ตอนที่ 1 — รอยเปื้อนบนแขนซ้าย
ปลายปากกาขนนกกดลงบนแผ่นหนังอย่างแรงจนเกิดเสียงเสียดสี อคิราห์พยายามลากเส้นโค้งของอักขระ 'ความทรงจำแห่งรากเหง้า' ให้คมชัดที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ปลายนิ้วของเขากลับสั่นเทาจนเส้นนั้นเบี่ยงออกไปจากวิถีที่ควรจะเป็น
“มันจางลงอีกแล้วใช่ไหม?”
เสียงห้วนสั้นของเซราฟิน่าดังขึ้นจากมุมห้อง เธอไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ แต่สายตาที่จ้องมองผ่านความสลัวของตะเกียงน้ำมันหมึกเวทมนตร์นั้นเต็มไปด้วยความระแวง “ถ้าเจ้ายังฝืนขัดเกลาอักขระที่กำลังจะตายแบบนั้น แทนที่จะรีบหาหมึกบริสุทธิ์มาเติม สภาจารึกจะส่งหน่วยกวาดล้างมาที่นี่ภายในสามวัน”
อคิราห์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ พลางใช้ผ้าสะอาดเช็ดรอยหมึกที่เลอะขอบแผ่นหนัง “ข้าไม่ได้แค่กำลังขัดเกลา เซราฟิน่า ข้ากำลังตรวจดูความหนาแน่นของเส้นสาย ถ้าความเข้มข้นของหมึกเปลี่ยนไปแม้เพียงมิลลิกรัมเดียว มันจะบอกเราได้ว่าอักขระตัวนี้กำลัง ‘ละลาย’ หรือกำลัง ‘จางหาย’”
เขาเลิกแขนเสื้อคลุมขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนซ้ายที่ปกคลุมด้วยลวดลายอักขระสีครามเข้มที่เคยวิจิตรบรรจง ทว่าบัดนี้ บริเวณข้อพับกลับมีรอยพร่ามัวเหมือนหยดน้ำที่ตกลงบนกระดาษเปียก ลายเส้นที่เคยเป็นระเบียบกลายเป็นกลุ่มก้อนสีดำที่ดูไร้ทิศทาง
“มันไม่ใช่การจางหายตามกาลเวลา” อคิราห์พึมพำ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย “มันเหมือนกับว่า... ตัวอักขระกำลังพยายามจะกลายร่างเป็นอย่างอื่น”
เขารู้สึกถึงช่องว่างในหัว ความรู้สึกประหลาดคล้ายกับการดึงกระดาษออกจากสมุดบันทึกเกิดขึ้นในมโนสำนึก เมื่อเขามองไปยังอักขระตรงข้อพับ ความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนหลังบ้านเมื่อสิบปีก่อนกลับเลือนรางไปจนกลายเป็นเพียงความว่างเปล่าที่ขุ่นมัว เขาพยายามนึกถึงชื่อของแม่ แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงรอยเปื้อนสีดำในจินตนาการ
“ไมโล! เอาแว่นขยายจารึกมาให้ข้าที!” อคิราห์ตะโกนเรียกเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่มุมห้อง
ไมโลวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับแว่นขยายที่ทำจากเลนส์คริสตัลสลักลาย “ท่านอคิราห์ เป็นอะไรไปครับ? อักขระตรงนั้น... มันดูเหมือนรอยไหม้มากกว่ารอยจางนะ” เด็กหนุ่มถามด้วยดวงตาใสซื่อขณะยื่นอุปกรณ์ให้
อคิราห์รับแว่นมาแล้วเพ่งมองผ่านเลนส์ขยายเข้าไปในรอยเปื้อนบนผิวหนังของตนเอง สิ่งที่เขาเห็นทำให้ลมหายใจติดขัด ภายใต้ความพร่ามัวของหมึกที่ละลาย มันมีโครงสร้างทางเรขาคณิตที่ซ้อนทับกันอยู่ มันไม่ใช่รูปแบบอักขระมาตรฐานของสภาจารึกที่เน้นความสมมาตร แต่มันคือลายเส้นที่บิดเบี้ยว พุ่งพล่าน และดูเหมือนจะมีชีวิต
“นี่มันไม่ใช่โรคหมึกละลายทั่วไป” อคิราห์กระซิบ “อักขระพวกนี้... มันกำลังพยายามเขียนตัวเองใหม่”
“เจ้ากำลังพูดเรื่องเพ้อเจ้อ” เซราฟิน่าเดินเข้ามาใกล้ขึ้น คราวนี้เธอถือมีดสั้นที่ทำจากแร่หมึกไว้ในมือ “ถ้าเจ้าเริ่มมีอาการผิดปกติจนคุมไม่ได้ สภาจะถือว่าเจ้าเป็นภัยต่อความบริสุทธิ์ของที่ราบสูงคีรีคราม และเจ้าก็รู้ว่ากฎของอาวุโสคัลลันคืออะไร”
“ข้าไม่ได้เพ้อเจ้อ ดูนี่สิ!” อคิราห์คว้าข้อมือของเซราฟิน่าให้ดูผ่านเลนส์ “รูปแบบนี้ไม่มีในตำราจารึกเล่มไหน แม้แต่ในบันทึกต้องห้าม มันเหมือนกับอักขระที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายอักขระอื่นโดยเฉพาะ”
ก่อนที่เซราฟิน่าจะได้โต้ตอบ เสียงเคาะประตูไม้หนาหนักก็ดังขึ้นสามครั้ง มันเป็นจังหวะที่เร่งรีบและหนักแน่น ไมโลสะดุ้งโหยงขณะที่อคิราห์รีบดึงแขนเสื้อลงเพื่อปกปิดรอยเปื้อน
“มีคนมาพบร่างนักเดินทางที่ชายป่าหมอก” เสียงจากภายนอกบอกผ่านประตู “ดูเหมือนจะเป็นผู้ติดเชื้อโรคหมึกละลายขั้นรุนแรง แต่... มันแปลกมาก ร่างนั้นไม่มีร่องรอยการต่อสู้ แต่หมึกบนตัวเขากลับดูเหมือนจะ... กลืนกินเขาจากข้างใน”
อคิราห์ไม่รอช้า เขาคว้ากระเป๋าใส่อุปกรณ์จารึกและก้าวออกจากห้องทันที โดยมีเซราฟิน่าเดินตามมาด้วยท่าทางระแวดระวัง ไมโลวิ่งตามหลังมาติดๆ ด้วยความสงสัย
ลมเย็นจากที่ราบสูงคีรีครามพัดผ่านผิวหน้าหอบเอาความชื้นและกลิ่นอายของหมึกเวทมนตร์ที่ลอยฟุ้งในอากาศมาด้วย พวกเขาเดินมาถึงบริเวณรอยต่อของป่าหมอก ที่นั่นมีกลุ่มชาวบ้านยืนล้อมรอบร่างหนึ่งอยู่ ร่างนั้นเป็นชายในชุดนักเดินทางที่ขาดวิ่น
อคิราห์คุกเข่าลงข้างศพ กลิ่นเหม็นอับของหมึกที่เสื่อมสภาพโชยเข้าจมูก เขาใช้มือที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนหน้าอกของร่างนั้น
“พระเจ้า...” ไมโลอุทานเบาๆ เมื่อเห็นสภาพศพ
บนหน้าอกของนักเดินทางคนนั้นไม่มีรอยแผลจากการถูกฟันหรือแทง แต่มีรอยเปื้อนหมึกสีดำสนิทขนาดใหญ่ที่แผ่กระจายออกจากหัวใจ ลายเส้นของมันไม่ได้จางหายไปเหมือนคนไข้คนอื่นๆ แต่มันดูเหมือนรอยเปื้อนที่กำลัง ‘เต้น’ อยู่ภายใต้ผิวหนังที่ซีดเผือด อักขระที่อยู่รอบๆ รอยเปื้อนนั้นถูกบิดเบือนจนกลายเป็นรูปร่างคล้ายกับลายเส้นที่อคิราห์เห็นบนแขนของตนเอง
อคิราห์จ้องมองรอยเปื้อนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว เขาเห็นเศษเสี้ยวของอักขระที่หลุดลอยออกมาจากร่างที่ไร้วิญญาณ มันคือความผิดปกติที่ลึกซึ้งกว่าโรคระบาดที่สภากำลังประกาศ มันคือบางอย่างที่กำลังคุกคามรากฐานของความทรงจำและตัวตนของทุกคนในดินแดนนี้
เขากำหมัดแน่น ความสั่นเทาที่แขนซ้ายยังคงอยู่ แต่มันไม่ได้มาจากความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่มันมาจากความมุ่งมั่นที่แรงกล้า
“ข้าจะไม่ยอมให้มันจางหายไปเฉยๆ โดยที่ไม่มีใครรู้ความจริง” อคิราห์พึมพำกับตัวเอง สายตามองตรงไปยังหมอกหนาที่ปกคลุมเส้นทางข้างหน้า “ข้าจะหาคำตอบให้ได้ว่าอะไรคือสิ่งที่กำลังเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่ด้วยเลือดและหมึกนี้”
ทันใดนั้น รอยเปื้อนบนหน้าอกศพก็กระตุกวูบหนึ่ง ราวกับว่ามันได้รับรู้ถึงการมาถึงของเขา
--- อคิราห์สังเกตเห็นความผิดปกติของอักขระบนแขนตนเองที่เริ่มเปลี่ยนรูปแบบแทนการจางหาย และเมื่อเขาไปตรวจสอบศพนักเดินทางที่ตายปริศนา เขาก็พบว่ารอยเปื้อนหมึกนั้นมีรูปแบบประหลาดที่เชื่อมโยงกับอาการของเขา ซึ่งบ่งบอกถึงต้นตอของโรคที่ลึกลับกว่าที่เคยรู้