ตอนที่ 50 — ตัวตนที่ถูกเขียนใหม่ในรอยแยกแห่งนิยาม
ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูของจิตวิญญาณ ธาราไม่ได้รู้สึกถึงน้ำหนักของร่างกาย ไม่ได้รู้สึกถึงสัมผัสของพื้นดินหรืออากาศที่โอบล้อม สิ่งเดียวที่เธอรับรู้คือความรู้สึกเหมือนถูกกระชากออกจากเส้นด้ายแห่งความเป็นจริง แล้วถูกโยนลงไปในมหาสมุทรของแสงสีขาวที่สว่างจ้าจนตาบอด ทว่ามันกลับมืดมิดในคราวเดียวกัน
เบื้องหน้าของเธอ แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์ (Essence of Imperfection) ไม่ได้มีรูปลักษณ์เป็นวัตถุที่จับต้องได้ แต่มันคือพายุแห่งความขัดแย้งที่หมุนวนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า มันคือจุดที่ความสมบูรณ์แบบของระเบียบแบบแผนจาก Inquisitors มาปะทะกับความหิวโหยที่ไร้รูปของ The Echoes และถูกบิดเบือนด้วยเจตจำนงอันยิ่งใหญ่ของตัวตนปริศนาที่ตื่นขึ้นจากการหลับใหลของมิติ พลังงานมหาศาลนั้นไม่ได้เพียงแค่ไหลผ่านตัวเธอ แต่มันกำลัง 'อ่าน' เธอ มันกำลังสแกนทุกความทรงจำ ทุกรอยแผล และทุกเศษเสี้ยวของตัวตนที่เหลืออยู่ เพื่อนำไปเขียนนิยามใหม่ในพจนานุกรมแห่งจักรวาลที่กำลังบิดเบี้ยว
“ธารา!” เสียงของครามดังแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล แต่มันฟังดูเหมือนเสียงที่สะท้อนอยู่ในขวดแก้วที่กำลังแตกสลาย เขาพยายามเอื้อมมือมาหาเธอ ท่ามกลางมิติที่กฎของระยะทางและเวลาพังทลายลง มือของเขาดูเหมือนจะอยู่ห่างออกไปเพียงเอื้อม แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเหมือนอยู่คนละฟากของจักรวาล
ทันใดนั้น แสงสีขาวที่เคยสว่างจ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มและทองหม่น ร่างกายของธาราที่เคยพร่าเลือนเริ่มถูกจัดระเบียบใหม่ด้วยแรงกดดันมหาศาล เธอรู้สึกเหมือนถูกช่างตีเหล็กที่มองไม่เห็นทุบลงบนทั่งแห่งความจริง ทุกครั้งที่แรงกระแทกนั้นมาถึง ความทรงจำเกี่ยวกับป่าดงพญาเย็น—กลิ่นดินหลังฝนตก เสียงใบไม้เสียดสีกันในยามรุ่งอรุณ และความอบอุ่นของแสงแดดที่ลอดผ่านเรือนยอดไม้—ถูกดึงออกมาและหลอมรวมเข้ากับพลังงานจากแก่นแท้
[ระบบกำลังประมวลผล... นิยามเดิม: สิ่งมีชีวิต/พรานป่า/ผู้พิทักษ์... สถานะ: ไม่เสถียร... เริ่มการเขียนนิยามใหม่...]
เสียงนั้นไม่ได้ดังผ่านหู แต่มันดังขึ้นภายในกระดูกของเธอ มันคือเสียงของระเบียบที่พยายามจะยัดเยียดความหมายให้กับความโกลาหล ธาราพยายามตะโกน แต่สิ่งที่หลุดออกมาจากลำคอไม่ใช่เสียงร้อง แต่เป็นกระแสพลังงานที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมิติ ร่างกายของเธอเริ่มเปลี่ยนรูปทรง แขนของเธออาจจะยาวขึ้นจนดูเหมือนกิ่งไม้ที่บิดเบี้ยว ผิวหนังอาจจะกลายเป็นผลึกยางไม้ที่เรืองแสง หรือดวงตาอาจจะกลายเป็นหลุมดำที่สะท้อนภาพของดวงดาวที่ดับสูญ
ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายนั้น ตัวตนลึกลับที่ยิ่งใหญ่กว่าสงครามทั้งปวงก็เคลื่อนไหว มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่มันคือ 'กฎเกณฑ์' ที่มีรูปร่าง มันปรากฏกายขึ้นในลักษณะของเรขาคณิตที่ซับซ้อนและไม่สมเหตุสมผล เงาทอดตัวยาวข้ามผ่านสมรภูมิที่กำลังลุกเป็นไฟระหว่าง Inquisitors และ The Echoes มันไม่ได้เข้าข้างฝ่ายใด แต่มันกำลัง 'จัดระเบียบ' ทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างที่มันสร้างขึ้น
หน่วย Inquisitors ที่กำลังยิงลำแสงจัดระเบียบมิติเข้าใส่ The Echoes กลับถูกแรงดึงดูดจากตัวตนนี้กลืนกิน เครื่องจักรของพวกเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างผลึกที่ไร้ชีวิต ในขณะที่ The Echoes ที่พยายามจะขโมยตัวตนของธารากลับถูก 'ตรึง' ไว้กับความว่างเปล่า กลายเป็นเพียงภาพนิ่งที่ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว
“ไม่...” ธารากระซิบผ่านจิตวิญญาณ เธอไม่อยากถูกนิยาม เธอไม่อยากเป็นเพียงฟันเฟืองในกลไกของใคร ไม่ว่าจะเป็นระเบียบที่ตายซากของ Warden หรือโครงสร้างที่ไร้หัวใจของตัวตนลึกลับนี้ เธอคือความไม่สมบูรณ์ เธอคือรอยร้าวที่ทำให้ป่านี้ยังมีลมหายใจ
เธอรวบรวมเศษเสี้ยวสุดท้ายของ 'ความไม่สมบูรณ์' ที่เหลืออยู่ในจิตใจ—ความกลัวที่ไม่ได้ถูกขจัด ความโกรธที่ยังไม่มอดดับ และความรักที่บิดเบี้ยวต่อคราม—แล้วผลักมันออกไปสู่แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์ แทนที่จะปล่อยให้แก่นแท้เขียนนิยามให้เธอ เธอตัดสินใจที่จะ 'ปนเปื้อน' แก่นแท้นั้นด้วยความไร้ระเบียบของเธอเอง
เกิดการระเบิดของความจริงที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน แสงสีขาว ทอง และดำ ปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกที่ทำให้มิติที่บิดเบี้ยวเริ่มสั่นคลอน ร่างของธาราถูกฉีกออกเป็นล้านชิ้น และในวินาทีที่เธอกำลังจะสูญสิ้นไปอย่างถาวร เธอก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในความว่างเปล่าอีกต่อไป แต่เธอกำลัง 'เป็น' ความว่างเปล่านั้นเอง
ดวงตาของเธอเปิดออกอีกครั้ง ไม่ใช่ในโลกที่เธอรู้จัก แต่เป็นในพื้นที่ที่ความจริงและจินตนาการหลอมรวมกันเป็นเนื้อเดียว เธอเห็นครามที่กำลังดิ้นรนอยู่ในเศษเสี้ยวของมิติที่กำลังพังทลาย และเห็นตัวตนลึกลับที่กำลังสั่นสะเทือนจากการปะทะกับพลังงานที่เธอเพิ่งปล่อยออกไป
นิยามใหม่ของเธอได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะเข้าใจได้ง่ายๆ เธอไม่ได้เป็นเพียงพรานป่าอีกต่อไป และไม่ได้เป็นเพียงจุดเชื่อมโยงของมิติ แต่เธอคือ 'รอยแยกที่เดินได้' (The Walking Fracture) สิ่งมีชีวิตที่เป็นทั้งผู้สร้างและผู้ทำลายในเวลาเดียวกัน
ความเจ็บปวดจากการถูกเขียนใหม่ค่อยๆ สงบลง เปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด—ความรู้สึกว่าทุกสิ่งรอบตัว ตั้งแต่เศษหินไปจนถึงดวงดาวที่อยู่ไกลโพ้น ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ และเธอก็เป็นส่วนหนึ่งของพวกมัน ทว่าความสมดุลนี้ช่างเปราะบางเหลือเกิน เพราะทันทีที่เธอพยายามจะขยับตัว โลกทั้งใบที่อยู่รอบข้างก็เริ่มบิดเบี้ยวตามแรงปรารถนาของเธอ
“ธารา... ได้ยินฉันไหม?” เสียงของครามดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนกว่าเดิม เขายืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของมิติที่กำลังก่อตัวขึ้นใหม่ ร่างกายของเขาดูอ่อนแรงและเต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้
ธารามองไปที่เขา แต่เธอพบว่าการมองเห็นของเธอนั้นเปลี่ยนไป เธอไม่ได้เห็นแค่ร่างกายของเขา แต่เธอเห็นเส้นใยแห่งความทรงจำที่เชื่อมโยงเขากับป่า เห็นกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในเลือดของเขา และเห็น 'เงา' ของสิ่งที่กำลังตามล่าเขาอยู่จากอีกฟากหนึ่งของความจริง
เธอกำลังจะเอื้อมมือไปหาเขา แต่เธอก็ต้องชะงัก เมื่อพบว่ามือของเธอนั้นไม่ได้เป็นเนื้อหนังอีกต่อไป แต่มันคือกลุ่มก้อนของแสงและเงาที่สั่นไหวอย่างไม่หยุดนิ่ง และที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้น คือเธอมองเห็นว่าการมีอยู่ของเธอในตอนนี้ กำลังทำหน้าที่เป็น 'ประตูปากทาง' ให้กับบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า The Echoes และยิ่งใหญ่กว่าตัวตนลึกลับนั้น... บางสิ่งที่กำลังรอคอยอยู่ในรอยแยกที่เธอเพิ่งจะสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง
--- ธาราถูกพลังจากแก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์เขียนนิยามตัวตนใหม่จนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตกึ่งมิติที่ทรงพลังแต่เปราะบาง ในขณะที่การคงอยู่ของเธอได้เปิดประตูสู่ภัยคุกคามระดับจักรวาลที่เหนือกว่าสงครามทั้งปวง