียงหวีดแหลม แสงสีม่วงขยายตัวเป็นคลื่น กระแทกใส่หน้าอกของไมโลจนเขาทรุดลงกับพื้น ความรู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มแทงทะลุผิวหนังเข้าจู่โจม ผู้นำสภาขยับมืออีกครั้ง เตรียมจะกดคันโยกเพื่อปล่อยกระแสอักขระทำลายล้างออกมา
“หยุดนะ!” ไมโลกัดฟันกรอด เขาไม่ได้พยายามจะทำลายเครื่องมือ แต่เขาพยายามจะ 'เชื่อมต่อ' เขาเสียบกุญแจลงไปในร่องอักขระที่พื้นโดยตรง พลังงานจากกุญแจไม่ได้พุ่งออกไปเพื่อทำลาย แต่พุ่งออกไปเพื่อ 'สอดประสาน'
ทันใดนั้น แสงสีเงินที่ดูอ่อนโยนกว่าแสงม่วงของเครื่องมือก็ระเบิดออก มันไม่ใช่แสงที่สว่างจ้า แต่เป็นแสงที่ไหลเวียนเหมือนของเหลว มันไหลผ่านรอยแตกของหิน เข้าสู่กลไกของเครื่องมือ และที่สำคัญที่สุด... มันไหลเข้าสู่ร่างของผู้นำสภา!
“นี่มัน... อะไรกัน!?” ผู้นำสภาอุทาน ร่างกายของเขาสั่นเทิ้ม แสงสีเงินเริ่มแทรกซึมเข้าไปใต้ผิวหนังของเขาตามรอยสักอักขระที่แขน
“มันคือความจริงที่คุณพยายามลบเลือน!” ไมโลตะโกนขณะที่ความพยายามในการคุมพลังทำให้เหงื่อไหลโซมกาย “คุณบอกว่าอักขระต้องคงที่ แต่ความจริงคือมันต้อง 'จำ' ได้ว่ามันเคยเป็นอะไร!”
กระแสพลังงานสีเงินเริ่มสร้าง 'สายสัมพันธ์แห่งความทรงจำ' (Memory Link) มันไม่ใช่การส่งถ่ายข้อมูลแบบเครื่องจักร แต่มันคือการบังคับให้เส้นประสาทและอักขระในตัวผู้นำสภาต้องยอมรับการมีอยู่ของสิ่งอื่น ผู้นำสภาล้มลงคุกเข่า มือที่เคยควบคุมเครื่องมือสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
ภาพที่ปรากฏไม่ใช่แค่แสงสี แต่เป็นความรู้สึก... ผู้นำสภาไม่ได้เห็นเพียงแค่ภาพในอากาศ แต่เขากำลัง 'สัมผัส' ถึงความเจ็บปวดของหญิงชราคนหนึ่งที่สูญเสียความทรงจำเรื่องลูกชายไปเพราะการสกัดอักขระ เขาได้รับรู้ถึงความหวาดกลัวของเด็กชายที่เห็นแม่กลายเป็นเพียงร่างที่ว่างเปล่า ความทรงจำเหล่านั้นไม่ใช่ข้อมูล แต่มันคือความรู้สึกที่ถาโถมเข้าใส่จิตใจโดยตรง
“อึก... อ่าาาา!” เสียงกรีดร้องของผู้นำสภาไม่ใช่เสียงแห่งความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นเสียงของความพินาศทางมโนธรรม แสงสีเงินเชื่อมโยงเขาเข้ากับ 'เหยื่อ' ทุกคนที่เคยถูกสภาจารึกพรากความทรงจำไป ทุกรอยเปื้อนของโรคหมึกละลายที่ถูกมองว่าเป็นขยะ บัดนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนเขา
เครื่องมือทำลายล้างส่งเสียงระเบิดดังสนั่นก่อนจะหยุดนิ่ง แสงสีม่วงหม่นมอดดับลง เหลือเพียงแสงสีเงินที่ยังคงไหลเวียนอย่างแช่มช้าอยู่รอบตัวทั้งคู่
ผู้นำสภาทรุดลงกับพื้น หอบหายใจอย่างรุนแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้างแต่ไร้ซึ่งประกายแห่งอำนาจที่เคยมี เขามองดูมือตัวเองที่สั่นเทา แสงสีเงินจางๆ ยังคงไหลเวียนอยู่ในรอยสักบนแขนของเขา ราวกับว่ามันกำลังเต้นรำไปตามจังหวะหัวใจของเหยื่อที่เขาเคยปฏิเสธ
“คุณเห็นแล้วใช่ไหม...” ไมโลพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง เขาพยุงตัวขึ้นยืนอย่างยากลำบาก “อักขระไม่ได้มีไว้เพื่อกักขัง... แต่มันมีไว้เพื่อเล่าเรื่องราว”
ผู้นำสภาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่จ้องมองไปที่ความว่างเปล่า ราวกับว่าเขากำลังเห็นใบหน้าของผู้คนนับพันที่เขาเคยลบเลือนไป
ไมโลเดินตรงไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปที่ทุ่งกว้างของที่ราบสูงคีรีคราม ที่ซึ่งเมฆหมอกกำลังเริ่มเปลี่ยนสีไปตามแสงรอยต่อของวัน เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ
“การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกำลังจะมาถึง... และครั้งนี้ เราจะไม่ใช่แค่ผู้สังเกตการณ์”
บนท้องฟ้าอันไกลโพ้น อักขระจารึกขนาดมหึมาที่เคยควบคุมสภาพอากาศของดินแดนนี้ เริ่มเกิดรอยร้าวเล็กๆ ที่ส่องแสงสีเงินจางๆ ออกมา เหมือนกับคำทำนายแห่งดวงดาวสีเงินที่เคยถูกกล่าวขาน—ถึงยุคสมัยที่อักขระจะปลดปล่อยความทรงจำ และเปลี่ยนแปลงทุกอย่างที่เคยเป็นมา
--- ไมโลใช้กุญแจอักขระสร้างสายสัมพันธ์ความทรงจำ บังคับให้ผู้นำสภาจารึกต้องสัมผัสถึงความเจ็บปวดของเหยื่อที่เคยถูกสกัดความทรงจำ จนนำไปสู่การตื่นขึ้นของอักขระรูปแบบใหม่ในตัวผู้นำสภา