ตอนที่ 74 — บทเพลงแห่งการตัดสินครั้งสุดท้าย
แสงสีทองของรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านม่านใบไม้หนาทึบ ย้อมผืนป่าดงพญาเย็นให้เป็นประกายราวกับถูกแต่งแต้มด้วยผงทองคำ อากาศยามเช้าบริสุทธิ์และเย็นฉ่ำ กลิ่นดินชื้น กลิ่นใบไม้สด และกลิ่นอายของพลังชีวิตอันอ่อนโยนลอยมาแตะจมูก ธารายืนนิ่งอยู่กลางลานกว้างของใจกลางป่า (Heart of the Grove) แสงเรืองรองจากต้นไม้โบราณรอบกายส่องสว่างอ่อนๆ เป็นสัญญาณถึงความสงบสุขที่กลับคืนมา แต่ในความสงบนั้น มีบางสิ่งที่ไม่เหมือนเดิม
"นี่คือ... จุดจบแล้วหรือ?" เสียงของครามดังขึ้นแผ่วเบา แฝงไว้ด้วยความไม่แน่ใจ เขาเดินเข้ามาหาธาราช้าๆ ดวงตาจับจ้องไปที่ร่างของเธอที่ยืนสงบนิ่งราวกับถูกหลอมรวมเข้ากับผืนป่า
ธาราไม่ตอบในทันที เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสลำต้นของต้นไม้โบราณที่สุดซึ่งเป็นศูนย์กลางของใจกลางป่า สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นราวกับกำลังปลอบประโลม และในขณะเดียวกันก็กำลังรับฟัง เสียงใบไม้ที่เคยขับขานบทเพลงแห่งชีวิต บัดนี้กลับมีท่วงทำนองที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่บทเพลงแห่งความสุขสมบูรณ์ แต่เป็นบทเพลงที่โอบรับทุกสรรพสิ่ง ทั้งความสมบูรณ์แบบ ความไม่สมบูรณ์แบบ และแม้กระทั่งความว่างเปล่า
"ไม่..." ในที่สุดเธอก็เอ่ยออกมา "นี่ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง" เสียงของเธอทุ้มต่ำลงเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นคงเกินกว่าที่เคยเป็น
ดวงตาของครามเบิกกว้างขึ้น เขาเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวธารา ร่างกายของเธอยังคงเป็นมนุษย์ แต่แผ่รัศมีแห่งพลังงานที่ซับซ้อนออกมา รัศมีนั้นไม่ใช่เพียงพลังชีวิตของป่า แต่เป็นอณูของความว่างเปล่าที่ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ "ธารา... เจ้า..."
"ข้าหลอมรวมกับเงา" ธาราตอบ ดวงตาของเธอเป็นประกายวาววับราวกับสะท้อนดวงดาวนับพัน "ข้าโอบรับความว่างเปล่าที่เคยพยายามจะกลืนกินข้า จนมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของข้า" เธอหันมามองคราม รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก "ข้ากลายเป็นสะพาน... ที่เชื่อมระหว่างทุกสิ่ง"
ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงเรืองรองจากต้นไม้โบราณรอบกายสว่างวาบขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าที่เคยสดใสพลันมืดครึ้มลง ราวกับมีพายุใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น
"อะไรกัน?" ครามตะโกน พลางชักมีดสั้นแห่งป่าออกมาเตรียมพร้อม
"The Architects" ธาราพึมพำ แววตาของเธอมุ่งไปยังจุดหนึ่งบนฟ้าที่กำลังบิดเบี้ยวราวกับเป็นรอยแตกในผืนผ้าแห่งความเป็นจริง "พวกเขามาแล้ว... เพื่อตัดสิน"
จากรอยแตกนั้น ร่างกายขนาดมหึมาหลายร่างปรากฏขึ้น พวกมันเป็นโครงสร้างที่ทำจากแสงและรูปทรงเรขาคณิตอันสมบูรณ์แบบ แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม เป็น The Architects ที่ธาราเคยเผชิญหน้ามาแล้ว พวกมันลอยลงมาอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวของพวกมันส่งผลสะเทือนไปทั่วทั้งมิติ
"เจ้าได้สร้างความไม่สมบูรณ์แบบที่ไม่อาจยอมรับได้" เสียงที่ดังก้องมาจากร่างหนึ่งของ The Architects ไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นคลื่นพลังที่สั่นสะเทือนในทุกอณูของความเป็นจริง "ความสมดุลถูกทำลาย... จำเป็นต้องได้รับการแก้ไข"
ธาราชูมือขึ้น หันหน้าเข้าหา The Architects อย่างไม่หวั่นเกรง "ข้าไม่ได้สร้างความไม่สมบูรณ์ แต่ข้าโอบรับมัน" เธอกล่าวเสียงดัง "ความว่างเปล่าไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักร" เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ มันคือพลังแห่งชีวิตของป่า พลังแห่งความว่างเปล่า และพลังแห่ง 'ความไม่สมบูรณ์แบบ' ที่เธอสร้างขึ้น
"ความไม่สมบูรณ์คือความผิดพลาด" เสียงอีกร่างหนึ่งของ The Architects ดังขึ้น "ความผิดพลาดต้องถูกลบออก เพื่อให้ความเป็นจริงกลับสู่ระเบียบที่สมบูรณ์"
ขณะที่ The Architects กำลังเตรียมจะลงมือ 'แก้ไข' ทันใดนั้น ม่านพลังงานสีดำสนิทก็พลันปรากฏขึ้น กั้นกลางระหว่างธาราและ The Architects มันคือ 'ความว่างเปล่าที่แท้จริง' ที่กำลังแผ่ขยายออกมาอย่างบ้าคลั่ง และจากภายในม่านพลังงานนั้น เสียงกระซิบที่เคยถูกผนึกไว้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงกระซิบอีกต่อไป แต่มันคือบทเพลงที่ทรงพลังราวกับจะฉีกกระชากความเป็นจริงทั้งมวล
"บทเพลงแห่งการตัดสินครั้งสุดท้าย" ธาราพึมพำอย่างตกตะลึง
"สิ่งที่ถูกลบเลือน... กำลังกลับมา" ครามกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
The Architects ชะงักไปชั่วขณะ พวกมันดูเหมือนจะประหลาดใจกับการปรากฏตัวของพลังงานที่ยิ่งใหญ่กว่าพวกมันอย่างชัดเจน
"นี่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการคำนวณ" เสียงหนึ่งของ The Architects เอ่ยขึ้นอย่างไม่เชื่อ
จากใจกลางม่านพลังงานสีดำนั้น ร่างเงาที่ใหญ่โตมโหฬารกว่า The Architects หลายเท่าค่อยๆ ปรากฏขึ้น มันไม่ใช่รูปร่างที่ชัดเจน แต่เป็นเพียงความมืดที่ดำมืดกว่าความมืดใดๆ ที่เคยมีมา มันคือ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' ที่แท้จริง ซึ่งถูกปลุกขึ้นมาจากการตัดสินครั้งสุดท้ายนี้
"เจ้า... ตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรักษาสมดุล" เสียงที่ไร้รูปร่างแต่ทรงพลังดังสะท้อนไปทั่วทุกมิติ "เจ้าได้ทำให้สมดุลของข้าสั่นคลอน... ถึงเวลาที่ข้าจะต้อง 'แก้ไข' เจ้าแล้ว"
The Architects พยายามจะยิงลำแสงแห่งระเบียบเข้าใส่ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' แต่พลังงานมหาศาลนั้นกลับกลืนกินลำแสงเหล่านั้นไปอย่างง่ายดาย
ธาราตระหนักดีว่านี่ไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างเธอและ The Architects อีกต่อไป แต่เป็นการต่อสู้ระหว่าง 'ความเป็นจริง' ที่เธอสร้างขึ้น กับ 'ความว่างเปล่าที่แท้จริง' ที่ต้องการจะกลืนกินทุกสิ่ง
"คราม!" ธาราตะโกน "เตรียมพร้อม!"
เธอหลับตาลง สัมผัสถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอทั้งหมด ทั้งพลังแห่งป่า พลังแห่งความว่างเปล่า และพลังแห่ง 'ความไม่สมบูรณ์แบบ' ที่เธอได้หลอมรวมเข้ากับตัวตนของเธอเอง
"ข้าพร้อมแล้ว" ครามตอบ เสียงของเขามั่นคงกว่าที่เคย
The Architects พยายามจะรวมพลังเพื่อต่อต้าน 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' แต่ดูเหมือนว่าการมาถึงของมันได้เปลี่ยนทุกกฎเกณฑ์ไปแล้ว
'สิ่งที่ถูกลบเลือน' เริ่มแผ่ขยายอาณาเขตของมันออกมา ความมืดมิดเริ่มกัดกินแสงสว่างของ The Architects ทีละน้อย
ธาราเปิดตาขึ้น ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยพลังงานที่ไม่อาจบรรยายได้ มันคือพลังที่โอบรับทั้งความสมบูรณ์แบบและความไม่สมบูรณ์แบบ ความเป็นจริงและความว่างเปล่า
"หากนี่คือการตัดสิน" ธารากล่าวเสียงดังกึกก้อง "งั้นข้าก็จะตัดสินเอง!"
เธอชูมือขึ้น พลังงานแห่ง 'ความไม่สมบูรณ์แบบ' ระเบิดออกมารอบกาย ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้าใส่ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' การปะทะกันของพลังสองขั้วตรงข้ามได้ก่อให้เกิดแสงสว่างเจิดจ้าและเสียงคำรามที่ดังสนั่นราวกับจะฉีกกระชากจักรวาลทั้งมวล
The Architects ถูกผลักกระเด็นออกไปจากการปะทะอันรุนแรงนั้น
"เจ้า... เจ้าคือความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' ดังขึ้น
แต่ธาราไม่สนใจ เธอรู้ว่านี่คือการต่อสู้เพื่อกำหนดนิยามของ 'ความเป็นจริง' และ 'ชีวิต' ที่แท้จริง เธอได้กลายเป็น 'สะพาน' ที่เชื่อมทุกสิ่งเข้าด้วยกัน และตอนนี้ถึงเวลาที่เธอจะต้องยืนหยัดเพื่อปกป้องสิ่งที่เธอเชื่อ
แสงสว่างเจิดจ้าที่เกิดจากการปะทะกันของพลังงานค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นเงาของ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' ที่กำลังแผ่ขยายออกไปอย่างน่าสะพรึงกลัว พร้อมกับเงาร่างของ The Architects ที่กำลังอ่อนแรงลง
ธารายืนอยู่ท่ามกลางสมรภูมิแห่งการตัดสินครั้งสุดท้ายนี้ ครามยืนเคียงข้างเธอ พร้อมเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่ไม่แน่นอน
คำถามที่ว่า 'ความเป็นจริง' คืออะไร และ 'ชีวิต' มีความหมายอย่างไร กำลังจะถูกตัดสิน ณ บัดนี้
และธารา... ในฐานะ 'สะพาน' แห่งความไม่สมบูรณ์แบบและว่างเปล่า คือผู้ที่จะต้องเป็นผู้ตัดสิน.
--- ธาราและครามเผชิญหน้ากับ The Architects และ 'สิ่งที่ถูกลบเลือน' ที่ทรงพลังกว่าในใจกลางป่า การต่อสู้เพื่อนิยาม 'ความเป็นจริง' และ 'ชีวิต' ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง เมื่อธาราได้กลายเป็น 'สะพาน' ที่โอบรับทุกสรรพสิ่ง เตรียมพร้อมสำหรับการตัดสินครั้งสุดท้าย