ตอนที่ 118 — รอยเปื้อนใต้ฐานหินร้าง
“มันไม่มีทางพอแน่ๆ” ไมโลพึมพำขณะใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามรอยแยกของถาดไม้ที่ว่างเปล่า
เขามองดูอุปกรณ์ประดิษฐ์ที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะไม้ผุๆ ในห้องใต้ดินแคบๆ ของย่านที่ราบสูงคีรีคราม ทุกชิ้นส่วนที่เขาพยายามประกอบขึ้นมาเพื่อช่วยบรรเทาอาการสั่นของอักขระบนผิวหนังของคนในชุมชน ล้วนหยุดชะงักลงเพราะขาดสิ่งสำคัญที่สุด: หมึกเวทมนตร์ที่มีความเข้มข้นสูงพอจะยึดเกาะกับผิวหนังที่กำลังเผชิญกับภาวะหมึกละลาย
“นายยังจะหาไปทำไมอีกไมโล? สภาจารึกศักดิ์สิทธิ์ประกาศปิดเส้นทางลำเลียงหมึกเกรดเอไปตั้งแต่วันที่อาวุโสคัลลันสั่งเพิ่มกำลังทหารแล้ว” เซราฟิน่าเดินเข้ามาในห้อง เสียงฝีเท้าของเธอหนักแน่นและเต็มไปด้วยความระแวง เธอวางจอบเหล็กลงบนพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น “พวกเขากำลังกวาดล้างทุกอย่างที่ดูเหมือนจะปนเปื้อน นายอยากโดนลากไปเผาทิ้งพร้อมกับพวกติดเชื้อหรือไง?”
ไมโลเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขายังคงฉายแววความมุ่งมั่นที่ขัดกับรูปลักษณ์อันใสซื่อ “ถ้าเราไม่ลองหาทางอื่น เราก็แค่รอวันที่จะจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเองนะเซราฟิน่า เครื่องมือนี้จะช่วยชะลอการจางหายได้ ถ้าผมได้หมึกที่มีความหนืดพอเหมาะ...”
“ความหนืดพอเหมาะงั้นเหรอ? นายจะไปหามาจากไหน ในเมื่อตอนนี้แม้แต่น้ำหมึกเกรดต่ำที่ใช้ล้างแผลยังหาไม่ได้เลย!” เซราฟิน่าสวนกลับทันควัน เธอเดินตรงมาที่โต๊ะแล้วชี้ไปที่รายการวัสดุที่ไมโลจดไว้ “สภาจารึกกักตุนทุกหยดไว้ในคลังเพื่อความบริสุทธิ์ของอักขระ พวกเขาไม่ยอมให้เศษหมึกหลุดรอดออกมาถึงมือพวกกบฏหรือพวกคนนอกหรอก”
ไมโลนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองดูแผนที่เก่าๆ ที่ขีดเขียนด้วยลายเส้นอันสั่นเครือในมือ “มีที่หนึ่ง...” เขากระซิบ “ที่ราบสูงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตรงรอยแตกของหุบเขาหมึกเหือดแห้ง มันเป็นแหล่งหมึกที่สภาทิ้งร้างไปเมื่อหลายสิบปีก่อน เพราะผลการตรวจสอบบอกว่ามันมีค่าความเข้มข้นต่ำเกินกว่าจะใช้จารึกอักขระชั้นสูงได้”
“นั่นมันขยะ ไมโล” เซราฟิน่าถอนหายใจแรง “มันคือแหล่งหมึกที่เน่าเสียจนไม่มีใครอยากแตะต้อง”
“แต่มันไม่ใช่ขยะสำหรับผม” ไมโลลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าเครื่องมือข้างกาย “ผมได้ยินคนพูดกันว่าอักขระที่นั่นไม่ได้จางหายไป แต่มันกำลัง... เปลี่ยนรูป”
การเดินทางไปยังหุบเขาหมึกเหือดแห้งเป็นเรื่องยากลำบาก ท่ามกลางหมอกหนาของคีรีครามที่ปกคลุมไปทั่ว ไมโลต้องเดินลัดเลาะไปตามโขดหินที่มีรอยสลักจางๆ จนกระทั่งเขามาถึงหน้าถ้ำขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะถูกปิดตายด้วยหินงอกหินย้อย เขาไม่ได้มาคนเดียว เซราฟิน่าเดินตามมาห่างๆ ด้วยท่าทีระแวดระวัง มือของเธอกุมด้ามมีดสั้นไว้แน่นตลอดเวลา
“ระวังด้วย” เซราฟิน่าเตือนเมื่อพวกเขาเริ่มก้าวเข้าสู่เขตความมืด “ถ้าพวกทหารสภาตรวจพบว่าเรามาที่นี่ เราจะถูกตราหน้าว่าเป็นพวกพยายามขโมยทรัพยากรศักดิ์สิทธิ์ทันที”
“ไม่มีทหารหรอกครับ ที่นี่ถูกลืมไปนานแล้ว” ไมโลปลอบ แม้ใจของเขาจะเต้นรัว
ภายในถ้ำมีกลิ่นฉุนของแร่ธาตุและกลิ่นอับชื้นที่รุนแรง ไมโลใช้ตะเกียงเวทมนตร์ขนาดเล็กส่องสว่างไปตามผนังถ้ำ สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่รอยจารึกที่เป็นระเบียบเหมือนในเมือง แต่มันคือรอยเปื้อนสีดำสนิทที่ดูเหมือนไหลเวียนอยู่บนพื้นผิวหิน รอยเหล่านั้นไม่ได้ดูเหมือนการจางหาย แต่มันดูเหมือนการเต้นของชีพจร
“ดูนี่สิ” ไมโลเรียกเซราฟิน่า เขาคุกเข่าลงหน้าแอ่งน้ำหมึกเล็กๆ ที่ก้นถ้ำ มันดูขุ่นมัวและมีสีม่วงคล้ำแปลกๆ “สภาบอกว่ามันคือหมึกคุณภาพต่ำ เพราะมันไม่สามารถรักษาลายเส้นให้คมชัดตามแบบแผนเดิมได้”
เขาสอดแท่งไม้เล็กๆ ลงไปในแอ่งหมึก ทันทีที่ไม้สัมผัสกับของเหลว มันไม่ได้แค่เปื้อน แต่มันซึมซาบเข้าไปในเนื้อไม้ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ รอยเปื้อนนั้นเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายกับอักขระที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ตำราเล่มไหนเคยบันทึกไว้
“มันกำลังเคลื่อนที่...” เซราฟิน่าขยับถอยหลัง “ไมโล ถอยออกมา นั่นมันคือโรคหมึกละลายชัดๆ! รอยเปื้อนพวกนั้นกำลังกัดกินทุกอย่าง!”
“ไม่ใช่!” ไมโลตะโกนขึ้นมาอย่างลืมตัว เขาจ้องมองรอยเปื้อนที่กำลังก่อตัวบนแท่งไม้ “มันไม่ได้กัดกินลายเส้น... แต่มันกำลังสร้างลายเส้นใหม่! มันไม่ได้ทำลายอักขระ แต่มันกำลังปรับปรุงมันให้เข้ากับสิ่งที่มันสัมผัส!”
เขาหยิบขวดแก้วเปล่าออกมา แล้วพยายามตักหมึกสีม่วงคล้ำนั้นอย่างระมัดระวัง มือของเขาสั่นเทา แต่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับความมหัศจรรย์ตรงหน้า ในขณะที่เขากำลังตักหมึกอยู่นั้น เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างบนผนังถ้ำลึกเข้าไปด้านใน มีรอยสลักโบราณที่ดูเหมือนจะสัมพันธ์กับรอยเปื้อนเหล่านี้ รอยสลักที่ดูเหมือนจะเล่าถึง ‘คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน’ ถึงผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต
“ไมโล เรารีบไปจากที่นี่เถอะ ก่อนที่ความผิดปกติของพลังงานจะเรียกพวกสภามา” เซราฟิน่ากระซิบเสียงต่ำ ความตึงเครียดในน้ำเสียงของเธอทำให้ไมโลชะงัก
เขามองขวดหมึกในมือ มันขุ่นมัว ดูไร้ค่าในสายตาคนทั้งโลก แต่มันกลับให้ความรู้สึกถึงพลังงานที่ลึกลับและมีชีวิตชีวาอย่างที่หมึกบริสุทธิ์ในคลังของสภาไม่เคยมี
“ผมจะเอาสิ่งนี้ไป” ไมโลพูดพลางปิดฝาขวดแน่น “ถ้าสภาบอกว่ามันคือขยะ และถ้าความบริสุทธิ์ที่พวกเขาต้องการคือสิ่งที่กำลังฆ่าผู้คน... งั้นผมก็จะใช้สิ่งที่พวกเขาปฏิเสธนี่แหละสร้างทางรอดขึ้นมาเอง”
เขากระชับขวดหมึกไว้แนบอก ก่อนจะหันไปทางเซราฟิน่า “เตรียมตัวเถอะ เราต้องรีบกลับไปที่ห้องใต้ดิน ผมมีงานต้องทำ”
ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินออกจากถ้ำ ไมโลเหลือบมองรอยเปื้อนบนผนังอีกครั้ง มันดูเหมือนจะขยายตัวตามจังหวะการก้าวเดินของเขา ราวกับว่ามันกำลังเฝ้ามองเขาอยู่
--- ไมโลเดินทางไปยังแหล่งหมึกทิ้งร้างที่ถูกสภาจารึกตราหน้าว่าเป็นขยะ แต่เขากลับค้นพบว่าหมึกเหล่านั้นมีคุณสมบัติพิเศษในการสร้างอักขระรูปแบบใหม่ที่ทรงพลังกว่าเดิม เขาจึงตัดสินใจนำหมึกปริศนานี้กลับมาใช้ในการประดิษฐ์อุปกรณ์ของเขา