ตอนที่ 128 — การเผาไหม้ของหมึกศักดิ์สิทธิ์
ควันสีเทาหม่นลอยคลุ้งอยู่เหนือลานหินอ่อนของวิหารจารึกกลาง อาวุโสคัลลันขยับนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนทองคำสลักลวดลายซับซ้อน เขาจ้องมองไปยังถาดเงินที่บรรจุหมึกเวทมนตร์เข้มข้นที่สุดเท่าที่สภาจารึกเคยผลิตมา 'ถ้าหยดนี้ไม่ลงล็อกพอ ทุกอย่างจะกลายเป็นขี้เถ้า' เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาทุ้มต่ำและเยือกเย็นพอที่จะทำให้เหล่านักบวชฝึกหัดที่ยืนอยู่รอบลานพิธีต้องก้มหน้าลงต่ำ
'ท่านอาวุโสครับ หมึกในโถสำรองเริ่มขุ่นมัว' เสียงของนักบวชหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นจากมุมมืดของแท่นพิธี
คัลลันไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่ขยับดวงตาที่คมกริบไปทางทิศนั้น 'ไปเตรียมแร่หมึกบริสุทธิ์จากเหมืองชั้นที่สามมา ถ้าความเข้มข้นต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน อย่าให้ข้าต้องลงไปจัดการด้วยตัวเอง'
พิธีชำระล้างอักขระศักดิ์สิทธิ์ครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้น มันไม่ใช่เพียงแค่การทำความสะอาดรอยเปื้อน แต่มันคือการ 'รีเซ็ต' พลังงานของเขตที่ราบสูงคีรีคราม เพื่อขจัดมลทินของโรคหมึกละลายที่กำลังกัดกินความทรงจำของผู้คน หากอักขระบนพื้นหินของวิหารไม่แข็งแกร่งพอ มลทินเหล่านั้นจะลามเข้าสู่แกนกลางของระบบ
'เริ่มการสลักลายเส้นแรก!' คัลลันสั่งการ เสียงของเขาดังก้องผ่านลำโพงอักขระที่ฝังอยู่ตามเสาหิน
ทันใดนั้น แสงสีน้ำเงินเข้มระเบิดออกจากศูนย์กลางลานพิธี อักขระขนาดมหึมาบนพื้นหินเริ่มเรืองแสง แรงสั่นสะเทือนส่งผ่านฝ่าเท้าของคัลลันขึ้นมาถึงหน้าอก เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอย่างรุนแรง แต่มันรุนแรงเกินไป... แรงสั่นสะเทือนนี้ไม่ได้หยุดแค่ที่พื้น แต่มันกำลังแผ่ซ่านไปตามเส้นทางสายหมึกที่เชื่อมต่อกับหมู่บ้านรอบนอก
'ท่านครับ! พลังงานล้นทะลักไปที่เขตที่พักอาศัยชั้นล่าง!' เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่สภาจารึกดังแทรกเสียงฮัมของพลังงานเวทมนตร์
'ควบคุมมัน!' คัลลันตวาด 'เพิ่มแรงกดดันอักขระป้องกันรอบลานพิธีเดี๋ยวนี้!'
เขายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางพายุหมึกที่กำลังหมุนวนรอบตัว แสงสว่างจ้าจนมองไม่เห็นมือตัวเอง คัลลันต้องใช้สมาธิทั้งหมดในการประคองอักขระจารึกบนฝ่ามือของเขาให้คงรูปทรงที่สมบูรณ์แบบที่สุด หากลายเส้นบนมือเขาบิดเบี้ยวแม้เพียงมิลลิเมตรเดียว พิธีนี้จะกลายเป็นระเบิดที่ทำลายล้างความทรงจำของทุกคนในรัศมีสิบลี้
'ทำไมมันถึงไม่นิ่ง...' เขาคิดในใจ ขณะที่เหงื่อไหลซึมผ่านไรผม ความรู้สึกผิดปกติเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา มันไม่ใช่แค่เรื่องของพลังงานที่มากเกินไป แต่มันคือ 'ความไม่สมบูรณ์' ของจังหวะการไหลของหมึก
เขาจ้องมองไปยัง 'อักขระบรรพกาล' ที่สลักอยู่บนเสาหินแกนกลาง ซึ่งเป็นอักขระที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่มนุษย์จะรู้จัก มันคือจุดเริ่มต้นของระบบจารึกทั้งหมดที่คอยค้ำจุนโลกนี้ไว้ ตามตำนานกล่าวไว้ว่ามันจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ จนกว่า 'คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน' จะปรากฏขึ้น เพื่อบ่งบอกถึงผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต
แต่ในขณะที่เขากำลังใช้พลังกดทับมลทินลงไป คัลลันก็สังเกตเห็นบางอย่าง... รอยสั่นไหวเล็กๆ เหมือนระลอกน้ำบนพื้นผิวที่เรียบสนิท
มันเกิดขึ้นที่มุมหนึ่งของอักขระบรรพกาล ลายเส้นที่เคยแข็งแกร่งและคมกริบเหมือนใบมีด กลับดูเหมือนจะ 'กระเพื่อม' อย่างไร้เหตุผล มันไม่ได้สั่นเพราะแรงกระแทกของพลังงาน แต่มันสั่นเหมือนสิ่งมีชีวิตที่กำลังพยายามจะขยับตัว
'ไม่จริง...' คัลลันขยับเข้าไปใกล้เสาหินมากขึ้น พยายามใช้สายตาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักมองดูรายละเอียด
รอยสั่นนั้นไม่ได้หายไป แต่มันกลับขยายตัวขึ้นเล็กน้อย ลายเส้นที่เคยเป็นเส้นตรงแน่วแน่เริ่มมีความโค้งมนที่ผิดธรรมชาติ มันไม่ใช่การละลายแบบโรคหมึกละลายที่เห็นในผู้ป่วย แต่มันคือการ 'เปลี่ยนแปลง' โครงสร้าง
'ท่านอาวุโส! หยุดพิธีเดี๋ยวนี้! พลังงานกำลังย้อนกลับ!' เสียงตะโกนจากเบื้องล่างดังขึ้นพร้อมกับเสียงแตกกระจายของหิน
คัลลันไม่ขยับไปไหน สายตาของเขายังคงจับจ้องที่รอยสั่นไหวบนอักขระโบราณนั้น ความรู้สึกเยือกเย็นแล่นผ่านสันหลังของเขา ความมั่นใจที่เขามีต่อความสมบูรณ์แบบของระบบจารึกเริ่มพังทลายลง ถ้าอักขระที่เก่าแก่ที่สุดยังขยับได้ แล้วสิ่งที่เหลืออยู่บนโลกนี้จะเหลือความมั่นคงแค่ไหน?
เขาเห็นรอยแตกเล็กๆ เริ่มปริออกมาจากจุดที่อักขระสั่นไหว ไม่ใช่รอยแตกจากแรงกด แต่เป็นรอยแตกที่ดูเหมือนการแตกหน่อของพืชพรรณ
'ท่านครับ! เราต้องตัดการเชื่อมต่อหมึกเวทมนตร์เดี๋ยวนี้!' เจ้าหน้าที่อีกคนวิ่งเข้ามาดึงแขนเขา
คัลลันสะบัดแขนออกอย่างแรง ดวงตาของเขาจับจ้องที่รอยสั่นนั้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่แสงสีขาวจะกลบทุกอย่าง 'มันไม่ใช่แค่โรคระบาด...' เขาพึมพำกับตัวเองในใจ ขณะที่ความเงียบงันเริ่มเข้าปกคลุมหลังจากการระเบิดของพลังงาน 'ระบบนี้... กำลังเปลี่ยนไป'
--- อาวุโสคัลลันพยายามควบคุมพิธีชำระล้างอักขระเพื่อกำจัดโรคหมึกละลาย แต่เขากลับพบว่าอักขระโบราณที่เก่าแก่ที่สุดกำลังสั่นไหวและเปลี่ยนแปลงโครงสร้างไปอย่างผิดธรรมชาติ